از رَنجی خسته ام که از آن من نیست.

من انقد چوب سادگیمو خوردم که درخت میبینم گشنم میشه.

منو قضاوت نکن حتی اگه گرفته کثافت منو.

سکوت همیشه به معنای رضایت نیست؛ گاهی یعنی خسته‌ام از اینکه مدام به کسانی که هیچ اهمیتی به فهمیدن نمی‌دهند، توضیح دهم.

معتاد شده ام به کشیدن انتظار!

اون حکمتی که توشه داره اذیتم میکنه...

اینو بفهم که یه سری آدم ها برات خوب نیستن مهم نیست که چقدر دوستشون داری.

شوری در سر دارم که از چشم‌هایم میچکد.

این حس ششم لعنتی هیجان زندگیمو کم کرده؛ همه چی برام زودتر اسپویل می شه

انتظار کشیدن برای اصلاح ابلهان ،
خود رفتاری ابلهانه است.

زندگانی نیست، تمرینِ فراوان مُردن است.

معذرت خواهی گلدن تایم داره،
شما هر موقع دلت خواست نمیتونی سر عقل بیای.

‏گورستان پر از آدمهای کاملا فراموش شده است که در زمان حیات فکر میکردن هیچ جایگزینی ندارند!

دلتنگی همون، تمایلِ صندلیِ چوبی کنار اتاق به درخته.

حذف برای چیزی یا شخصی اتفاق میفته که فضایی رو اشغال کرده باشه.
تو توخالی‌تر از این حرفایی!