نامه ها
6 subscribers
نه برای یک نفر، برای تمام کسانی که با آنها حرف دارم و نمی‌توانم حرف ها را صریح بیان کنم.
Download Telegram
تو که هستی، همه‌ی خوشی‌ها حقیقی‌اند. خنده‌ها از ته دل و تمام افکاری که هر ثانیه تلاش می‌کنم از خودم دفعشان کنم، به محض آمدن تو می‌میرند. من با اندوه زاده شده‌ام، با اندوه رشد کرده‌ام و طی این سال‌ها، رنج همراه همیشگی‌ام بوده. سخت است که غمگین نباشم؛ اما این خوشی‌ها که به دست تو خلق می‌شوند، نفس کشیدن را برایم آسوده می‌کنند. نمی‌دانم این‌بار باید چه کنم! بر زندگی و تصمیماتم سخت بگیرم یا که بگذارم این خوشی‌ها در سلول‌های تنم خانه کنند؟ چون که دیگر تاب و توانش را ندارم. بس که با ترس نفس کشیدم و تصمیماتم را هزارباره مرور کردم، به بن بست رسیدم. حقیقتا، تو را می‌خواهم. نه برای مدت طولانی، تا آن هنگام که به صلاحمان باشد. تا آن‌هنگام که از یکدیگر سیر نشده باشیم.
فکر می‌کنی این که دیگر سکوت کرده‌ام و نمی‌جنگم، بدین معناست با شرایط خو گرفته‌ام؟ یا اینکه نصیحت‌های عبثی که کنار گوشم فریادشان می‌زدی در من اثر کرده؟ فکر می‌کنی این‌که در پیش رویت می‌خندم و دیگر هر چه می‌گویی ساده از کنارش گذر می‌کنم یعنی نفرت‌هایم ته کشیده؟ فکر می‌کنی وقتی مریض می‌شوم و نگرانم می‌شوی و خودت را به در و دیوار می‌زنی تا آسوده نفس بکشم، از خوشی دلم قنج می‌رود؟ در گذشته چنان دوستت داشتم که اگر پوستت خراش کوچکی برمی‌داشت دیوانه می‌شدم اما ببین چه بر سرم آورده‌ای که دیگر بدون تو زیستن تنها آرزویم شده.
فکر می‌کنی بعدها به حرفت می‌رسم؟ فکر می‌کنی این رنج‌هایی که اکنون متحمل می‌شوم را فراموشم می‌شود؟ نه. فقط سکوت می‌کنم تا بی احترامی نکرده باشم، هرچه باشد برایم زحمت‌های فراوانی کشیده‌ای. سکوت می‌کنم که یک روزی پشیمان از گفته‌های خویش نشوم. اما در این گوشه‌ی خلوت که می‌توانم بگویم دیگر دوستت ندارم؟
نمی‌شود بازگردیم به همان روزها که تو در خانه بودی؟ گاهی آن‌قدر ذهنم درگیر لحظه‌ها و اتفاقات می‌شود که فراموشم می‌شود تو رفته‌ای. چیزهایی که دوست داشتی را برایت کنار می‌گذارم و پس از مدتی به خاطرم می‌آید که تو در گور آرمیده‌ای. جسمت زیر خاک و روحت جایی دورتر از من است. فضایی که من برای آمدن به آن‌جا پر از تیرگی‌ام. آن‌چنان بی حسم که گویا دیگر این دنیا برای آزردن من، هیچ در دست ندارد. گاهی فکر می‌کنم، به لبخند‌های پر مهر تو، به همه که درگیر زندگی شده‌اند و فراموش کرده‌اند تو نیستی. اما من، تمام لحظات نبود تو را زندگی می‌کنم. پیش از رفتنت همه چیز آرام بود و حالا احساس می‌کنم دیگر هیچ از دست دادنی مرا خمیده‌تر از اکنون نمی‌کند. جهانم بی تو خالیست، هیچ آمدنی آن را از بودن لبریز نمی‌کند. تو بازنمی‌گردی و من نمی‌دانم بی حضور تو چه کنم. ای‌کاش می‌شد مانند همگان، درگیر زندگی شوم و تنها پنجشنبه‌ها بر سر مزارت اشک بریزم. تفاوت میانِ من و آنان این است که من تمام روزها را برای نبودنت اشک می‌ریزم و بر سر مزارت آرام می‌گیرم، اما آنان با دیدن چهره‌ی خندانت بر روی سنگِ قبر به هم می‌ریزند.
اکنون همانجا ایستاده‌ام که فروغ فرخزاد می‌گوید: نجات دهنده در گور خفته است و خاک، خاکِ پذیرنده اشارتیست برای آرامش.
حق با تو بود جانم، مدت‌هاست که دیگر چشمانم نمی‌خندند.
گاهی با تمام پوست و خونم احساس می‌کنم که به تو نیاز دارم. نه که بی تو نتوانم، فقط احساس می‌کنم که اگر بودی همه چیز زیباتر بود. اگر می‌دیدمت، اگر هر روز زنگ می‌زدم و جویای احوالت می‌شدم. اگر بعد از پدربزرگ هم‌خانه‌ات می‌شدم. تو خود می‌دانی که بودنت تا چه حد ارزشمند بود. اما اکنون از گذشته بهترم. نبود تو آن اوایل به قدری سخت بود که احساس می‌کردم برای به تو رسیدن باید خودم را قربانی کنم. آن‌وقت‌ها که نفسم بند می‌آمد و پدر با عصبانیت سرم فریاد می‌کشید، انگار که همه چیز تقصیر من است! آن‌وقت آغوش تو تنها پناه من بود اما من از تو دور بودم. این روز ها زندگی بهتر و آرام‌تر است. گرچه که دلتنگ توام اما تا وقتی که کمتر تحرک کنم، راحت‌تر نفس می‌کشم و این‌گونه پدر عصبانی نمی‌شود.
تمام این‌ها را گفتم که بدانی، نبودِ تو هنوز هم به چشم می‌آید اما جز کنار آمدن چاره‌ی دیگری نبود. هنوز هم وقتی درخت آلو و انار را آبیاری می‌کنم یاد تو و پدربزرگ می‌افتم و خانه‌ی تو همان نقطه‌ی امن من است. انگار که آن‌جا اندوه از من می‌گریزد و آرامش در وجود من خانه می‌کند. انگار که بخشی از تو زیر کاشی‌های آن‌جا پنهان شده‌اند و عطر تو بر روی چوب لباسی‌ها جا مانده.
سر شب بود که غصه در دلم نشست. ترسیدم، همان ترس که سال گذشته به جانم افتاده بود. خودم را توی پتو فشار دادم و بی‌صدا هق زدم. تو نبودی. بر خلاف سال گذشته که گرمای دست‌هایت را بر روی موهای کوتاه کج و ماوج‌ام احساس می‌کردم، این‌بار حتی ذره‌ای از تو در اتاق من وجود نداشت و من تنهای تنها بودم. حاضر بودم تمام دنیا را بدهم تا یک لحظه تو را ببینم و تو آن‌قدر مرا در آغوشت بفشاری که استخوان‌های دنده‌ام بشکنند و من بی‌آنکه دردی را احساس کنم از این آدم‌ها جدا بشوم.
عجیب نبود که کسی مرا به یاد نداشته باشد، جز به تعداد محدودی. تنها بودم. در تمام لحظات پس از مرگ تو تنهایی را نفس کشیدم و زندگی کردم. مرگ تو خشک و زننده بود. مرگ تو یک درد عمیقی بود که هر قدر از آن فرار می‌کردم یک کجا به صورتم کوبیده می‌شد.
مدت‌هاست که برایت ننوشته‌ام، می‌خواستم راحت از یاد ببرم، می‌خواستم کنار بیایم اما نمی‌شود. آن هم در چنین روزی، که من در میان دستان تو متولد و پس از مرگ تو به عمیق‌ترین دره‌ی نیستی تبعید می‌شوم.
بارون میاد.
در میان مردم که می‌نشینم، سرم سوت می‌کشد. حتی فضای مجازی هم آشفته‌ام می‌کند. برای تو می‌آیم، که بخوانمت و در این میان نوشتن‌ام می‌گیرد. امشب که دیدم بازگشته‌ای قلب آغشته به دردم کمی آرام گرفت. همه‌اش می‌ترسیدم این مدت که از هم دوریم بلائی سر خودت بیاوری، من بمانم و آینده‌ای که از موهایم می‌کشد و مرا به ادامه دادن وا می‌دارد.
اما فیلسوف کوچک، چه چیز در این جهان خودخواسته است؟ حتی میل و علاقه‌مان هم بسته به شرایط اطرافمان است. به آن برسیم، یا نرسیم! چه بسا که ممکن است آدمی در تمام طول زندگی‌اش علاقه‌اش را پیدا نکند.
گاهی فکر می‌کنم من هم یکی هستم مانند تمام مردم دیگر. هیچ چیز به خصوصی درون من نیست و اگر همین حالا بمیرم، تمام عمرم را بیهوده زیسته‌ام.
❤4
فرقی نمی‌کند که زمانه چه بر سرم بیاورد، من به یادت هستم. زمان هرقدر هم که جلو برود، من هر روز را با فکر تو شب می‌کنم. همه می‌گفتند گذر زمان همه چیز را از ذهنم پاک خواهد کرد. ای صاحب دشت بابونه‌ها، تو بگو! چطور فراموشم شود؟ مگر آدمی می‌تواند تنها پناه روزهای تیره و تارش را در چاله‌ی فراموشی بسپارد؟ زمان شاید مرا به سوی آینده سوق دهد، اما هرگز نمی‌تواند مرا از فکر تو جدا کند. خاک بی‌ارزش‌تر از آن است که با در بر گرفتن جسم تو، مرا در دام فراموشی گرفتار کند.
پیش‌تر از این‌ها، زندگی طعم شیرینی داشت. اما به محض رسیدن آن روز کذایی در شهریور ماه، همه چیز تیره و تار شد و من به سوی حقیقت پرتاب شدم. گفته بودند نباید بالای سرت گریه کنم. گفته بودند تو صدایم را می‌شنوی، نباید لرز به دلت بیندازم، چرا که تو طاقت دیدن اشک‌های مرا نداری و من تنها ملتمسانه به چهره‌ات خیره شده بودم، تا نشانی از زنده بودن را در وجود خودم پیدا کنم. اما هیچ صدایی جز صدای نفس‌های تو به گوش‌هایم نمی‌رسید. نشانِ زنده بودنِ من، همان صدای نفس‌های تو بود. آشفته بودم. به تو گفتم باید بازگردی. دستانت را در دستانم فشردم، تو نفسی عمیق کشیدی و من امیدوار شدم به بازگشتنت. حتی همان روز که گفتند این دستگاه‌ها عمر تو را طولانی می‌کنند اما هرگز چشم‌هایت را به روی زندگی باز نمی‌کنند، من باز هم امید داشتم. فکر می‌کردم صبح فردا، پیش از آن که دستگاه‌ها را از تن تو جدا کنند، تو خودت چشمانت را باز می‌کنی. حتی همان لحظه که همه از رفتن تو آشفته بودند، من می‌دانستم که تو این گونه مرا میان دشت بابونه‌ها رها نمی‌کنی، چرا که تو می‌دانستی بابونه‌ها بی حضور تو خشک می‌شوند، می‌سوزند و من از پس هیچ چیز بر نمی‌آیم.
به یادت هستم. هر صبح که از خواب برمی‌خیزم، می‌خواهم با تو تماس بگیرم و به تو بگویم که جز تو، هیچ‌کس با شنیدن صدای من ذوق مرگ نمی‌شود.
و حقیقت همین است، جز تو، هیچ کس وجود مرا مغتنم نمی‌شمرد.
این روزها بیش از حد معمول به تو فکر می‌کنم. همه چیز را بیهوده می‌دانم، حتی نوشتن را.
ای‌کاش هنوز شهریور بود، و من به جای گوش سپردن به صدای نفس‌هایت، بی‌توجه به گفته‌ی آنان، بالای سرت زار می‌زدم، تا که شاید بفهمی من جز تو هیچ کس را در این جهان ندارم.
که بفهمی این‌گونه رفتن عادلانه نیست.
❤3
خوب شد رفتی و این روزها را ندیدی. دو روز است که آب از گلویم پایین نمی‌رود. دو روز است که نمی‌توانم افکارم را متوقف کنم. حتی زبانم مرا برای حرف زدن یاری نمی‌کند. امروز که قلبم تیر می‌کشید، مامان می‌گفت آخرش من هم می‌شوم همانند تو، آنقدر غصه این مملکت خراب شده را می‌خورم که سکته کنم و بمیرم.
خوب شد رفتی و این روزها را ندیدی عزیز جانم. تو طاقت دیدن این نگون بختی را نداشتی. تو طاقت دیدن بیهوده کشته شدن این مردمان مظلوم را نداشتی. این حرامزاده‌ها زدند یک دختر را برای بدحجابی‌اش کشتند و بعد به معترضان هم شلیک کردند. قصه‌ی ما تمامی ندارد، مگر آنکه همه‌مان همانند مهسا اسیر خاک شویم. ما با مهسا هیچ تفاوتی نداریم، چرا که همه از درون مرده‌ایم. یکی از همین هیولاهای عمامه به سر، در صفحه توییترش نوشته بود: «قانون را رعایت کنید و انقدر توییت نزنید!» کدام قانون؟ همان که خونمان را در شیشه فرو کرده؟ همان که عدالت را از میان برده؟ همان که نمی‌گذارد یک آب خوش از گلویمان پایین برود؟ همان که قاتل ماست؟! دیروز تو را توسط فکر و خیال کشت و امروز مهسا را با ضربات شدید بر روی سر. هواپیمای اوکراین، نوید افکاری، سپیده رشنو و هزاران هزار نفر دیگر. همه به دست اینان سیاه بخت شده‌ایم.
بیا و دستم را بگیر. بیا و مرا از این جهنم نجات بده. دیروزِ مهسا، فردای من و امثال من است. بگذار پیش از آنکه به کشتنم بدهند، در آغوش تو بمیرم.
به مرگ خودم قسم که می‌ترسم.
ای‌کاش این قدر حقیر و بیچاره نبودم. ای‌کاش دچار این بیماری لاعلاج نبودم. تو خودت حرف‌های او را شنیدی، دیدی که می‌گفت ما، کسانی که به این نوع بیماری‌ها مبتلا هستند، هرگز خوب نمی‌شوند. هرگز رنگ خوشی را در زندگی‌شان نمی‌بینند. آنان هر روز عذاب می‌کشد تا هنگامی که بمیرند.
حالا تو بگو عزیز جانم، که ریشه کرده‌ای در وجودم، بگو؛ به من بگو چه کنم؟ اگر با من باشی می‌خشکی، می‌پوسی، می‌میری. من لبریز از شور و شوق زندگی‌ام اما در برابر زنده ماندن و زندگی کردن ناتوان‌ام. «می‌خواهم» که زنده بمانم اما «نمی‌توانم». اگر آمدنت حتمی شود، ماندنم به یک نوع اجبار تبدیل می‌شود. تعهدم نسبت به تو، مرا از هرگونه فکر به مرگی جدا می‌کند. آن وقت چگونه خودم را تسلا بخشم؟ اگر همان‌گونه که خودت گفتی، مرا همچو پروانه به آتش در بر بگیری، من دیگر هرگز نمی‌میرم. و این زنده ماندن، به ضرر من تمام می‌شود. زنده ماندنی که به عذاب کشیدن وابسته باشد، به چه ارزد؟
روز گذشته، ساعت هشت شب با بیتا یوسفی صحبت کردم. گفت هیچ ردی از بایپولار بودن در من مشاهده نمی‌شود. گفت دچار افسردگی مزمن شده‌ام، که از روز مرگ پدربزرگ و مادربزرگ در من پدیدار گشته و فشار کنکور و عدم علاقه‌ام به رشته‌ای که در آن تحصیل می‌کردم، شدت پیدا کرده. چنان خوب صحبت می‌کرد و سوال می‌پرسید که تمام وجودم آرام شد. قرار شد روانپزشکم را عوض کنم. یک شماره کلینیک داد و گفت بروم آن‌جا. از تو پرسید. گفت چه زمان‌هایی احساس کلافگی می‌کنم؟ زمان‌هایی که در جمعیت حضور دارم یا تنها زمانی که در کنار قشر خاصی هستم؟! گفتم در کنار مادرم و تو آرامم و باقی انسان‌ها کلافه‌ام می‌کنند. گفت یک نوع از خودگذشتگی بیش از اندازه درون من هست که دیگران را راضی نگه می‌دارد و خودم را ذره ذره آب می‌کند. گفت نباید تنها به قرص‌ها اکتفا کنم، خودم باید سعی کنم از این منجلابی که درش گیر کرده‌ام بیرون بیایم. ابتدای هر جمله‌اش نامم را صدا می‌زد و همین تماما آرامم می‌کرد، که کسی این‌قدر با آرامش نامم را صدا کند. شاید روند درمان با او را ادامه بدهم. چرا که احساس خوبی‌ست، کسی به تو گوش کند، قضاوتت نکند و با آرامش برایت سر تکان دهد، به گونه‌ای که تو بخواهی از همه چیز برایش بگویی. گفت چرا وقتی به موسیقی علاقه‌مند بودم آمدم روان‌شناسی؟ گفتم نگذاشتند! و او درمانده شد از این دردی که درون من هست. گفتم چنان هم بد نیست. روان‌شناسی را هم دوست دارم.
آن روز که حتی نای نفس کشیدن نداشتم و زانوهایم را توی هودی گشادم فرو کرده بودم و می‌لرزیدم، تو گفتی که کنارم هستی تا از این دوران گذر کنم. در باورم نمی‌گنجید کسی این چنین دوستم داشته باشد. که وقتی زبانم برای حرف زدن یاری‌ام نمی‌کند، گله‌ای نکند، که وقتی بدنم می‌لرزد و صداها آزارم می‌دهند در آغوشم بگیرد. آری من آن اوایل می‌ترسیدم. می‌ترسیدم که تو را هم اسیر دردهای خودم کنم. اما تو گفتی نگران نباشم، تو درد نمی‌کشی و اگر درد هم بکشی، گله‌ای نیست. چرا که بانی درد کشیدن را دوست داری.
مادرم خوشحال است که تو دوستم داری. خوشحال است که نمی‌گذاری در روز بیش‌تر از چهار نخ سیگار بکشم. او امیدوار شده به بهبودی حال من. اما می‌دانی حالا ترسم از چیست؟ این که روزی تو هم نیست شوی و باز هم تمام این دردها به سویم هجوم آورند.
❤1
به من نگاه کن. در چشمان من، ردی از زنده بودن را خواهی یافت. من از وجودیت بیزارم اما تمام آنچه که مرا این‌جا نگه می‌دارد، دوست داشتن توست؛ که هر روز صبح یک لیوان از آن را سر می‌کشم و وجودم از احساس لبریز می‌شود.
دوستم بدار. مگر چه می‌خواهی؟ جز این که کسی همیشه حامی تو باشد و اگر روزی تمام دنیا هم در مقابل تو بایستند، باز هم او تو را برگزیند؟ مگر چه چیز می‌خواهی در این دنیا، جز آغوشی که هر روز تو را به سینه‌اش بفشارد و به تو یادآور شود که «اگر چه رنج‌های ما تمام ناشدنی‌ست اما چه کسی فردا را دیده؟ شاید همین رنج‌ها، من و تو را به اوج برسانند.»
به من نگاه کن. نگذار اینان روح وسیع تو را به کثیفی وجود خودشان آغشته کنند. از رفتن حرف نزن، از مرگ و آینده، که همیشه رنگ تیره‌ای دارد. اصلا هیچ نگو. بگذار سکوت قاتل من و تو باشد. بگذار زنده بمانیم و مانند همه در زندگی غرق شویم. شاید که همین، من و تو را از هستی و آدم‌ها جدا کند. دنیا با کسانی که به آن دل بسته‌اند خوب تا می‌کند و ارتباطشان را با تنها دلخوشی‌شان که لذت است، قطع می‌کند و در مقابل، با انسان‌هایی شبیه به من و تو که خواستار محو شدنیم، بد است. ما را تا ابد به این‌جا قفل و زنجیر می‌کنند. تا روزی که از ما هیچ به جا نماند، جز به استخوان‌هایی پوسیده که بوی رنج و تباهی می‌دهد.
❤3
شبیه به یک رویا بود. رقص مرغان ماهی‌خوار در آسمان، آواز دسته جمعی اردک‌ها که بر روی آب شنا می‌کردند، گذر آدمیان از سطح زمین به دور دست‌ها و غروب آفتاب. من بودم و تو؛ و هیچ چیز نبود که ناخوشم کند. اما تو همان شب که به خانه بازگشتی درمانده بودی. این را از فضای مجازی، که فضایی‌ست برای تخلیه احساسات، فهمیدم. فکر می‌کردی که باور ندارم تو برای من چه‌ها کردی؛ اما من تمام آن لحظات در این فکر بودم که چگونه محبت‌های تو را جبران کنم. تو نیمه شب می‌آمدی تا من اشک نریزم، که نکند من در لحظه‌ای آنی قصد جان خودم را کرده باشم. می‌آمدی تا من تنها مسیری را طی نکنم. تا آخرین لحظه در کنار من می‌ماندی، حتی اگر مسیر خودت دور می‌شد. دوستم داشتی هنگامی که تنم می‌لرزید، از درد و نفرتی که از وجود داشتن سرچشمه می‌گرفت. آن‌وقت‌ها که اشتباه می‌کردم نیز نمی‌رفتی، با وجود درماندگی‌ات تمام مسیر مرا همراهی می‌کردی و وقتی اشک می‌ریختم در آغوشم می‌کشیدی و از دردهای خودت چشم‌پوشی می‌کردی. اما من برای تو چه کردم؟ جر آن‌که آفریننده عذابی بی‌انتها باشم؟ تو فکر می‌کنی من فراموشم شده؟ تو فکر می‌کنی من این‌ها را ندیدم؟ بارها آرزو کردم که ای‌کاش به مرگ طبیعی بمیرم تا این‌گونه مایه عذاب تو نباشم. هرقدر هم بگویی که من عذابی را به تو تحمیل نکردم، من واقعیات را می‌بینم؛ که تو همیشه آفریننده خوشی بودی و من آفریننده دردهای عصبی.
❤4
نمی‌دانم پدربزرگ، باز هم از همه چیز بدم می‌آید. از این‌که وجود دارم و نمی‌میرم. حالا دوباره احساس تعلقم به همه چیز را از دست داده‌ام، اما هیچ برای مردن آماده نیستم.
خشکیده و پژمرده‌ام. نای نفس کشیدن ندارم. نای جنگیدن و توضیح دادن. التماس کردن و اشک ریختن. تو همان کس بودی که همه جوره دوستم داشتی. ای‌کاش بودی تا سرم را توی سینه‌ات فرو می‌کردم و گله‌مند از جهان در آغوشت زار می‌زدم.
کجایی پدربزرگ؟ کجایی که این روزهای سیاهم را به روشنی بدل کنی. کجایی که با لبخندی امیدبخش تمام رویاهای مرده‌ام را در وجودم بیدار کنی؟ من این روزها جز خوابیدن، نوشتن و دیدار با او، به عمل دیگری دست نمی‌زنم. و در نهایت لذت‌ها که تمام می‌شوند، من باید به این چهاردیواری بازگردم. باید شنونده حرف‌هایی باشم که لایقشان نیستم. باید چشم‌هایم را روی هم فشار دهم تا فریادها در ذهنم نقش نبندند. چه کسی عمیقا به فکر من است جز تو، پدربزرگ؟ من آن کس که عمیقا دوستم داشت را نیز به هر نحو که شده رنجاندم. و حالا دارم از بدی روزگاری که خود جزئی از آنم، به تو گله می‌کنم.
من می‌ایستم، می‌افتم و در نهایت در کنجی تاریک کز می‌کنم و برای تو می‌نویسم، به امید آن که بخوانی و من ذره‌ای از این احساس مرگ‌بار رها شوم.
❤3
فکری ناگسستنی از من، مرگ.
مرگ جدا نمی‌شود از من. صدای هق‌هق‌های خودم را می‌شنوم. صدای عق زدنم توی توالت. صدای مکرر زنگ خوردن تلفن، وقتی که تو پشت خط بودی. صدای فریادت که چرا تلفن را جواب نمی‌دهم؟ صدای سوت کشیدن گوش‌هایم. صدای جیغ‌های خودم که فریاد می‌زدم تا کسی نجاتم دهد و تو چند دقیقه بعد این‌جا بودی.
رسیدی. پشت درب خانه نشستی. نگین که به دنبالت آمد، آمدی بالا. کنار من نشستی، دست‌هایم را فشردی. چشمانم خون بودند، نگاهت نکردم. حتی نمی‌توانستم خودم را حرکت دهم و لباس‌هایم را بپوشم. نگین مرا تا اتاق کشاند، لباس‌ها را به تنم کرد و تنها پرسید «چرا؟» در راه از او پرسیدم اگر تو رهایم کنی چه می‌شود؟ و او گفت به قطع یقین، تو هیچ‌گاه نمی‌روی.
حالا من زنده‌ام. تو اینجایی. خطری نیست. اما فکر مرگ خرخره‌ام را ول نمی‌کند. فکر آن روز کذایی. فکر آن شربت سیاهرنگ که باید می‌خوردمش و عق می‌زدم. فکر حال جدا شدن روح از تن، سرد شدن پیشانی. فکر صدای ترسان و نگران تو، پشت گوشی.
حالا پس از گذشت سه چهار ماه، روی آورده‌ام به قرص‌ها. می‌خواهم بهتر شوم. تو هر قدر هم که بگویی من مشکلی ندارم، خود بهتر می‌دانم. وقت‌هایی هست که از شدت افکار خورنده، از سرم دودی سیاهرنگ بلند می‌شود. آن وقت زل می‌زنم به قاب عکس روی دیوار و بی‌صدا هق می‌زنم. گله می‌کنم. از خودم که با تو این‌چنینم، از او که بی‌خداحافظی رفت، از آدم‌هایی که با من چنین کردند.
من می‌دانم که دوستت دارم. هیچ‌گاه به دوست داشتنم شک نکردم. اما روزهایی بود که حتی نای زنده ماندن را نیز نداشتم و تو فکر کردی که علاقه‌ای در من به تو نیست. حالا من می‌خواهم که بهتر باشم. برای نشان دادن احساساتم به تو. برای من، برای تو، برای ما.
❤1
رهگذران فحش نمی‌دهند، ناسزا نمی‌گویند. فریاد نمی‌زنند و همه هست و نیست‌ها را از بین نمی‌برند. چه بگویم عزیز جانم؟ تو از رهگذران نیز پست‌تری. تو تنها خودت را می‌بینی. تو مرا دوست نداری، خودت را دوست داری. نمی‌خواهی من جوان و زیبا باشم. نمی‌خواهی مرا آزاد بگذاری. تنها هدف تو، آرامش دادن به خودت است که در نهایت با حرف‌هایت، منِ ساده را خام کنی. بگویی که برای ما همه کار کردی. فلان چیز را خریدی. فلان کار را کردی. فلانی را راضی کردی. می‌دانی عزیزکم؟ گفتنش برای یک بار عیبی ندارد، اما وقتی تبدیل به یک یادآوری روزمره شود، منت گذاشتنی بیش نیست. نگو در این جهان تنها مرا داری، وقتی هر روز آفریننده دردهای توی سینه‌ام می‌شوی. فکر می‌کنم قلبم به قدری شکسته که ترجیح می‌دهم در تب عشق تو بسوزم اما هرگز در آغوشت نگیرم.
درست است، ذره‌ای از عشق من به تو کم نشده. هنوز مانند روزهای نخست دوستت دارم. اما گویا دیگر تو را نمی‌شناسم. تو شبیه به آن کسی نیستی که آن روزها تنها تکیه گاه و پناه من بود. من آن کسی را می‌خواهم که نمی‌گذاشت هیچ دردی را احساس کنم. آن کسی که هر ثانیه به فکر من بود. آن کسی که هیچ‌گاه از من عصبانی نمی‌شد، چرا که به قداست روح من ایمان داشت.
اکنون، شبیه به روزهای پیشین تنهای تنها هستم. دلم به هیچ کس گرم نیست. به قدری درگیر واقعیات شده‌ام که حتی دلخوش کردن به صاحب دشت بابونه‌ها نیز کارساز نیست. نه انتزاعیات منجی من هستند، نه واقعیات که تو باشی. بگذار در تنهایی خودم بمیرم. ترکم کن، که بودنت دارد تبدیل به یک سردرد سرسام آور می‌شود.
❤2
هیچ وقت به عشق درون سینه‌ام شک نکردم. حتی در این لحظه که چمدان‌ها را برای رفتن بسته‌ام. تو تنها همدم من، تو تنها عشق من، تو همه هست و نیست من، تو همه وجود منی. جدایی سرد است، جدایی دردناک است. هر ثانیه فریاد می‌زنم که «نمی‌توانم» و پریشاد و مادرم دست‌هایم را می‌گیرند تا آرام شوم. اما باور کن که دیگر نایی در بدنم نیست. توان جنگیدن ندارم. توان این را ندارم که هر روز سر یک موضوع بی‌خود جواب پس بدهم. موهایم را رنگ نکنم، لباس‌های مزخرف بپوشم و با همه این‌ها بتوانم با افسردگی نیز بجنگم.
تو سر قولت ماندی. این من بودم که بی‌تاب شدم. این من بودم که زیر همه قول و قرارهایمان زدم، آن هم هنگامی که تو در حال تلاش بودی که آینده‌مان را بسازی. ببخشید عزیز دلم. که حتی اگر تو مرا ببخشی، من خود نمی‌توانم خودم را ببخشم. اما باور کن روزی می‌رسد که هم من و هم تو می‌توانیم با درد نبودن یکدیگر کنار بیاییم. تنها نیاز به زمان دارد. بابت تمام عشقی که به من دادی از تو ممنونم. و بدان که اگر بمیرم، با عشق تو مرده‌ام.
❤3
نوشتن بیهوده است. چه آن وقت‌ها که برایت در دفتری جداگانه می‌نوشتم، چه اکنون که نامه‌هایی بدون مقصد می‌نویسم. احساس می‌کنم به دره فراموشی پرتاب شده‌ام. احساس می‌کنم جهان به پایان رسیده و حالا خورشید هم از سر اجبار است که می‌تابد. سیگارها را پشت هم روشن می‌کنم و باز هم قلبم آرام نمی‌گیرد. سرم گرم نمی‌شود. حواسم پرت نمی‌شود. دیگر انتظار معنایی ندارد. هرقدر هم از پشت پنجره منتظر تو بایستم، تو در برف و باران، در ذل گرمای تابستان، به دیدن من نمی‌آیی.
❤3
The owner of this channel has been inactive for the last 5 months. If they remain inactive for the next 7 days, they may lose their account and admin rights in this channel. The contents of the channel will remain accessible for all users.