...

بزرگترین افتخارم اینه که میتونم هرکسیو نادیده بگیرم ،
حتی اگه اون آدم مورد علاقم باشه.

من ادم رفتن نیستم اما اگر رفتم و نماندم،
بدان تو بسیار قلبِ مرا آزردی.

‏و
می‌دانی؛
می‌دانستم كه نمی‌شود؛
فقط جنگیدم که بعدها
بتوانم جواب دلم را بدهم؛
همين.

مغزم فهمیده ولی قلبم نمیخواد باور کنه.

و در نهایت قلب گفته های مغز رو میپذیرد
و بازی برای همیشه به پایان میرسد.

همه چیزهای از دست‌رفته یک روز برمیگردند اما درست وقتی که یاد می‌گیریم بدون آن‌ها زندگی کنیم.

خیال می کردم مرگ پدیده‌ای است مربوط به بدن آدم، حالا می‌فهمم که فقط یکی از احوال روحی آدم است.

مشکل خاصی وجود ندارد، فقط حس می‌کنم به امان خدا رها شده‌ام.

قبل از قضاوت کردن،ببین برای آرزوهات حاضری چی رو فدا کنی.

همش دو شب نبودم که رف بالا لنگت.

من همیشه به همه میگم آدم نمیمیره که؛
تحمل کن اینم تموم میشه؛
ولی دروغ میگم، آدم میمیره؛
هربار یه کوچولو میمیره!

22:22

11:11

در زمانه‌ی ما آنکه تشنه لب کشته شد
نامش خدا نور بود،نه حسین.

‏هنوزم گوشه‌ای از قلبم بابت چیزایی که حقم نبود ولی تجربشون کردم، درد می‌کنه.

Didi bet goftam miri?

01:01