یکی از تفریحات موردعلاقه‌م اینه که سیبلینگ‌های فیلم و سریال‌ها و کتاب‌های مختلف رو با هم مقایسه کنم و وقتی می‌بینم این الگو همه‌جا تکرار میشه، کلی ذوق می‌کنم انگار من به‌ جای ادلر صاحب نظریه شخصیت ترتیب تولد‌م.

rip alfred adler. your entire fyp would’ve been little women edits.

خیلی به این فکر می‌کنم که جین آستین با خواهران بنت و بعد لوییزا می الکات با خواهران مارچ، تقریبا صد سال قبل از شکل‌گیری این تئوری داشتن درباره‌ی همین موضوع می‌نوشتن. انگار زن‌ها خیلی قبل‌تر، از طریق ادبیات، چیزی رو فهمیده و درباره‌ش حرف زده بودن که علم تازه بعدها براش اسم پیدا کرد.

در همین‌باره، مینی‌سریال the other bennet sister رو بهتون پیشنهاد می‌کنم که درباره‌ی مری‌ بنت‌ و مشکلات مادری‌ش هست و جدای از اینکه بنظرم خیلی واقعی بود و زاویه دید جدیدی داشت، خیلی هم جالب این رو به تصویر کشیده بود که چطور جایگاه هر بچه توی خونواده و عشق و رفتار متفاوتی که از والدینش دریافت می‌کنه، شخصیت اون رو می‌سازه.

the one and only woman who ever ruled as queen in her own right in the entire history of westeros, btw.

fifteen years, three shows, twelve seasons, and countless battles later, we finally see a queen sit on the iron throne. so yes, i'm forever gonna talk about her

and after everything they put her through, the historians still decided to remember her as “Rhaenyra the Cruel” for doing half the things men did without question

"women are born with pain built in. It’s our physical destiny. period pains, sore boobs, childbirth. we carry it within ourselves throughout our lives."

تقریبا هرروز به چیزی که بریجرتون می‌تونست باشه اگر پلات اصلی سریال درباره‌ی دینامیک خانواده و سیبلینگ‌ها می‌بود و رمنس فقط ساب‌پلاتش، فکر می‌کنم

به طور کاملا اتفاقی، تمام مدیاهایی که درحال حاضر دارم کانسیوم می‌کنم درباره‌ی یک مادر و غم از دست دادن فرزندشه و با اینکه هر کدوم توی دنیای کاملا متفاوتی اتفاق می‌افتن؛ یکی توی دوره‌ی الیزابتی، یکی توی یک دنیای فانتزی، اما خط‌های داستانیشون مدام به هم می‌رسه. انگار دارن یک درد مشترک رو با زبان‌های مختلف تعریف می‌کنن.

she discovers that it is possible to cry all day and all night. that there are many different ways to cry: the sudden outpouring of tears, the deep, racking sobs, the soundless and endless leaking of water from the eyes.

- Hamnet, Maggie O'Frrell

i read somewhere that rhaenyra’s sobs felt almost childlike because she was only sixteen, still a child herself, when she had him. in many ways, they grew up together. she didn’t just lose her son, she lost the friend she grew up with💔

i love watching emotionally intelligent women talk about the characters they played

Valerie Cooper, a UN official, on the genocide in Genosha (X-Men ’97):

you know, in Genosha, i felt a lot of things. pain, grief, admiration for those who fought despite the odds. but you know what the oddest thing was? no one seemed shocked or surprised. not even me. yes, i was scared, but really, i just had the most profound sense of deja vu. as if past, present, and future didn’t matter and never had, because we always end up in the same ugly place.

"Rhaenyra the cruel" meanwhile she's a mother who was so deep in grief,

Jace’s death hardened her, burning away her fears, leaving only her anger and her hatred. -fire & blood

it drove her mad.