گاهی گریه نمیشه
خشم میشه
حس بد میشه
حالت عصبی بدی میشه
و...

حقیقتا دارم به شکل‌هایی دووم میارم که تا قبل از این حتی نمی‌دونستم وجود دارن.

می‌بینی؟ مثل ستاره پخشمان کرده‌اند توی این صفحه سیاه که هر کداممان جایی برای خودمان سوسو بزنیم که مثلا هستیم. اما نمی‌دانیم در کدام منظومه می‌چرخیم، برای چی می‌چرخیم، و چقدر می‌چرخیم...

ستاره‌ی آسمونم مدت هاست ناپدید شده‌...

این روزها خیلی کَم‌ام، گم‌ام، خسته‌ام، همه جا هستم و هیچ کجا نیستم. و زندگی انقدر سریع داره حرکت می‌کنه، که نای رسیدن بهش رو ندارم‌...

دلم کافه های تهرانو میخواد مخصوصا اونایی که میرفتم یا حتی اونایی که نرفتم ولی واقعا‌کافه های تهران یه چیز دیگسس‌ 🫠

دلم‌ایونت های ادایی میخواد

گاهی مثل امشب ضعیف‌ترین و بی‌دفاع‌ترین ورژنِ خودمم؛ حتی از یک کودک دوساله هم آسیب‌پذیرترم. :)

من بال میخوام🪽