همیشه دوست داشتم تو ارتباطم با آدما یه تاثیری از خودم جا بذارم و کسی نباشم که راحت بشه فراموشش کرد.

اینکه می‌گید
خانوم دکتر که نشدم
ولی خانومِ دکتر بشیم
شوخیشم قشنگ نیست
گور بابا آقای دکتر
بساز ، خودت بسازی قشنگه

دلم نمی‌خواد از خونمون برم بیرون ولی دلم می‌خواد این کشورو ترک کنم و ازش دورشم؛ تضاد عجیبیه.

دانشجو جماعت می‌گن ناامید شدن ولی کتابخونه‌ها پر از آدماییه که دارن با جدیت درس می‌خونن‌؛ جالبه.

من عاشق وقتاییم که خودکار و کاغذ برمیدارم و شروع می‌کنم به نوشتن دیسیپلین جدیدم، نمیگم وای چند روزمو از دست دادم پس کلا بیخیال، میگم بهترین زمان جبران کردن همون موقع‌ای بود که رها کردی، و دومی همین الانه. پس سعی کن جبران کنی. خبریم از توقع‌های افراطی و برنامه‌ریزی کمالگرایانه نیست، چیزی که واقعا می‌تونم انجام بدم و می‌نویسم و کاری ندارم نمیشه محشر و بی‌نقص انجامش داد،من فقط انجامش میدم.

انسان‌هایی که در توهم به سر می‌برنو نمی‌تونم تحمل کنم؛ توهم زیبایی، موفقیت، توهم توطئه و دشمن داشتن و اینکه همه حسادتشونو می‌کنن یا بعضیا توهم اینو دارن که همه عاشقشونن؛ واقعا احمقانس. با هیچ‌کدوم از این کارا احساس ارزشمندی‌ای که نسبت به خودشون ندارنو نمی‌تونن به دست بیارن.

مسیرای درست فقط صرفا درست بودن؛ هرچی یاد گرفتم از گند زدنا و اشتباه رفتنام بود.

«حالا مگه چی شده؟ خیلی‌ها شرایط بدتری دارن، من زیادی حساسم، نباید اینقدر ضعیف باشم». این جملات می‌تونه تجربه‌ی احساسات رو پیچیده‌تر و آزاردهنده‌تر کنه. یادت باشه، قدم اول اینه که بپذیری حق داری ناراحت باشی و این هیچ ربطی به منطقی بودن یا نبودن نداره.

حساس بودن نشونه ضعف نیست؛ اینجور آدما جزئیات رو عمیق‌تر از بقیه احساس می‌کنن.

قدرت در این نیست که حس نکنی یا اهمیت ندی؛ در واقع یکی از نشونه‌های توانمندی اینه که از احساساتت فرار نکنی و به خودت اجازه بدی اون احساسو زندگی کنی.

خانم های زیادی رو میشناسم که در بهترین دانشگاه ها٫ رشته های سخت و معدل بالا تحصیل می کنند و خیلی فعال و پر از استعداد و توانمند هستند ولی بخاطر چاقی یا اضافه وزن همه دستاورد های اون ها رو زیر سوال می برند و بنظرشون هیچ موفقیت و استعدادی وجود نداره٫ انگار تا زمانی که یک کالای سکسی و جذاب برای جامعه نباشی هیچی نیستی.

شما حتی خیلی خیلی زیبا هم باشی اگه چاق باشی یا اضافه وزن داشته باشی اصلا به چشم نمیاد چهرت؛ دیگه تحصیلات و شغل و اینا که اصلا میره قدم بعد.

برای کسی که زندگی واسش یه مسابقس هر سنی‌ هم که یه کاری رو شروع کنه باز فکر می‌کنه عقبه.

مدت‌هاست که نمی‌تونم اینو به خودم اعتراف کنم ولی انگار دیگه بیشتر از این نمی‌تونم به خودم دروغ بگم؛ نه امید دارم نه حتی وقتی به مو رسید و پاره شد گره زدم نه انگیزه دارم نه هیچ چیز دیگه‌ای؛ فقط با زندگیم و دنیا لج کردم همین؛ حتی اگه بهش ببازم هم حداقلش یه بچه پرروی پوست کلفت بودم و باختم نه یه لوسِ شل و ولِ احمق.

اولویت اول آدم بعد ازدواج باید خانواده‌ای باشه که ساخته نه خانواده‌ای که ازش اومده.

مقابل هرچی بتونم واستم جلوی خشمم کم میارم؛ اون همیشه برنده است. اون همیشه یه قدم جلوتره.

شما فکر می‌کنید یه حرف ساده زدید ولی آدما اون حرفارو با خودشون می‌برن خونه، می‌برن سرکار، می‌برن دانشگاه؛ به خاطر مزخرف و چرت گوییاتون از سر عقده یا حسادت یا هر دلیل دیگه‌ای ممکنه یه سریا حتی زندگی رو فراموش کنن و خودشونو هم گم کنن.

اثر ریباند یعنی:« تلاش عمدی برای سرکوب فکر، آن فکر را سمج تر می‌کند.»

آدما اسیر احساسی می‌شن که انکارش می‌کنن.

دوست داشتنِ خانواده یعنی کنارشان باشی، نه اینکه زندگی‌شان را به جای خودشان زندگی کنی.

من انتظار ندارم همه‌ چیز خوب پیش بره؛ اما دیگه حس می‌کنم بعضی از غما برای اینکه بازم ناراحتم کنن زیادی تکرارین، زیادی اتفاق افتادن، و زیادی براشون غمگین بودم. ولی انسان بودن این شکلیه که هیچ‌وقت به غم عادت نمی‌کنی، دلت بشکنه، برای بار هزار و یکم غمگین میشی.