شما فکر می‌کنید یه حرف ساده زدید ولی آدما اون حرفارو با خودشون می‌برن خونه، می‌برن سرکار، می‌برن دانشگاه؛ به خاطر مزخرف و چرت گوییاتون از سر عقده یا حسادت یا هر دلیل دیگه‌ای ممکنه یه سریا حتی زندگی رو فراموش کنن و خودشونو هم گم کنن.

اثر ریباند یعنی:« تلاش عمدی برای سرکوب فکر، آن فکر را سمج تر می‌کند.»

آدما اسیر احساسی می‌شن که انکارش می‌کنن.

دوست داشتنِ خانواده یعنی کنارشان باشی، نه اینکه زندگی‌شان را به جای خودشان زندگی کنی.

من انتظار ندارم همه‌ چیز خوب پیش بره؛ اما دیگه حس می‌کنم بعضی از غما برای اینکه بازم ناراحتم کنن زیادی تکرارین، زیادی اتفاق افتادن، و زیادی براشون غمگین بودم. ولی انسان بودن این شکلیه که هیچ‌وقت به غم عادت نمی‌کنی، دلت بشکنه، برای بار هزار و یکم غمگین میشی.

آدم بعضی موقعا وقتی غمش داره می‌گذره خودش جلوشو می‌گیره تا بازم غمگین باشه و رنجش ادامه‌دار بمونه چون فکر می‌کنه اگه ناراحتیش کم بشه یعنی نسبت به اون اتفاقه یا آدمه یا هرچیز دیگه بی‌اهمیت بوده، به اندازه کافی بهش ارزش نداده و خودشو سرزنش می‌کنه.

هیچ‌چیز همونطور که شروع شده بود، ادامه پیدا نمی‌کنه. بعضی چیزها دیگه قرار نیست خوشحالت کنن. رفته رفته، ملال روزمرگی عین مه همه‌جا رو تار می‌کنه. رازش اینه که یاد بگیری از میون روزمرگی‌ها، زندگی بکشی بیرون.

از خودم بدم میاد وقتی یه چیزی رو از دست می‌دم و بعدش تازه قدرشو‌ می‌دونم.

بعضی موفقیت‌ها نه تنها خوشحالت نمی‌کنن، بلکه با سوال دردناک و مبهم «خب حالا که چی؟» تنهات می‌ذارن.

خیلیامون بعد اینکه موفق شدیم خوشحال نمی‌شیم چون موفقیتامون رو «دستاورد» نمی‌دونیم یه «وظیفه» که باید انجام می‌شد حساب می‌کنیم.

ما همیشه بابت شکست‌هایمان احساس حقارت نمی‌کنیم؛ تنها زمانی احساس حقارت می‌کنیم که غرور و احساس ارزشمندی‌مان را در آرزو یا دستاورد مشخصی سرمایه‌گذاری کنیم و سپس به آن دست نیابیم.

شما وقتی بیکار میشید غمگین تر نیستید ؟ حتی ریلز و فیلم دیدن توی بیکاری حال نمیده و اصلا به شدتی از بیکاری متنفرم که اگر در عین بیکاری پول مُفتم بیاد نمی خوام و بدم میاد و حال نمیده ، اصلا ذهنیتم قبول نمی‌کنه

اصلا من به این باور دارم اکثر کسایی که معتاد کار یا درسن خیلی ناراحت و افسردن و واسه خفه نشدن تو غمشون خودشونو مشغول کردن.

آدما فکر می‌کنن جسورن چون شما جوابی به رفتارای بد و عوضی‌بازیاشون نمی‌دید؛ یه بار که بذر ترسو تو دلش بکاری دفعه بعد خوب به واکنشی که ممکنه بدی فکر می‌کنه و بعدش میاد جلو.

تو این دنیای سرد و بی‌رحم قلبتو به سختی گرم و پر از عشق نگه می‌داری اما وقتی همین عشقو خرج یه سری آدما کردی اونا به راحتی حیفش می‌کنن.

بعضیا یه جوری هوشمندانه و سخت تلاش می‌کنن که جایی برای «نشدن» و «نرسیدن» باقی نمی‌ذارن؛ کاش خودمم اینطوری بودم.

بزرگترین شاهد تلاش‌هات خودتی؛
بزرگترین حامی خودت، خودت باش.

اگر جلوی بقیه نسبت به خواسته‌هات قاطع و مصمم دیده نمی‌شی و جدیت نمی‌گیرن می‌تونه واسه این باشه که قلبا و عمیقا خودت هم به خودت شک‌ داری.

هربار که شکست می‌خوری هرچقدرم بقیه رو مقصر بدونی تهش نهایتا به خودت برمی‌گردی؛ یعنی ما از شکست فرار می‌کنیم چون مجبورمون می‌کنه با خودمون روبرو بشیم‌.

بترس از اشتباه نکردن، نه از اشتباه کردن. چون اگه هیچ‌وقت اشتباه نکنی، یعنی هیچ‌وقت چیز جدیدی رو امتحان نکردی، و اگه چیز جدیدی امتحان نکنی، یعنی هیچ‌وقت رشد نکردی.