اگر انسان بتواند در مقابل دوست نداشته شدن دوام بیاورد تقریبا هیچ چیزی در جهان او را از پا در نمی آورد.

من معمولاً بعد از فروپاشی هم عادی به نظر می‌رسم.

انسان گاهی آن‌قدر به رنج خو می‌گیرد که اگر رنج از او گرفته شود، احساس تهی بودن می‌کند.

زخم‌هایی هست که دیده نمی‌شن، اما از هر زخمی خون‌ریزترند.

متاسفانه یه آدمیم که اگه بخوره تو ذوقم دیگه هیچ جوره
دلم صاف نمیشه.

مسائلی که روزها ازشون رد می‌شم، شب‌ها از روم رد می‌شن.

اگر مسیر آسونه احتمالا به چیزی نمیرسید.

‏توی دعوای بین قلب و مغز همیشه معده ناراحت می‌شه.

به همان چیزی که بودم برگشتم؛ یک سکوت طولانی، اجتناب از گفت‌ و گو و میل به تنهایی.

به آغوش خودت بسنده کن و پنجره‌های قلبت را ببند؛ کسی حوصله تاریکی‌ات را ندارد.

اینجا ساکتم که باشی فکرات قضاوت میشن.

با آدمایی باشید که بهتون حس خوبی میدن، مجازی یا غیر مجازی بودنش فرقی نداره ، همین که حالتون کنارش‌خوبه، ازش وایب خوب میگیرین کافیه.

خیلی از ما فکر میکنیم خودمون خوبیم
و بقیه سمی هستن
در حالی که خود ما هم در زندگی خیلیا
آدم سمی زندگیشون هستیم
حتی اگه خودمون ازش آگاه نباشیم

یاد بگیرید وقتی کسی خودش را برایتان حذف کرد، آن را موهبت در نظر بگیرید.

اصرار به هیچ چیز نکنید،آدم ها بخواهند میگویند..
بخواهند حرف میزنند..بخواهند تماس میگیرند..
بخواهند همه کار میکنند.
بخواهند لحظه به لحظه میدانید.

خراب شد تصویرش..
حتی اگر خدا فرستد
باران اسیدی برای تطهیرش
برف و پاکی برای تشبیهش
محمد و عیسی برای تضمینش
یا که شیطان برای تقصیرش
تمام شد،
خراب شد تصویرش..

یه کوچولو که به هر آدمی نزدیک میشی، می‌بینی که هر کسی حداقل با یه ترومای عمیق داره می‌جنگه.
آدم‌ها واقعا گناه دارن.

00:00

آرام بودنم از سر آسودگی نیست؛ حوصله رنج کشیدن را هم ندارم.

من شبیه کساییم که ترس از دست دادن دارن؟
آفرین نه ، پس آدم باشید.