#BlueOrange

مادرم وقتی فقط هفت سالم بود به هزارد آمد.

حتی همان موقع هم مردم شهر با قضاوت میگفتن: «این پسر یه مشکلی داره.»

سه سال پیش وقتی با مری آشنا شدم،
برای اولین بار، کسی فراتر از شایعه‌ها و دروغ‌ها بهم نگاه کرد، و آدم واقعیِ درونم را دید.

ما همیشه کنار رودخانه قدم می‌زدیم.

او عاشق تماشای غروب خورشید بود.

کنار رودخانه راه می‌رفتیم،
و رویای فرار از این شهر را با هم می‌بافتیم.

هیچکس احساسی را که به مری داشتم درک نمی‌کرد.

و هیچکس اهمیتی نداد. تا شبی که او تنها برای قدم زدن بیرون رفت،
و دیگر هرگز به خانه برنگشت.

صبح روز بعد، مردی با نشان پلیس در خانه‌م را زد.

ناگهان هزاران انگشت اتهام به سویم نشانه رفته‌اند.

همه مستقیم مرا متهم می‌کردند.
قسم می‌خورم که او را کنار رودخانه ترک کردم.

قسم می‌خورم که وقتی از او جدا شدم، سالم و در امان بود.

به زندگی‌ای که پشت سر گذاشتم فکر می‌کنم.
به اینکه چقدر با من ناعادلانه رفتار کرده.

این بار دیگر راه فراری برام نمانده.

همه نجات‌دهنده‌ها و امیدهایم از بین رفته‌اند.

باید خودم را به رودخانه برسانم
و این شهر قدیمیِ نبراسکا را برای همیشه ترک کنم.