باید از چشم های تو، برای خودم مذهب می‌ساختم.

بخونی رو هر نوتی ارتیستیو واسه من گوتی

میدونستی اگه همینطوری بهم پی ام ندیم ارتباطمون قطع میشه؟

اگر میتونستم صداتو مثل یه گل تو گلدون میکاشتم.

فکر نکن منم مثل تو تنهاییو بلدم

اعتمادم به ادما در این حده که همش حس میکنم همه چیز نقشس

به دهن همه شیرین اومدیم الا بز اصلی.

من به تو فقط دارم اعتماد
نه به این آدمای حزب باد

بهم پیام بده حالمو بپرس نمیدونم یه کاری کن نذار حس کنم تو هم مثل بقیه ای.

«گاهی از خودم می‌پرسم
یعنی تو، این نوشته‌های مرا می‌خوانی و حالی از من نمی‌پرسی؟»

بعضی وقتا با خودم میگم این ادم این همه داره بی لیاقتیشو نشون میده تو چرا انقد به فکرشی

یجاهایی هم دشمنا مراعات حالتو میکنن، در عوضش دوستات زحمت دشمن بودن رو میکشن.

شب هایی که من به یاد تو بیدار بودم، عبادت اگر بود، مومنی جز من وجود نداشت…

می دونم طمش تلخه گله
ولی دونه دونه اینا حرف دله

هیچ ایده ای ندارم که چجوری دوباره باهات کانکت شم