در دل دشت‌های گرم خوزستان، آن‌جا که بوی نیشکر و کرخه در هوای سحرگاهان می‌پیچد، مردان و زنانی زیسته‌اند که ریشه‌هایشان در خاک تفتیده‌ی شوش و هفت‌تپه چونان ساقه‌های نیشکر، از درد و امید هم‌زمان نوشیده است. آن‌ها کارگران و بازنشستگان این سرزمین‌اند؛ نسل‌هایی که در هیاهوی ماشین‌ها و صدای بی‌وقفه‌ی کارخانه‌های کاغذ، تاریخ خود را نوشته‌اند با عرقی که از پیشانی‌شان می‌چکید و به رودخانه‌ی تلاش انسانی می‌پیوست. گویی هر برگ کاغذی که در کارخانه شکل می‌گیرد، یادنامه‌ای‌ست از دستانی که روزی خسته، اما پرغرور، چرخه‌ی حیات را به گردش درمی‌آورده‌اند.

این مردمان، تنها کارگر نبودند؛ پاسداران خاموش خاک بودند. وقتی روزگار، وطن را به بزنگاه‌های بزرگ کشاند، آنان به‌جای تردید، ایستادند ـ در دفاع از خاک و ناموس، در مطالبه‌ی عدالت و نان، در فریادهایی که از قلب کارخانه برخاست و تا کرانه‌های کرخه پیچید. تاریخ، نام‌شان را شاید در سنگ نبشته‌ها ننوشت، اما در حافظه‌ی رودها و نسیم‌های جنوب باقی مانده است. آن پیرمرد بازنشسته که هنوز با چشمانش مسیر نیشکر را دنبال می‌کند، همان سربازی‌ست که در جبهه‌ی خاکستر و غبار، برای حرمت انسان جنگیده است.

اکنون، زیر آفتاب فروزان و میان سایه‌ی نخل‌های تنها، صدای آنان هنوز شنیده می‌شود؛ صدایی نه از خشم، که از عشق. عشق به خاکی که از رنج ساخته شد و به ایرانی که دلِ کارگر، نبضش را می‌زند. نسل‌هایی آمدند و رفتند، با پیراهن‌های آغشته به بوی نیشکر و شعرهای نگفته. اما روح‌شان در باد زنده است، در بوی کاغذ تازه، در موج کرخه که آرام می‌گوید: 
اینان، فرزندان جنوب‌اند — فرزندانِ تلاش، مقاومت، و عزتی که هیچ‌گاه فراموش نخواهد شد  .

#شوش #هفت‌تپه #کارگر #بازنشسته

ارسالی به کانال تلگرامی. سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه.
۲۵ اردیبهشت/۱۴۰۵

فقط کف خیابون به دست میاد حقمون

عدم تعادل میان تأمین هزینه های زندگی و حداقل مزد، با توجه به رشد قیمت ها و تورم قابل انتظار در سال جاری که تورم و افزایش قیمت ها و حتی کمبود و کمیابی کالاهای اساسی و مایحتاج مردم در بر خواهد داشت، به عمیق تر شدن فاصله طبقاتی کمک می کند. طبقه کارگر برای تأمین هزینه زندگی و تخفیف یافتن فقر موجود، نیازمند مزدی نزدیک به هفتاد میلیون تومان درسال ۱۴۰۵ می باشد. بیان این مبلغ تنها به معنی اعلام نرخ مزد حداقل نیست. بلکه گویای یک واقعیت غیر قابل انکار است که هزینه های حداقل زندگی خانوار کارگران و زحمتکشان تا مرز هفتاد میلیون تومان افزایش یافته است.

نابود باد بندگی، زنده باد زندگی!
#نان_کار_آزادی
#شادی_رفاه_آبادی
#نابود_باد_استثمار_و_کار_مزدی

https://t.me/syndica_7tape

بیکاریِ گسترده، اخراج‌سازی‌های  بیشتر پس از جنگ، و ناتوانی میلیون‌ها انسان در تامین ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی، دیگر یک بحران مقطعی نیست؛ این تصویر روشنِ یک فاجعه اجتماعی است.
براساس گزارش منتشرشده در سایت ایلنا، تنها در یکی از ادارات کار شمال‌شرق تهران، روزانه بین ۳۰۰ تا ۶۰۰ درخواست بیمه بیکاری ثبت می‌شود؛ یعنی فقط در دو ماه اخیر، ده‌ها هزار نفر به صف بیکاران رانده شده‌اند. پشت هر عدد، یک زندگی در حال فروپاشی است؛ خانواده‌ای که امنیت، امید و آینده‌اش را از دست می‌دهد.
کارگری که با سخت‌ترین شرایط کار می‌کند و ماهانه ۲۲ تا ۲۴ میلیون تومان دستمزد می‌گیرد، حتی قادر به تامین حداقل‌های زندگی نیست. اجاره مسکن، درمان، تحصیل فرزندان، خوراک، پوشاک و هزینه‌های روزمره، هر روز بیشتر از توان مردم فاصله می‌گیرد. حال تصور کنید وضعیت کسانی را که همین حداقل درآمد را هم ندارند؛ میلیون‌ها انسانی که زیر فشار بیکاری، فقر و بی‌پناهی خرد می‌شوند.
در مقابل، اقلیتی کوچک اما صاحب قدرت و ثروت، همچون اختاپوسی بر زندگی مردم چنگ انداخته‌اند. آنان از کار و رنج میلیون‌ها کارگر، سودهای نجومی به جیب می‌زنند و هم‌زمان اکثریت جامعه را به فلاکت، ناامنی و بی‌آیندگی سوق می‌دهند.
این وضعیت نه طبیعی است، نه قابل‌تحمل، و نه باید عادی‌سازی شود.
حقِ زندگی، کار، مسکن، درمان و رفاه، حق همگانی انسان‌هاست؛ نه امتیازی برای صاحبان قدرت و سرمایه.
در برابر بیکارسازی، فقر و غارتِ زندگی مردم باید ایستاد؛
با اتحاد، اعتراض و سازمان‌یابی.
#حق_اعتراض_و_اعتصاب
#حق_تشکل_های_مستقل
#اتحاد_بیکاران_و_شاغلین


#نان_کار_آزادی
#شادی_رفاه_آبادی
#نابود_باد_استثمار_و_کار_مزدی

https://t.me/syndica_7tape

بازنشستگان راهی جز اعتراض ندارند!

علی نجاتی، فعال کارگری و کارگر بازنشسته نیشکر هفت‌تپه، در اظهاراتی درباره وضعیت معیشتی بازنشستگان و کارگران، شرایط اقتصادی امروز را برای مزدبگیران «سخت و نگران‌کننده» توصیف کرد.
او در گفتگو با وب‌سایت «قلمرو رفاه» تأکید کرده است که نه‌تنها بازنشستگان، بلکه کارگران، معلمان و کارمندان نیز با توجه به افزایش هزینه‌های زندگی، در وضعیت دشواری قرار دارند.
نجاتی با اشاره به رشد قیمت کالاهای اساسی، هزینه‌های درمان و مسکن، این شرایط را «اسف‌بار» توصیف کرده و گفته است که دستمزدها در برابر تورم موجود توان پاسخگویی ندارند.
به گفته او، بازنشستگان تأمین اجتماعی در سال‌های گذشته بارها نسبت به این وضعیت اعتراض کرده‌اند، اما به اعتقادش «صدای آنان از سوی مسئولان شنیده نشده است.»
این فعال کارگری حداقل دستمزد ماهانه حدود ۱۶ میلیون و ۶۰۰ هزار تومان را — که با مزایا تا حدود ۲۳ میلیون تومان می‌رسد — «زیر خط فقر» دانسته و بر ناکافی بودن آن برای تأمین هزینه‌های زندگی تأکید کرده است.
نجاتی همچنین با اشاره به مشکلات ساختاری در سازمان تأمین اجتماعی گفته است که بدهی‌های سنگین دولت، کمبود منابع و کاهش ورودی صندوق به دلیل تعطیلی یا رکود برخی واحدهای تولیدی، فشار مضاعفی بر این نهاد وارد کرده است.
او در ادامه تأکید کرده است: «تنها راه پیش روی بازنشستگان اعتراض است.» به گفته او، اگرچه در شرایط فعلی تلاش‌هایی برای پیگیری مطالبات از طریق گفت‌وگو با مسئولان در جریان است، اما در صورت بی‌نتیجه ماندن این روند، بازنشستگان ممکن است بار دیگر مطالبات خود را از طریق تجمعات خیابانی پیگیری کنند.
۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۵
#علی_نجاتی
#مطالبات_بازنشستگان
#اعتصاب_اعتراض
#نان_کار_آزادی

https://t.me/syndica_7tape/8895