‏بابتش دیگه انقدر ناراحت نیستم، میدونم اتفاقی که باید می‌افتاد، میدونم اون غمه برام لازم بود، میدونم باید بزرگ میشدم،همین.

وقتی
احساس می‌کنی
همه‌ی درها بسته شده‌اند،
مهرِ خدا
از روزنه‌یِ ناممکن‌ها
به تو خواهد رسید 🫶🏻

می‌گفت : مراقب باش!
که یه غم اونقدر بهت غلبه نكنه که نا امید بشی
و طوری رفتار کنی که انگار خدا تا حالا هیچ وقت
غم و اندوه تو رو برطرف نکرده . . .

«زن هایِ غمگین زیادی درونِ من گریه می کنند؛ اما زنِ درون آیینه؛
لب هایش را سرخ می کند و موهایش را محکم تر می‌بافد..!»

-کیمیا رجبی

شاید زندگی پیدا کردن بخش‌هایی از خودمان در تکه تکه‌هایی از یک کل منسجم است، پیدا کردنی که به اندازه یک عمر طول می‌کشد.

- تکه هایی از یک کل منسجم

آدم نهایتا یکی دو بار خودشو ثابت میکنه، دفعه سوم میذاره هر جور دوست دارید فکر کنید.
و شب بخير…

یه وقتایی حس میکنم
بیشتر از سنمون دیديم
بیشتر از عمرمون شکستيم
بیشتر از اون که باید ، فکر کرديم
حرص خورديم، تلاش كرديم، ساختيم
زود بزرگ شديم
و خیلی زود داريم پیر میشيم ..

اونجا که اخوان ثالث میگه:

من اینجا بس دلم تنگ است،
و هر سازی که می‌بینم بدآهنگ است.
بیا ره‌توشه برداریم،
قدم در راه بی‌برگشت بگذاریم؛
ببینیم آسمان هرکجا آیا همین رنگ است؟

مدت زیادی در این تن نخواهید ماند
شریف زندگی کنید ❤️

زندگی دوباره سبز خواهد شد این یک وعده نیست این ذات زندگیست

  

«چه خوش‌تر زآن که بعد از انتظار‌ی‌؟
به امیدی رسد امیدوار‌ی‌؟»

- نظامی

زیرا که مردگان آن سال،
عاشق‌ترین زندگان بودند ..🖤

به یاد مسافران پرواز ۷۵۲
@Cafeparagraph_mag

ما پادشاه را کشتیم، سعی کردیم دنیا را تغییر بدهیم. حالا تنها چیزی که گیرمان آمده، یک پادشاه جدید است که از قبلی بهتر نیست. اینجا سرزمینی است که برای آزادی جنگیدیم ولی حالا برای نان می‌جنگیم...

👤ویکتور هوگو

نه مرگ آنقدر تلخ است، نه زندگی آنقدر شیرین، که انسان برای این دو، شرفش را بدهد.

کاش همینی بشه که صائب تبریزی میگه:
«آرامش است؛ عاقبت اضطراب ها..»
بالاخره خوب شه، قشنگ بشه، برسیم، ببینیم، بخندیم...

یک روزهایی هستند
که دورند، دورند،
خیلی دورند؛
اما می‌رسند.
بالاخره از راه می‌رسند 🍃

‏ما روزهایی را گذراندیم که اگر کتاب شود آدم‌های زیادی را به گریه می اندازد

من به بی‌خبری از تو عادت نمی‌کنم، به نبودنت عادت نمی‌کنم،
من فقط می‌توانم عاشق بشوم که شده‌ام.

-افشین یدالهی

یعنی خوب می‌شویم؟ یعنی نور می‌تابد و جان‌های منجمد ما را گرم خواهد کرد؟ یعنی خوب می‌شویم؟ یعنی رخت عزا از تن بیرون خواهیم‌آورد و بر روی گورهای اندوهمان خواهیم‌رقصید؟ یعنی خوب می‌شویم؟! با این وسعت از دردی که حتی تصور نمی‌کردیم؟ بااین حجم از کرختی و اندوه و خشمِ درهم آمیخته؟ بااین حجم از زخم؟!
یعنی خوب خواهیم شد؟! یعنی از یاد خواهیم‌برد چه‌ها به ما کردند؟ از یاد خواهیم‌برد چه معصومانه از صورتِ انسانیِ زیستن، دور مانده‌بودیم و چقدر بی‌گناه و چقدر خشمگین و چقدر اندوهگین بودیم؟!
یعنی خوب خواهیم‌شد؟!

#نرگس_صرافیان_طوفان