08:08

به هر حال آدمیزاده دیگه. گاهی اوقات نمی‌دونه چیکار کنه. دراز میکشه خیره میشه به سقف. یه کم گریه میکنه و خوابش می‌بره.

هیچ وقت نفهمیدی
چطور دلم برات تنگ میشه..

22:22

نه ناخوشم نه ناامید، اما هیچ چیز در مکان و زمان خودش نیست. احساس می‌کنم نیاز مبرمی به سفر به مکانی ناشناخته دارم یا به سکوت و ماندن در سایه‌های تاریک.

‏ولی بنظر من ادم هرچقد هم قوی باشه،
بازم نیاز به بغل داره.

صَبر
بيش از حد،
هَر ذوقیو
از بین
ميبره...

تردید نکن که نوری هست، شاید چندان نباشد که گفته‌اند، امّا آن‌قدر هست که از پس تاریکی‌ات برآید.

‏روی خرده شیشه‌ها راه رفتن چه حسی دارد؟
همان حس را نسبت به راه رفتن در این دنیا دارم

من دیگه کاملا رها کردم. دارم راجع به زندگی بعدیم خیال‌پردازی میکنم.

هر کسی یک جور زنده به گور است؛ یکی در فکرش، یکی در قلبش، یکی در تنهایی‌اش.

آن کسی که تو را دوست دارد، به آسانی نمی‌لغزد و به زودی فریب نمی‌خورد و با هر مشکلی و هر محرومیتی که پیش آید ثبات خود را از دست نمی‌دهد.

مرگ ما روزی است که در برابر چیزهای مهم سکوت می‌کنیم.

دست از سر خدا بردارید
اگر قرار بود کاری کند
تاریخ لبریز از جنایت نبود
به عقل خودتان رجوع کنید.

‏چرا رفتم؟ چون حرفات میگفت دوست دارم ولی رفتارات میگفت اهمیتی برات ندارم.

بله، پذیرفته‌ام که زندگی همین است و راه گریزی نیست؛ اما پذیرفتن قرار نیست اندوه و درد مرا به پایان برساند.