11:11

در زمانه‌ی ما آنکه تشنه لب کشته شد
نامش خدا نور بود،نه حسین.

‏هنوزم گوشه‌ای از قلبم بابت چیزایی که حقم نبود ولی تجربشون کردم، درد می‌کنه.

Didi bet goftam miri?

01:01

08:08

به هر حال آدمیزاده دیگه. گاهی اوقات نمی‌دونه چیکار کنه. دراز میکشه خیره میشه به سقف. یه کم گریه میکنه و خوابش می‌بره.

هیچ وقت نفهمیدی
چطور دلم برات تنگ میشه..

22:22

نه ناخوشم نه ناامید، اما هیچ چیز در مکان و زمان خودش نیست. احساس می‌کنم نیاز مبرمی به سفر به مکانی ناشناخته دارم یا به سکوت و ماندن در سایه‌های تاریک.

‏ولی بنظر من ادم هرچقد هم قوی باشه،
بازم نیاز به بغل داره.

صَبر
بيش از حد،
هَر ذوقیو
از بین
ميبره...

تردید نکن که نوری هست، شاید چندان نباشد که گفته‌اند، امّا آن‌قدر هست که از پس تاریکی‌ات برآید.

‏روی خرده شیشه‌ها راه رفتن چه حسی دارد؟
همان حس را نسبت به راه رفتن در این دنیا دارم

من دیگه کاملا رها کردم. دارم راجع به زندگی بعدیم خیال‌پردازی میکنم.

هر کسی یک جور زنده به گور است؛ یکی در فکرش، یکی در قلبش، یکی در تنهایی‌اش.