میشستید داب‌اسمشا رو اد استوری می‌کردید، من چطوری یادم بره وقتی با حسرت داشتم اد شدن دابسمش بقیه رو میدیدم یهو رسیدم به دابسمش خودم تو استوری رهام؟
دایرکت سین میزدید، چطور یادم بره به امیر دایرکت دادم رفتم بیرون برگشتم دیدم جواب داده...

من چطور فراموش کنم اولین‌باری که میخواستم بلیط کنسرت بگیرم
سولد اوت کردید
نتونستم
انقدر گریه کردم چشمام باد کرده بود
بار دومم نتونستم
بار سوم از روی شوق گریه می‌کردم
شما بودید فراموش می‌کردید؟

بیاید واقع‌بین باشیم که من هيچوقت نمیتونم کنار بیام مقاره و هادیان
شماهم نمیتونید
خودتون و گول نزنید
نه میتونید کنار بیاید
نه میتونید فراموش کنید
مایی که از دور پشت گوشی حواسمون بهتون بود با قلب‌هایی که بهتون نزدیک کرده بودیم و از نزدیک توی سالن کنسرتا همراهتون بودیم اینطوری زمین خوردیم
شماها که جسمی و روحی روز و شب کنار هم بودید، هیچکس نبود شما همو داشتید چطور میخواید کنار بیاید؟

بیاید و با واقعیت رو به رو شید که دارید تمام تلاشتون و می‌کنید تا نقاب بیخیالی کنار نره اون قیافه درهم شکسته بعد از، از همه پاچیده شدن همه‌چی نمایش داده بشه
با این واقعیت که براتون خیلی سخته و اصلاً هم باهاش کنار نمیاید رو به رو بشید عزیزای دلم...

واقعا این شماها بودید که به همدیگه و ماها گفتید: برو؟!

گفتید نیاز دارید مارو تو ادامه مسیر
اما در حقیقت
کاری که با ما کردید
ویرونه‌ای که ساختید از خونه‌ای که خودتون آجر به آجرش رو چیده بودید
نشون‌دهنده این نبود که بخواید ما بمونیم:)

لعنت به آخرشب.

از من میخوای برم اما من با کولِ باری از خاطره نقطه دیگه‌ای برای موندن جز این ویرونه پیدا نمی‌کنم.

لعنتیا برداشتید خوشگل‌ترین و رنگین‌ترین خاطراتو از همون لایواتون گرفته تا استوریا و کنسرتا و تیزراتون برای طرفداراتون ساختید بعد انتظار دارید طرفدار همون روز اول غصه بخوره فرداش بگه اشکال نداره اتفاقه میفته دیگه؟!:)

والا من همیشه برام خاص ترین بودید
از نظرم هیچ فندوم و طرفداری آیدلایی مثل آیدلای ما نداشت
باکس بذاره جواب بدیم استوری کنه
نظرسنجی بذاره
کتاب بهمون معرفی کنن
استوریای روزمره بذارن توش باهامون حرف بزنن
لایو بذارن برامون بخونن
وا این حسا رو به چی دادید رفت؟

مفت مفت همه چی از دست رفت.

موندیم با یه مشت حسرت و درای بسته.

برای هم‌خونی باهمدیگه لحظه شماری می‌کردیم
هم ما هم شما
دادید رفت
تمومش کردید
لحظه شماری رو به بدترین شکل ممکن به پایان رسوندید
حالا هردو طرف با حسرت باید به بقیه نگاه کنیم...

شاید باید کم‌کم باورم بشه که ولمون کردید و برگشتی در کار نیست.

این دستا همون دستایین که ما و خودشون و وارد تاریکی کردن:)

شب‌بخیر.

آهان راستی

جلو جلو ذوق نکنید کنسله.

چون انگار مغز می‌خواد باور کنه همه‌چی تموم شده
اما قلب همچنان میخواد برای باور نکردن این حقیقت تلاش کنه تا از تپش نیفته.

دیگه واقعا شب‌بخیر.
فردا همین لشکر شکست‌خورده تو چنلامون