قبول دارم این راه به بی راهه خورده
قبول کن که این عشق هنوزم نمرده...

به اندازه بودن اون تتو رو دستم که ، تو چشم تو بازم نگاه کردم، میشناسی تو منو من برنمیگردم....

اگه کسی ازم بپرسه که امیر مقاره رو به یاد داری؟ من تنها و تنها از تو یک تصویر دارم اون همین، همین هاست. من تنها و تنها تو رو ۲۲ ساله به یاد میارم، پسرکی که تو آستانه سی سالگی...

روزی که سی سالگی رو جشن گرفتیم براش، فکر می‌کردم به تمام عمر عجیب ترین حس دنیا رو دارم اما حالا شب تولد ۳۴ سالگی میتونم بگم که از اینکه جهانم از مدار راه این مرد دور شد عجیب ترین حس رو داشتم اما، بین شیار های مغز من شب گرم تابستونی وسط سالن کنسرت ایستادم و چشم های لباب اشکم تنها مردی رو میبینه که شمع تولد ۲۸ سالگیش رو فوت می‌کنه و تا ابد ثبت میشه به عنوان تنها تصویر ذهنیم ازش.