میگن تا پنج دقیقه بعد از مرگ هم قلب میتپه، پس تو تا ابد و پنج دقیقه در قلبم زندگی میکنی.

بهترین جراح جهانم نمیتونه فکرتو از سرم دربیاره.

شاید کویر شکلی از جنازه ی دریاست

یه روزایی از خواب بیدار می‌شم و می‌بینم نمی‌تونم، معلوم نیست چیو نمی‌تونم؛ فقط نمی‌تونم.

مرگ مغزیِ حاصل از فکرکُشی!

امیدی به بقای زندگیم نیست.!

آثاری از خودخوری های شبانه..

‏حرفام سنگین بود، از قلم افتاد.

+ ‌علتِ شکستگی؟
- سقوط از دیوارِ آرزوها

خلاصه ی کل زندگیم:
رها کردن در اوج خواستن،بی اهمیتی در اوج دلتنگی.

‏من آنقدر مدارا کرده بودم که مجالی برای مردد ماندن نمانده بود.

از رَنجی خسته ام که از آن من نیست.

من انقد چوب سادگیمو خوردم که درخت میبینم گشنم میشه.

منو قضاوت نکن حتی اگه گرفته کثافت منو.

سکوت همیشه به معنای رضایت نیست؛ گاهی یعنی خسته‌ام از اینکه مدام به کسانی که هیچ اهمیتی به فهمیدن نمی‌دهند، توضیح دهم.

معتاد شده ام به کشیدن انتظار!

اون حکمتی که توشه داره اذیتم میکنه...