نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده
من ریشه‌های تو را دریافته‌ام
با لبانت برای همه لب‌ها سخن گفته‌ام
و دست‌هایت با دستانِ من آشناست.

ای دیریافته با تو سخن می‌گویم
بسانِ ابر که با توفان
بسانِ علف که با صحرا
بسانِ باران که با دریا
بسانِ پرنده که با بهار
بسانِ درخت که با جنگل سخن می‌گوید

زیرا که من
ریشه‌های تو را دریافته‌ام
زیرا که صدای من
با صدای تو آشناست.
#احمد_شاملو
@layeh2

الان تو این فکرم که یعنی ویکتور فرانکل تا چه حد درست میگه که:
رهایی بشر از راه عشق و در راه عشق است.
@layeh2

و اگه درست باشه پس یعنی هرکی جای عشق تو زندگیش خالیه، بهتره یه فکری بکنه.
لایه دوم رو داشتی؟
@layeh2

شبی دوبار قبل از خواب…🫧
@layeh2

پشت آن قلّه ی پوشیده ز برف
نیست چیزی، خبری.
ور تو را گفتم چیز دگری هست، نبود
جز فریب دگری...
#اخوان_ثالث
@layeh2

تفکر در خویش:

ما انسان‌ها عمدتاً به این دلیل ناشادیم که سیری ناپذیر هستیم؛ پس از آنکه سخت برای آنچه می‌خواهیم کار کردیم معمولاً علاقه‌مان را به آنچه بدان میل داشتیم از دست می‌دهیم. به جای احساس رضایت، ملول می‌شویم و در واکنش به این ملال، به سراغ ارضای امیال تازه و حتی بزرگتری می‌رویم.
#layeh2

مشکل مشترک:

افراد مدام به دنبال امیالی می‌روند که هیچ‌وقت تمامی ندارند. و زمانی که می‌بینند میل و تمنّایی در وجودشان ارضا نشده مانده، افسرده و غمگین می‌شوند.
@layeh2

دغدغه: روش رفع تکرار این چرخه

یک راه رسیدن به شادکامی این است که فرآیند خوگیری را در همان نطفه خفه کنیم: وقتی به چیزی رسیدیم که برای داشتنش سخت تلاش کرده ایم، باید دست به کارهایی بزنیم تا آن چیز برایمان عادی نشود.
@layeh2

تفکر در لایه دوم:

بیاموزیم چگونه چیزهایی را که داریم، بخواهیم و دوست بداریم.
@layeh2

این ترک رو گذاشتم رو لوپ🫠
@layeh2

باران تویی، فرشته ی باریده از بهشت
ای اتفاقِ مثبتِ این روزهای زشت

بارانِ من، بهانه ی جا مانده از قدیم
ای بوی خاکِ نم زده ی چینه های خشت

گندم ترین پدیده! در این قحطی نگاه
با ردِ سبز خوشه تو را می توان نوشت

بر سقف من ببار، از امروز روشن است
تکلیفِ راه سخت و پر از شیبِ سرنوشت

جادوی سبز و مخملـیِ چشم های تو
جاری شده به شعر سیاهم، پری سرشت!
#محمدحسین_ناطقی
@layeh2

میدونی از شعر چیو دوس دارم؟
بیدار شدن، یاد گرفتن و هم ذات پنداری.
بعضی شعرا آدمو درگیر می‌کنه.
یه‌جایی وسطش می‌بینی دیگه فقط نمی‌خونی، داری حسش می‌کنی.
و همونجا یه چیزایی تو وجود آدم جابه‌جا میشه…
یه لذت خاص که نمیدونی چطور توصیفش کنی.
توام با من بخون...
@layeh2

کدوم اسم قشنگ‌تره واسه شعر؟ ری‌اکت بدین

او که همدردم شده گویا خودش هم درد بود
او خودش زخم همین مرهم که می آورد بود

کم فریب این رفاقت های زیبا را بخور
پوست کندم، سیب های سرخ هم توزرد بود!
#سعید_صاحب_علم
@layeh2

همیشه هم قرار نیست به گفته‌ی نیچه
«آنچه موجب مرگ من نشود، مرا نیرومندتر سازد.»

چون گاهی آدم می‌تونه هزار سال با دردِ چیزی زندگی کنه و همچنان درست از همون‌جا ضعیف بمونه😊
@layeh2

چنان بیرحم زد تیغ جدایی
که گویی خود نبوده‌ست آشنایی
#حافظ
@layeh2