دلی ویران، سری حیران، غمی پنهان، تنی بی‌جان.

گویا سحری نیست شب‌ِ تیره‌ی مارا..!

اینروزا حوصله خودمم ندارم لطفا تو مخم نرید

به قول یه بزرگی

خدایا نعمتای دیگت چه طعمیه آخه ما فقط غمشو خوردیم

بهش بگید من خواستم اما ‌ ‌ ‌ ‌
‌‌نتونستم نزارم اشکا نسازن دریا.

من به سندروم بیش از حد فکرکردن به کوچیک‌ترین مشکلات مبتلام

 اگر میپرسی از حالم، دقیقا مثل بیروت است
لبم آواز می‌خواند اما دلم انبار باروت است.

الان فقط داریوش و چاووشی جوابه

تو رو نشد، می‌رم خودم رو فراموش کنم.

واقعا از وقتایی که همه چی یهو باهم اتفاق میوفته میرینه تو اعصاب روان من متنفرم

من نسبت به ادمای زندگیم یه آدم به شدت حسودی هستم.

✯

«مرا رَنجی از درون می‌خورد که نه می‌توانم درمانش کنم و نه با کسی باز گویم.»

پس این حالِ ما کی خوب می‌شه؟