هی یانگ جونگین!
کاشکی الان اینجا بودی،یعنی خب من خوب می‌دونم که تو خیلیم دور نیستی
ولی اگه الان کنار من نشسته بودی و باهم این کیک های شکلاتی کوچولو رو میخوردیم،قطعا خوشحال تر بودیم.

می‌دونی؟فکر کنم کنار تو کوچکترین چیز ها بزرگترین جذابیت هارو پیدا میکنن

یعنی حتی بوسه های کوچیک،بوی یک عشق بزرگ و میدن.
حتی دیدن مورچه های کوچیکی که از روی زمین برنج های ریزه رو بر میدارن و برای بچه هاشون میبرن،جذاب میشه.

برای همین،می‌خوام تا زمانی که میتونم توی عشقی که بین ما هست بمونم.
نمی‌خوام توش‌ تنها باشم،می‌دونی چی میگم؟
نمی‌خوام این یک عشق یک طرفه دردناکه باشه که همه میدونن سنگینی ترازو رو یک نفره.

من می‌خوام،این عشق بین ما تقسیم بشه و هردومون وزنشو به دوش بکشیم...
چون فکر کنم عشق واقعی،همینه‌ نه؟
پس من واقعا ازت می‌خوام که من و توی این عشق تنها نزاری،این عشق بدون تو احساس تنهایی داره.

فکر نمی‌کردم آنقدر راحت بزاری بری

یعنی حتی تصورش و نمی‌کردم که صبح که از خواب بیدار میشم،هیونجینی نباشه که سر من و توی اغوشش فرو ببره و با موهام بازی کنه.
هیونی،همیشه بهم میگفتی که من نور زندگیتم،من همون چیزیم که توی تاریکی هات بهت نور میده.

ولی،بعد وقتی که میخواستی بری
بهم گفتی که دنیات تیره شد،و نمیخوای اون تیرگی و به من بدی
گفتی می‌ترسی که خاموشی که وجودتو فرو گرفته به من برسه،و اونطوری دیگه هیچ نوری توی زندگی هامون نباشه.

گفتی دوست داری از دور به من نگاه کنی،از دور نگاه کنی تا حداقل کمی نور و ببینی.
چون مطمعن بودی اگه من نزدیک باشم،وجود هردومون باهم تیره میشه.

ولی هیونگی،مگه نمی‌بینی؟
بعد از رفتن تو خسته و شکسته شدم،ولی هنوز هم برات میدرخشم.

مگه نمی‌بینی؟من موهای بلوندمو برای تو نگه داشتم.

هیونگ می‌دونی؟
فکر نمیکنم قلبم پر از اون عشق های کلیشه ای باشه که «اوه من انقدر بهت فکر میکنم که دارم دیوونه میشم»،«وای فکر کردن به تو کل زندگیمو ازم گرفته»

هیونگ،عشق من این شکلی نیست
تو باعث نمیشی که از همه کار های زندگیم کنار بکشم و بخاطر عشق ورزیدن به تو خودمو فراموش کنم

نمی‌خوام اینطوری باشه،چون تو کسی هستی که بهم یاد دادی چطوری خودمو بیشتر دوست داشته باشم.
فکر میکنم این همون عشقیه که بقیه با «جنون» اشتباهش گرفتن،تو بهم یاد دادی
بهم یاد دادی که خودمو دوست داشته باشم،حتی اگه یک روز تو نبودی.

متوجه ای چی میگم؟تو من و ساختی و جونگینی و بهم نشون دادی که همیشه میخواستم ببینمش،پس به نظرم اون عشقی که باعث میشه از خودت متنفر بشی اصلا یک رابطه عاشقانه نیست.

فکر میکنم عشق واقعی تو هستی،وقتی که بهم یاد میدی خوشحال باشم و شادیم وابسته به حضور فیزیکی تو نباشه.

فکر کنم حالا مدت هات که از هم دور شدیم
ولی من هنوز بوی تورو توی اون شیشه عطر قدیمی نگه داشتم،حالا بعد این سال ها دیگه بوش رفته.
ولی،مگه من یادم نیست؟
هروقت بوش میکنم،با بویی که اصلا وجود نداره تورو‌ تصور میکنم

همون تصور تموم نشده ای که بین ما موند،و تو رفتی.
تصور همه کار هایی که من میخواستم انجام بدیم،و همه من و تو هایی که باید تبدیل به ما میشد

عشقی که همیشه پنهانش کردیم.
حتما خیلی ترسو بودیم،من و تو واقعا برای عشق و عاشقی ترسو بودیم.
و من حتی خیلی اوقات فکر میکردم که تو به اندازه کافی باهوش نیستی،که متوجه اش بشی.

واقعا جالب نیست؟ما حتی یک بار هم باهم نبودیم ولی تو تنها فکری هستی که توی ذهنم میگذره.
درحالی که واقعا هیچوقت برای من نبودی،که نیازت داشته باشم.