خوابِ کم / کارِ زیاد.
محتوای این روزها وُ شب‌های زندگی من بوده.
واسه همین نبودم.
بعضی آدما توی «نبودن» هم «هستن» !
مثلِ آفریدگار...
کاش توی «نبودن» هم «باشم»
با کلمه‌ای، حرفی، خنده‌ای، مِهری
یا برداشتن رنجی از دوشِ دیگری...

با کسی باشید که کیف کنه از داشتنتون ؛ همین!

‏گفت مهمترین معیار واسه بودن با کسی اینه که حرفی برای گفتن باهاش داشته باشی، وگرنه که سکوت یک نفره بهتره تا سکوت دو نفره

عمریست که باز، عشق یارست مرا
دل در غم عشق، بی قرارست مرا

گشتست گره گشای کارم ، غم عشق
با غیر غم عشق، چه کارست مرا

فضولی

هرچیزی کمش دارو است
متوسطش غذا است
و زیادش سم است

👤 استنباط از کتاب "قانون" ابن سینا

خیلی مهمه ک با انسان‌های درست و حسابی معاشرت کنی؛ تو هر چقدر هم اراده و تلاشت کافی باشه، همینکه با آدم‌های اشتباه روبرو بشی زمین می‌خوری!
اما آدمِ درست، حتی اگر زمین هم خورده باشی بلندت می‌کنه؛
امیدوارم که در هر شرایطی با آد‌م‌های خوش ذات روبرو بشی و گذرت به آدم‌های اشتباه نیوفته…

که غایت خلقت دست ها برای گرفتن بود نه رها کردن..

گفت: چاره چیست؟ گفتم: هیچ! فقط سعی کن بپذیری‌ و احساس بهتری داشته‌باشی و کمی رهاتر و آرام‌تر و بی‌خیال‌تر از قبل زندگی کنی. همین است دیگر! بدون مشکل که نمی‌شود! این مشکل برود، مشکل دیگری جای آن را می‌گیرد. همه مشکل دارند، فقط گونه و شکل و ابعاد مشکلات باهم فرق می‌کند. پس اگر دیدی آن بیرون آدمی دارد می‌خندد و می‌رقصد و از زندگی‌اش لذت می‌برد، غبطه نخور و نگو که ای کاش جای او بودی، از کجا معلوم او با مشکلات بزرگ‌تری دست و پنجه نرم نکرده و پوست طاقتش کلفت‌تر نشده و بعد از بالا و پایین شدن‌های بسیار نپذیرفته که همین است و باید زندگی کند؟! دقیقا همین است؛ باید لابلای همین رنج‌ها دلخوشی و لبخند بیرون کشید و زندگی را به تعویق نینداخت. باید لابلای تلاش‌ها و دویدن‌ها نفس کشید و خوشحال بود و لذت برد و عاشق بود و دلخوشی داشت و سفر رفت و باعزیزان بود و زیست. باید پذیرفت ذات زندگی همین است و در جوار مشکلات و دردها معنا می‌یابد، همانطور که رودخانه آرام است و آرامش می‌بخشد، در همان‌حال که از درون، با سنگ‌ها و موانع سرسخت بسیاری دست و پنجه نرم می‌کند...

#نرگس_صرافیان_طوفان

آقای‌قاضی ‏برای دونستن ارزش واقعی هرچیزی باید از دستش بدی، اما اگر ارزششو بدونی هیچ وقت از دستش نمیدی ...!

یه چیزیو هیچوقت نمی‌فهمی…
اینکه بعضیا فقط بازیگرن، نه آدم.
نقش خوبی می‌گیرن، لبخند می‌زنن، قربونت می‌رن، باهات گریه می‌کنن حتی!
ولی پشت اون نگاه مظلوم، یه کثافت‌کاری عمیقه که بوی تعفنِ وجودشونو گرفته.
تو بهشون اعتماد می‌کنی، تکیه می‌دی، اما نمی‌دونی رو چی وایسادی… رو یه زمین لیز، رو یه دل پر از دروغ.
و وقتی سقوط کردی، فقط یه جمله توی گوشت تکرار می‌شه:
“چطور نفهمیدم؟”
ولی اونا همینه‌ن. بازیگرن. همیشه یه قدم جلوترن.

شمش تبریزی چقد قشنگ میگه:

هرچه در پی‌اش بدوی، از تو می‌گریزد؛
آرام که بگیری می‌آید...

«تقصیر کسی نیست، روزگار نکبتی شده؛ آنقدر که آدم دلش می‌خواهد مدام به خاطره‌هایش چنگ بی‌اندازد و آن جاها دنبال چیزی بگردد.»

_عباس معروفی.

مَن
ها
شکست
تا
مَن
شدم.

ایتالیایی‌ها شوخی جالبی دارند که می‌گوید: دنیا آنقدر جای سختی است که انسان باید دو پدر داشته باشد که از او محافظت کنند، به همین خاطر است که آن‌ها پدرخوانده دارند.
–  ماریو پوزو

زندگی مثل دوچرخه‌سواری است؛ برای حفظ تعادل باید همواره در حرکت باشی.

👤 آلبرت اینشتین

اونجا که قیصر امین پور میگه:

از غم خبری نبود اگر عشق نبود
دل بود ولی چه سود اگر عشق نبود؟

بی رنگ‌تر از نقطه‌ی موهومی بود
این دایره‌ی کبود اگر عشق نبود

از آینه‌ها غبار خاموشی را
عکس چه کسی زدود اگر عشق نبود؟

در سینه‌ی هر سنگ، دلی در تپش است
از این همه دل چه سود اگر عشق نبود؟

بی عشق دلم جز گرهی کور چه بود؟
دل چشم نمی‌گشود اگر عشق نبود

از دست تو در این همه سرگردانی
تکلیف دلم چه بود اگر عشق نبود...؟

«آدم گاهی می‌داند که باید فلان کار را بکند، اما تردید هم دارد. دانایی، تردید‌های‌اش را نمی‌زداید. این، موقعیتی شکننده، گاه تراژیک، و بسیار انسانی‌ست: این کار را خواهم کرد اما نمی‌دانم چه بلایی بر سرم‌خواهد آمد. »

• ابراهیم سلطانی •