دست های ندا✨💛

night aesthetics — in art

و او دیگر یادش نمی‌آمد به چه کسانی فکر میکرده :)) فقط ته‌مانده ی دلچسبی از یک یاد خوب آزارش میداد.

هنوزم.

شایدم واقعا [ تو آمدی که غم عشق محترم باشد ] عزیزِ من

فهمیدم اگه بخوای تموم چیزایی که با قلب لمس میکنی رو بنویسی دیگه جا نمیمونه واسه زندگی، چون احساسات تا تبدیل به کلمات میشن به طور اغراق آمیزی سخت‌تر میشن و گذشت ازشون دشوار تر.
اصن باید مومن شی به جمله ی[ همیشه هیچی اونطوری که به نظر میرسه، نیست] و بپذیری دنیا اونقدم فیتِ تو ساخته نشده که بتونی رو ادراکت حساب باز کنی.

چون فرندز یه سبک زندگی بود و حالا این کتاب مکمل همه ی اون لحظه ها

✨Autumn Gold ✨
c.1880. | by John Atkinson Grimshaw

از لحظه هایی که زندگی برام ‌ساکته

من شیفته ی آدم هایی هستم که با خودشون توی صلحن، آسون‌میگیرن. معاشرت با این آدما امن، بدون ترس، آسون و مثل آب روون میمونه

دلم نوشتن خواست اومدم اینجا و انگار هزار ساله نوری فاصله افتاده بین من و اون کسی که اینجا هرچیزیو مینوشت بی اینکه گفتنشون برای چیزی یا کسی اهمیت داشته باشه، دلم میخواست دستم شروع کنه به نوشتن و سطرها و سطرها جلو بره، طوری جلو بره که‌‌ خودم ازش جا بمونم.

فکر می‌کنم کانال داشتن یه مقداری برای من عجیب شده و نمی‌دونم قبل‌ترها چطوری خیلی راحت این‌جا صحبت می‌کردم چون حالا قبل فرستادن هر پیام چند دقیقه فکر می‌کنم و درنهایت به این سوال می‌رسم که «چرا؟». الان احساس می‌کنم اگه صحبت کنم، یا درمورد چیزهای بی‌اهمیته که خودم دوست دارم یا غر می‌زنم. شاید دارم پیر می‌شم.