آدم نهایتا یکی دو بار خودشو ثابت میکنه، دفعه سوم میذاره هر جور دوست دارید فکر کنید.
و شب بخير…

یه وقتایی حس میکنم
بیشتر از سنمون دیديم
بیشتر از عمرمون شکستيم
بیشتر از اون که باید ، فکر کرديم
حرص خورديم، تلاش كرديم، ساختيم
زود بزرگ شديم
و خیلی زود داريم پیر میشيم ..

اونجا که اخوان ثالث میگه:

من اینجا بس دلم تنگ است،
و هر سازی که می‌بینم بدآهنگ است.
بیا ره‌توشه برداریم،
قدم در راه بی‌برگشت بگذاریم؛
ببینیم آسمان هرکجا آیا همین رنگ است؟

مدت زیادی در این تن نخواهید ماند
شریف زندگی کنید ❤️

زندگی دوباره سبز خواهد شد این یک وعده نیست این ذات زندگیست

  

«چه خوش‌تر زآن که بعد از انتظار‌ی‌؟
به امیدی رسد امیدوار‌ی‌؟»

- نظامی

زیرا که مردگان آن سال،
عاشق‌ترین زندگان بودند ..🖤

به یاد مسافران پرواز ۷۵۲
@Cafeparagraph_mag

ما پادشاه را کشتیم، سعی کردیم دنیا را تغییر بدهیم. حالا تنها چیزی که گیرمان آمده، یک پادشاه جدید است که از قبلی بهتر نیست. اینجا سرزمینی است که برای آزادی جنگیدیم ولی حالا برای نان می‌جنگیم...

👤ویکتور هوگو

نه مرگ آنقدر تلخ است، نه زندگی آنقدر شیرین، که انسان برای این دو، شرفش را بدهد.

کاش همینی بشه که صائب تبریزی میگه:
«آرامش است؛ عاقبت اضطراب ها..»
بالاخره خوب شه، قشنگ بشه، برسیم، ببینیم، بخندیم...

یک روزهایی هستند
که دورند، دورند،
خیلی دورند؛
اما می‌رسند.
بالاخره از راه می‌رسند 🍃

‏ما روزهایی را گذراندیم که اگر کتاب شود آدم‌های زیادی را به گریه می اندازد

من به بی‌خبری از تو عادت نمی‌کنم، به نبودنت عادت نمی‌کنم،
من فقط می‌توانم عاشق بشوم که شده‌ام.

-افشین یدالهی

یعنی خوب می‌شویم؟ یعنی نور می‌تابد و جان‌های منجمد ما را گرم خواهد کرد؟ یعنی خوب می‌شویم؟ یعنی رخت عزا از تن بیرون خواهیم‌آورد و بر روی گورهای اندوهمان خواهیم‌رقصید؟ یعنی خوب می‌شویم؟! با این وسعت از دردی که حتی تصور نمی‌کردیم؟ بااین حجم از کرختی و اندوه و خشمِ درهم آمیخته؟ بااین حجم از زخم؟!
یعنی خوب خواهیم شد؟! یعنی از یاد خواهیم‌برد چه‌ها به ما کردند؟ از یاد خواهیم‌برد چه معصومانه از صورتِ انسانیِ زیستن، دور مانده‌بودیم و چقدر بی‌گناه و چقدر خشمگین و چقدر اندوهگین بودیم؟!
یعنی خوب خواهیم‌شد؟!

#نرگس_صرافیان_طوفان

اگر این روزها غمگینی، عصبی، بی‌حس یا خسته‌ای، بدان که مشکل از تو نیست. این واکنش طبیعی مغز در برابر تروماست. تروما و سوگ، جمعی هستند؛ سوگی که فرصت گریه ندارد، پایان مشخصی ندارد، هر روز تازه می‌شود و همین، روان را فرسوده می‌کند. وقتی مغز مدام در حالت هشدار است، امید کمرنگ می‌شود، خشم بالا می‌رود، بی‌حسی ظاهر می‌شود و انرژی زندگی پایین می‌آید. این «ضعف» نیست؛ عملکرد سیستم بقاست. اگر احساس بی‌حسی می‌کنی، بدان بی‌حسی به معنای بی‌احساسی نیست؛ بی‌حسی یعنی خستگی سیستم عصبی و بدن دارد از تو محافظت می‌کند. در بحران‌های طولانی، کارهای کوچک نجات‌بخش‌اند؛ نفس عمیق، خواب کافی، تماس انسانی، نوشتن احساسات و فعال بودن برای هدفی که داری. کار کوچک، مقاومت روانی است. حتی وقتی هیچ کنترلی بر بیرون نداریم، هنوز چیزهایی در اختیار ماست؛ واکنش ما، ارزش‌های ما، مهربانی ما، پیوند ما با دیگران و کمک به کسانی که به کمک ما نیاز دارند، و این‌ها کوچک نیستند. زنده ماندن، زندگی کردن، دوست داشتن، نفس کشیدن و اثرگذار بودن در چنین روزهایی، خودش نوعی شجاعت است.

رواست گر من از این غصه خون بگریم، خون؛
سزاست گر من از این غصه، زار گریم، زار.

- شیخ بهایی

گلوله فقط در سینه برخی از ما رفت اما همه‌مان مردیم.

می‌دانم زندگی می‌گذرد، می‌دانم دردهایمان کمرنگ می‌شود
ولی عزیز من،
جوانیمان را از که پس بگیریم؟