‏حرفام سنگین بود، از قلم افتاد.

+ ‌علتِ شکستگی؟
- سقوط از دیوارِ آرزوها

خلاصه ی کل زندگیم:
رها کردن در اوج خواستن،بی اهمیتی در اوج دلتنگی.

‏من آنقدر مدارا کرده بودم که مجالی برای مردد ماندن نمانده بود.

از رَنجی خسته ام که از آن من نیست.

من انقد چوب سادگیمو خوردم که درخت میبینم گشنم میشه.

منو قضاوت نکن حتی اگه گرفته کثافت منو.

سکوت همیشه به معنای رضایت نیست؛ گاهی یعنی خسته‌ام از اینکه مدام به کسانی که هیچ اهمیتی به فهمیدن نمی‌دهند، توضیح دهم.

معتاد شده ام به کشیدن انتظار!

اون حکمتی که توشه داره اذیتم میکنه...

اینو بفهم که یه سری آدم ها برات خوب نیستن مهم نیست که چقدر دوستشون داری.

شوری در سر دارم که از چشم‌هایم میچکد.

این حس ششم لعنتی هیجان زندگیمو کم کرده؛ همه چی برام زودتر اسپویل می شه