اتفاقاً سختگیر باشید.
واسه کتابایی‌ که‌‌ میخونید، فیلمایی که می‌بینید، آدمایی که باهاشون معاشرت می‌کنید. هرچقدرم فکر کنید تحت‌تاثیر قرار نمی‌گیرید، شخصیتِ اصلی شما رو دقیقاً همین موارد شکل میدن ...

«نمی‌خواست قوی باشد، اصلاً نمی‌خواست آدم‌های اطرافش هم قوی باشند. دوست داشت دنیا طوری می‌بود که لازم باشد آدم‌ها خوشبخت باشند، نه قوی!»

اگر در دنیا یک چیز باشد
که بتواند عشق مرا در یک لحظه نیست و نابود کند
آن یک چیز ناسپاسی است ...

📕 #برادران_کارامازوف
✍🏻 #داستایفسکی@kocheyebinam

اگه ازم بپرسی چطوری اینقد قوی شدی؟؟
بهت میگم اون آدمی که من بهش نیاز داشتم بهم یاد داد که من به هیشکی نیاز ندارم...

‍ در پيِ نشانی از توام
نشانی ساده
ميانِ اين رودِ مواج
که هزاران زن، از آن درگذرند
نشانی از چشمان‌ات
آن‌گاه که خجالت می‌کشند
وقتی که نور را حتا
از خود عبور می‌دهند
ناخن‌هايت، عموزاده‌های گيلاس‌اند
و من
گاه در اين انديشه‌ام که کاش
می‌شد خراش‌ام می‌دادند
وقتی که تو را می‌بوسيدم
در پیِ نشانی از توام
اما هیچ‌کس
به آهنگِ تو نیست
یا به روشنایی‌ات
میانِ این رودِ مواج
که هزاران زن
از آن در گذرند
سراسر، تو کاملی
و من ادامه‌ات می‌دهم
چونان رودی که به دریایی از شکوهِ زنانه
در گذر است

#پابلو_نرودا

سلام بر آن‌هایی که
وقتی تو را خاموش یافتند
رهایت نکردند
مگر بعد از آن‌که
نور و روشنایی را به تو باز گرداندند

#محمود_درویش

هر آدمی از کودکی باید یاد بگیرد که چطور وقتش را به تنهایی بگذراند.
این به این معنی نیست که باید تنها باشد، بلکه نباید از تنهایی، حوصله‌اش سر برود.
چون افرادی که حوصله‌شان از تنهایی سر می‌رود، از لحاظ عزت‌نفس در خطر قرار دارند.

‏باشد که وقتی عشق به سراغت می‌آید؛
امن باشد، صادقانه باشد، آرامش‌بخش باشد
و دلت را قرص کند...

زن، زندگیِ تمام‌شده‌ای را می‌زید.
هر صبح، پیش از برآمدن خورشید، در پوست نازکِ خوابی بی‌انتها فرو می‌رود؛ نه بیدار می‌شود و نه خاموش می‌ماند. فقط انتظار می‌کشد. سکوتی دیرپا، همچون نگاهی تیز و غریبه که هر بار از نو بازمی‌گردد، او را در برگرفته است.
خود را از آن سویِ تن می‌بیند—آویخته میان خواب و روشنایی، میان خاطره و حضور، میان غیاب و تاریکی، میان هیچ و اندوه، میان انتظار و انتظار. همه‌چیز به آهستگی پدیدار می‌شود، چنان‌که گویی لمسِ دستی غایب بر او گذشته باشد. در ابتدای روز که همه‌چیز وهم‌آلود و دور از دست و شبیه شب است، «انتظار» فقط نامی برای بودنِ زن است؛ نامِ پنهانِ میلِ او به زندگی—که چون زمانِ زیسته، در رسوبِ حافظه جریان می‌یابد...

"الهام اسدی"

ذهن تو یه آهن‌رباست.
هر چیزی که زیاد بهش فکر می‌کنی، دیر یا زود وارد زندگیت میشه.
اگه درونت رو از نور پر کنی، هیچ تاریکی نمی‌تونه خاموشت کنه
اما اگه تاریکی رو درونت نگه داری، حتی خورشید هم نمی‌تونه روشنت کنه...
فکرت، سازنده‌ی سرنوشتته.
سرنوشت بیرون از تو نیست، لحظه‌به‌لحظه در ذهنت در حال بافته شدنه
پس هر فکر منفی رو ببین، بفهم از کجا اومده و بعد رهاش کن
و هر فکر مثبت رو پرورش بده، چون همون فکر قراره تو رو برسونه به جایی که آرزوش رو داری.

اونجا که فاضل نظری میگه:

من از که شِکوه کنم؟ چون به خود ستم کردم

سعی کن یاد بگیری تمایز قائل شوی
بین کسی که سزاوار یک توضیح کامل است
کسی که سزاوار فقط یک جواب
و کسی که سزاوار سکوت است.

آقای قاضی كاش بفهمن كه مچ دلتنگي رو فقط دو نفرِ ميشه خوابوند

بیا برات بشمارم که چند بار به مو رسید و پاره هم شد،
ولی من چون تنها بودم مجبور بودم و بلند شم و گره بزنم…

‏شما روزی که در زندگی متوجه بشی اکثریت آدم‌ها حسودن دیگه بعد از اون سعی می‌کنی همه‌چیز رو private نگه داری.

واقعیت اینه خیلی وقت‌ها آدم‌ها می‌دونن که دارن ناراحتت می‌کنن و این موضوع ذرّه‌ای براشون مهم نیست

زانویِ غم بغل گرفتی؟
مگه زندگیِ چندمته كه توقع داری هيچ اشتباهی نكنی؟
غصه نخوريا، یهو میبینی خدا برات دری رو باز میکنه که تو حتی اون درو نزده بودی.

عزیزِ من؛
غصه‌ی چیزایی که از دست دادی رو نخور!
حتی اگه کل دنیا به اسم تو باشه و از دستش بدی... بازم چیزی از دست ندادی!
الان شاید پذیرفتنش سخت باشه برات
اما می‌دونی کی دقیقاً می‌پذیری؟
اگه شانس بیاری و دم مرگ توان فکر کردن داشته باشی
اونموقع می‌فهمی
اونموقع باور می‌کنی
اونموقع می‌پذیری که همه‌ش یه بازی بوده
یه رویا ... یه خواب !
فقط اونموقع دیره دیگه!
بیا و قبول کن!
بيا تلخ نکنیم زندگی رو با غصه خوردن
با حرص خوردن برای چیزایی که از دست دادیم!
چون اصولاً ما صاحب هیچی نیستیم که بخوایم از دستش بدیم!
ما فقط تَوَهُم مالكيت داریم، همین!

#علی_سلطانی