افسردگیم روزی دو تا تراپیست می‌خوره.

‏تو ايران به بچه هايى كه تروما دارن ميگن ماشالله خيلى بيشتر از سن خودش ميفهمه.

«اون نباید باهام اینکارو میکرد»
خیلی جمله غمگینیه...
قشنگ داره میگه اون تنها کسی بود
که باورش داشتم، نباید اینجوری میشد...

«نمی‌دانم چه می‌خواهم بگویم؛ غمی در استخوانم می‌گدازد. اما هنوز صبرِ من، به قامت آرزو بلند است.»
_هوشنگ ابتهاج.

«اشک می‌ریزی و می‌گویی: پس رویاهایمان چه؟
می‌بوسمت و می‌گویم: بخواب،‌ در خاورمیانه رویا داشتن، خودش رویاست.»

به جنگ بگوييد دوستت دارم، شايد او هم رفت . . .

بهار دارد تلاشش را می‌کند، اما ما هنوز در زمستان مانده ایم…

شدیداً نیاز دارم تنها نباشم، تنهایی باعث میشه خیلی فکر کنم، من از فکر کردن بیش از حد متنفرم.

من online بودم ولی اون برخط دوست داشت.😔🤌

«اون نباید باهام اینکارو میکرد»
خیلی جمله غمگینیه...
قشنگ داره میگه اون تنها کسی بود
که باورش داشتم، نباید اینجوری میشد...

تلاش کن اندوهت را دوست بداری
شاید برود...به رسم تمام چیزهایی که دوست داشتی و رفتن.

‏تو زندگیم تاحالا اینقدر خلأ عاطفی نداشتم
بیشتر از هر زمان دیگه ای نیاز به محبت دارم نیاز دارم یکی بغلم کنه و بهم قول بده همه چیز درست میشه.

زندگی به من آموخت که هیچکس ما را دوست ندارد!
آنها فقط به ما عادت کرده اند؛ به حرفهایمان، صداهایمان، خنده‌‌هایمان، مدتی از نبودمان که بُگذرد فراموشمان میکنند و به نبودمان عادت میکنند! تنها چیزی که برایشان از ما باقی میماند خاطره‌هایمان است که گاهی بعضی از آنها را با خود مرور میکنند! و بعد به نبودمان میخندند و با خود میگویند: آدمِ احمقی بود ..

خیلی وقته صبح‌ها سحر میخیزم ولی دیگه کامروا نمیشم🥲🤌

در وصف این روز ها ،
تنها میتوانم بگویم...
«حالم از این روز ها بهم میخورد»

نوشته بودی؛
زندگی یک‌ وطن بهم بدهکاره که فقط توش به زندگی فکر کنم،درست میگفتی‌..
این دنیا یک زندگی به همه ما بدهکاره، به‌خاطر همه آن لبخندهایی که از ما گرفتند،
به‌خاطر امیدهایی که ستاندند، به‌خاطر فردایی که تیره و تار کردند..
این دنیا تا همیشه یک زندگی به ما بدهکار است.

‏نمی‌دونم درک می‌کنید یا نه اما روانم درد می‌کنه.

بین درد‌های بی‌اهمیتِ شخصی خودم و مشکلات لاعلاج وطن هی جا به جا می‌شم.