می‌دانم زندگی می‌گذرد، می‌دانم دردهایمان کمرنگ می‌شود
ولی عزیز من،
جوانیمان را از که پس بگیریم؟

مرگ تنها دری است که تا به تو فکر می‌کنم باز می‌شود … و هر بار بدم می‌آید از خانه‌ای که در آن نیستی … و بعد به هر دری می‌زنم عزرائیل پشتش است.

-لیلا کردبچه

عشق، تنها بهانه‌ای بود برای زنده ماندن

-صادق هدایت

امروز مجبور شدم به سربازی شلیک کنم که وقتی روی زمین افتاد، اسم زنش را صدا می‌کرد: «ماریا... ماریا...» و بعد جلوی چشمان من مُرد.
به گردنش آویزی بود که عکس عروسی خودش و دخترک کم‌سنی در آن بود. حدس زدم ماریاست. از خودم بدم آمد.

من معمولاً پای افراد را نشانه می‌گیرم. سعی می‌کنم آن‌ها را نکشم. فقط زخمی کنم تا دنبال ما نیایند. اما وقتی پای این سرباز را نشانه گرفته بودم، ناگهان خم شد و گلوله به سینه‌اش خورد.
حالا ماریای کوچکش چه‌قدر باید منتظر او بماند! چه قدر باید شال و پیراهن گرم ببافد که یک روز مردش از جنگ برگردد! ماریا حتی نمی‌داند که مردش زیر باران برای آخرین بار فقط اسم او را صدا زد.
جنگ بدترین فکر بشر است...
از بچگی فکر می‌کردم مگر آدم‌ها مجبورند با  هم بجنگند و حالا می‌بینم بله. گاهی مجبورند... چون آن‌ها که دستور جنگ را می‌دهند زیر باران نیستند.
میان گل‌ولای نیستند و با فکر چشمان سبز ماریا نمی‌میرند.

آن‌ها در خانه‌های گرمشان نشسته‌اند. سیگار می‌کشند و دستور می‌دهند... کاش اسلحه‌ام را به‌سمت رئیسانی می‌گرفتم که در خانه‌های گرمشان نشسته‌اند. بچه‌هایشان در استخر شنا می‌کنند و آن‌ها با یک خودنویس گران، حکم مرگ هزاران همسر ماریاها را امضا می‌کنند. راحت‌تر از نوشتن یک سلام.
جنگ را شرورترین افراد برمی‌انگیزانند و شریفترین افراد اداره می‌کنند

#آندره_مالرو
#ضدخاطرات

می‌دانم زندگی می‌گذرد، می‌دانم دردهایمان کمرنگ می‌شود
ولی عزیز من،
جوانیمان را از که پس بگیریم؟

چه عظیم‌اند دردها، و چه حقیرند کلمات.

و ما
زمستان دیگری را سپری خواهیم کرد؛
با عصیان بزرگی که در درونمان هست
و تنها چیزی‌ که گرممان می‌دارد
آتشِ مقدسِ امیدواری‌ست...

#ناظم_حکمت

جای گلوله ای در بندم درد میکنه که ب من اصابت نکرد🖤

پاک کن از چهره اشکت را
ز جا برخیز
تو در من زنده‌ای، من در تو
ما هرگز نمی‌میریم
من و تو با هزاران دگر
این راه را دنبال می‌گیریم
از آن ماست پیروزی
از آن ماست فردا..

– هوشنگ ابتهاج

در ما غمی به وسعت دریا نشسته است.

•بیداد خراسانی•

«آه از این بغض مُدام.»

گفتم: حتی فکر کردن به آن‌ها آزارم می‌دهد، تصوراتشان، رفتارشان، شیوه‌ی زیستی‌شان، حرف‌هایشان.
گفت: هرگز پیش خودت فکر کرده‌ای شاید تو اشتباه کنی و راه آن‌ها درست‌تر از تو باشد؟ نه اینکه واقعا تو اشتباه باشی و آن‌ها درست، اما حتما باید به این مسئله فکر کرده‌باشی و حتما باید هرازگاهی برای ادامه‌ی مسیر همیشگی‌ات دنبال برهان و منطقی موجه گشته‌باشی وگرنه فقط متعصبی و با آنان که از آن‌ها بیزاری، هیچ فرقی نداری!

#نرگس_صرافیان_طوفان

زندگی یک وطن بهم بدهکاره که توش فقط به زندگی فکر کنم نه تحریم، نه تورم، نه جنگ، نه بیماری، نه تنش نه استرس.
-دیاکو.

اونجا که داستایفسکی میگه:

تنها از یک چیز در هراسم
اینکه سزاوار رنج هایم نباشم …

حالا می‌فهمم که نوشتن از عشق، خوشبختی است. اینکه بتوانی هنوز به عشق فکر کنی، خوشبختی است. نوشتن شعرِ عاشقانه خوشبختی است و حتی نوشتن از فراق یار، خوشبختی است.

-معین دهاز

آدمیزاد هرچی عمیق‌تر میشه، تمایلش به توضیح دادن کمتر میشه. انگار می‌فهمی که سکوت، بلندترین جوابی هست که می‌تونی به کج‌فهمی‌ها بدی. قدرتِ واقعی یعنی بلد باشی کجا دیگه نباید کلمه‌هاتو خرج کنی

دیگر سرزنده نبود. بیشتر اوقاتش به دل‌نگرانی می‌گذشت. انرژی‌ای که روزگاری صرف عشق‌ ورزیدن به زندگی می‌کرد، حالا داشت صرف دوام‌ آوردنش می‌شد.

- ویت تان نوئن

‏«اگر رنجی از من به تو رسید؛ بدان قبل تو
دل خودم هزار بار رنجیده است.»

آقای قاضی آدما معمولا نسبت به کسایی که واقعی دوستشون دارن بی تفاوتن، چون مطمئنن که هرچقدر هم با اونا سرد رفتار کنن بازم اونا جایی نمیرن و بازم منتظر میمونن.
و این درد داره