زندگی یک وطن بهم بدهکاره که توش فقط به زندگی فکر کنم نه تحریم، نه تورم، نه جنگ، نه بیماری، نه تنش نه استرس.
-دیاکو.

اونجا که داستایفسکی میگه:

تنها از یک چیز در هراسم
اینکه سزاوار رنج هایم نباشم …

حالا می‌فهمم که نوشتن از عشق، خوشبختی است. اینکه بتوانی هنوز به عشق فکر کنی، خوشبختی است. نوشتن شعرِ عاشقانه خوشبختی است و حتی نوشتن از فراق یار، خوشبختی است.

-معین دهاز

آدمیزاد هرچی عمیق‌تر میشه، تمایلش به توضیح دادن کمتر میشه. انگار می‌فهمی که سکوت، بلندترین جوابی هست که می‌تونی به کج‌فهمی‌ها بدی. قدرتِ واقعی یعنی بلد باشی کجا دیگه نباید کلمه‌هاتو خرج کنی

دیگر سرزنده نبود. بیشتر اوقاتش به دل‌نگرانی می‌گذشت. انرژی‌ای که روزگاری صرف عشق‌ ورزیدن به زندگی می‌کرد، حالا داشت صرف دوام‌ آوردنش می‌شد.

- ویت تان نوئن

‏«اگر رنجی از من به تو رسید؛ بدان قبل تو
دل خودم هزار بار رنجیده است.»

آقای قاضی آدما معمولا نسبت به کسایی که واقعی دوستشون دارن بی تفاوتن، چون مطمئنن که هرچقدر هم با اونا سرد رفتار کنن بازم اونا جایی نمیرن و بازم منتظر میمونن.
و این درد داره

از چیزهای کوچک در زندگیتان لذت ببرید ؛
چون روزی به گذشته نگاه می‌کنید و متوجه می‌شوید ، آن‌ها چیزهای بزرگی بوده‌اند ..

✍🏻کورت‌_ونه_‌گات

هر وقت خیلی ناراحت و ناامید شُدید یاد این جمله از پائولو کوئلیو بیوفتید:
تاریکترین ساعت شب، درست ساعتی مانده به سپیده دم است...

روزه اصلی نخوردن حق آدماست …

چی برای من مانده
از رفیقِ تا ابدم؟!
غیر زخم بی‌درمان
غیر روزهای بدم
غیر اسم او بر سنگ
در میان قبرستان!

مهدی موسوی

اونجا که محمود درویش میگه:

سعی کن دوستدار غم‌هایت باشی
شاید بروند!
بسان تمام چیزهایی
که دوست ‌داریم و می‌روند..!

‏بلاتکلیفی، جنایتی بود برای روح و روانمون.

باید طوری عاشق بشی که انگار هیچ وقت آسیب نمیبینی …

این جمله یک دنیا درون خودش داره که حداقل من به خوبی درکش میکنم،
این یعنی خالی از توقع باشید، وقتی مسیری رو شروع میکنید بهترین خودتون رو بزارید،
آدم بزدل که همش فردا رو در نظر بگیره نه لذت میبره و نه میتونه با تمام تمرکز و توان در مسیر باشه

اونجا که فاضل نظری میگه:

من پریشان‌تر از آنم که تو می‌پنداری
شده آیا ته یک شعر ترک برداری؟

یه وقتی جایی نوشته بودم برای ما در این جغرافیا فاجعه آنجا نیست که آموزش و درآمد و‌تورم و اخلاق و … به قعر برود… لحظه‌ای فاجعه آغاز می‌شود که «سرزمین» به معنی بستر هرآنچه هست و نیست به نقطه‌ی بی‌بازگشت برسد. و به نظر من الان در لبه‌ی این خطیم. هر دو پا آنسوی خط. جایی که هنوز میتوانیم این سمت را ببینیم …گذشته‌ی باشکوه را ببینیم و باورمان نشود که فلاکت‌زده‌ایم…خودمان را با دنیای جهان اولی مقایسه میکنیم و باورمان نمی‌شود که ما درحال تمام شدنیم.
وضعیت اسفناکی‌است دست و‌پا زدن در این  سوی‌خط… شبیه بازیگران یک سیرک… غمگین‌های خندان.

به سرزمینم می‌مانی،
اندوهگین،
اما زیبا،
اما دوست‌داشتنی...

#غسان_کنفانی

‏دیگه بزرگ شدی عزیزم؛ نمی‌شه فرار کنی. باید از پس غم‌ها، دلتنگی‌ها، تصمیم‌های سخت و طوفان احساسات متناقض تنهایی بربیای. اگر شانس بیاری، بتونی دو کلام در موردشون با کسی حرف بزنی، اما بارش رو در نهایت خودت به دوش می‌کشی، تنهای تنها.