سهم امشب

امروز نه آغاز و نه انجام جهان است

ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است

گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری

دانی که رسیدن هنر گام زمان است

آبی که بر آسود زمینش بخورد زود

دریا شود آن رود که پیوسته روان است

باشد که یکی هم به نشانی بنشیند

بس تیر که در چله این کهنه کمان است

از روی تو دل کندنم آموخت زمانه

این دیده از آن روست که خونابه فشان است

ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی

دردیست در این سینه که همزاد جهان است

از داد و وداد آن همه گفتند و نکردند

یارب چقدر فاصله ی دست و زبان است

خون می چکد از دیده در این کنج صبوری

این صبر که من می کن افشردن جان است

از راه مرو سایه که آن گوهر مقصود

گنجی است که اندر قدم راهروان است

-هوشنگ ابتهاج

دوستان یکبار این مسئله رو بین هم حل کنیم
مهراب نه، محراب. فامیلی بنده محراب هست.

با اینکه راست گرا هستم و در بحث به منطق چپ، میتونم به ایدئولوژیش حمله کنم، اما نقد چپ رو در خیلی محافل بی ارزش میدونم، چرا؟
چون فهم درستی از چپ در بطن و سطح جامعه وجود نداره. فرقی هم نداره شاملو باشی یا یه بازاری عادی
شاید یکی از بزرگترین مشکلات مردم ایران همینه یا خیلی فرا مرزی به مسئله چپ نگاه میکنن یا خیلی درون مرزی!
یعنی منطق نظری چپ رو اساسا درک نکردن و چپ رو به صرف مقابله با امپریالیسم میشناسن یا فوق فوقش مارکس و لنین و استالین.
همونطور که میدونید چپ دایره خیلی وسیعی از تفکراته که در مانیفست مارکس مفصل توضیح داده شده اما ایا تنها شناخت چپ از طریق مارکس و لنین و استالین میتونه کافی باشه؟ قطعا خیر
منظومه مکانی و زمانی این ایدئولوژی باید درک بشه! یعنی شما باید به وجود اومدن چپ و اینکه چطور به روسیه رسید رو بررسی کنیم.
این کار تنها خوندن ایدئولوژی مارکس رو نمیطلبه، درک جامعه شناسی، مردم شناسی و درک سیستم مقابل (راست) رو هم میطلبه
برای نقد چپ باید اول چپ رو شناخت!

ادیت میکنم چون قتل کار پسندیده و خوبی نیست.

https://jsal.ut.ac.ir/article_92667.html

بچه ها این مقاله خیلی جالبه وقت کردید حتما بخونید

همه مقاله های قشنگ تو نورمگزه خب چقدر پول بدممممم

کاری به ترند ها و مزخرفات مربوط به مرد ایرانی ندارم، ولی خدایی چه فکری با خودشون میکنن که میگن اگه میخوای تا فلان جا برسونت باید باهام دوست شی؟؟؟؟ این اولین بارم نیست ها

میگن گر صبر کنی ز غوره حلوا سازی
یه خانم تاکسی مهربون برام پیدا شد منو رسوند🥹

خیلی حرفه که دلتنگ کسی بشی که هر روز میبینیش

نصف شبی دارم پخت میکنم و میپزم واقعاااا

حاضرم با بمب اتم مواجه بشم اما با کلاس هشت صبح نه.

نمیدونم چی میشه ولی بعضی اوقات حس ناراحتی ای که عمیقا حس میکنم رو نمیتونم درست بیان کنم:)

و بالاخره من و دانشگاه و صدای بارون.

و منی که دلتنگ روزایی میشم که با اون تا ساعت هفت یا هشت تو دانشگاه میموندم:)

میگید، بیخیال باش، اهمیت نده، شل کن
مگه اون شبی که اون میتونست بس کنه بیخیال شد؟ مگه وقتی میدونست من تو چه حالیم شل کرد؟ مگه تنها کسی که خشمگین بود اون بود؟ مگه وقتی میتونست اهمیت نده و بگذره این کارو کرد؟ منو دشمنم اون شب میدید بغلم میکرد:) من اگه اون شب یه سیخ تو جیگر خودم فرو میکردم دردش برام کمتر بود. مگه من اون موقع کی رو داشتم که برم پیشش و گریه کنم جز اون؟ مگه من درد نداشتم مثل اون؟

بابا چیکار کنم؟ من همین شکلیم
چرا هر لحظه هر جایی هر طوریم که باشم میزنید تو پرم؟

دوباره میرم تو لاکم.