سبز بودیم و تنها و سر به زیر و سخت.

بلااستفاده مانده‌ام؛
مثل جدول سودوکوی پشت قوطی کبریت.

باشد که روزگار بچرخد به کام دل…

من با آوای درون خودم به تاریکی سپرده شده‌ام.

‏عین یه بادکنک هلیومیِ رها شده، دور و معلقم.

کاش موجودی حسابم مثل گوه خورام هرروز زیادتر میشد.

من سنم دیگه از اصرار گذشته، الان تو دوره‌ی بسیارخُب‌ َم.

نمیخوام قبول کنم انسان های موردعلاقم آدمای کسشری شدن.
نه.باور نمیکنم.شما خوب بودید که.

شما بعد کات بد طرفو می‌گید ولی حمید سلیمی گفته :
“اما شکوفه نداد و فهمیدم
من خاک مناسبی برای او نیستم.”
همینقدر زیبا و عمیق.

‏حتی بلد نیستین وقتی آدمو ناراحت می‌کنین از دل آدم در بیارید بلافاصله شما ناراحت می‌شید.
جالبید دوستان.

یکی از قشنگ ترین متن هایی که امروز خوندم این بود که میگفت‌:
"‏ما کسی رو به دست نمیاریم که کنترلش کنیم، محدودش کنیم و یا عذابش بدیم!
ما انتخاب میکنیم پرِ پرواز چه کسی باشیم تا کنار هم رشد کنیم، بزرگ بشیم و بالا بریم.
اسم رنج و عذاب دادن به هم رو عشق نذارید!
دوست داشتن واقعی در توانمند کردن همدیگه و ایجاد احساس امنیت و آرامش تعریف میشه."

‏‌می‌خواستم به خودم برگردم، مسیر یک طرفه بود!

‏خیلی بهش فکر می‌کنم ولی در موردش با کسی حرف نمی‌زنم و این شاید غم‌انگیزترین و درست‌ترین کار باشه.

مشکلات ما با یه به تخمم حل میشه

‏این بار که گم شدم، خودم را میان هیچ‌چیز پیدا نکردم.

وزن دار نمے گویم
قافیہِ هم نمے گذارم
بے پرده و رک مے گویم
دوستت دارم

‏لیوانم را از سراب پر میکنم و تشنگی را مینوشم.