به نظرم همه آدم ها ی بار باید تا تهش برن؛
تا ته اون چیزی که خیلی بهش اصرار دارن
برن و تا جون دارن براش بجنگن!
اونقدر که خسته و زخمی برگردن
مهم نیست که ته ش برنده شن یا بازنده
مهم اینه که تهشو دیدن!
کسی که تهشو دیده دیگه از هیچی نمیترسه.
مدیون دلش نیست که شاید میشد..!

آقای‌قاضی  احساس میکنم باتری زندگیم تموم شده و به زمان زیادی نیاز دارم که دوباره پر بشه.

آسیبِ
دلی
رنجِ
تنی
آفتِ
جانی

« انسان نیمه اول عمرش را سر غرورش می‌جنگد و در نیمه دوم عمرش به دنبال چیزهایی می‌افتد که به خاطر غرورش از دست داده...»

اونجا که وحشی بافقی میگه:

من بودم
و دل بود
و کناری و فراغی
این عشق کجا بود
که ناگه به میان جست

«دل بی‌تو چه شب‌های درازی که شکسته است»

فاضل نظری

جهان دو پاره شد
از نیک و بد به شاخصِ تو
وگر خلاصه کنم؛
جز تو هرچه هست بد است...

حسین منزوی

اگه بخوام از تجربه شخصیم واستون بگم:

هرجا رقیب دیدین رقابت کنید باهاش
هرجا دشمن دیدین مبارزه کنید باهاش
اما هر جا آدم حسود دیدین، فقط فرار کنید!

آدمای حسود لزوما چیزی که تو داری رو نمیخوان
اونا فقط میخوان تو اونو نداشته باشی...

اونجا که محمود درویش میگه:

هربار که نگاهت می‌کنم،
جمله‌ای آشنا، به ذهنم خطور می‌کند:
در اين سرزمين، چيزی هست كه ارزش زندگی كردن دارد ❤️

بیت از فردوسی بزرگ:
‏«بی آزاری و سودمندی گُزین
‏همین است آیین و فرهنگ و دین.»

خوابِ کم / کارِ زیاد.
محتوای این روزها وُ شب‌های زندگی من بوده.
واسه همین نبودم.
بعضی آدما توی «نبودن» هم «هستن» !
مثلِ آفریدگار...
کاش توی «نبودن» هم «باشم»
با کلمه‌ای، حرفی، خنده‌ای، مِهری
یا برداشتن رنجی از دوشِ دیگری...

با کسی باشید که کیف کنه از داشتنتون ؛ همین!

‏گفت مهمترین معیار واسه بودن با کسی اینه که حرفی برای گفتن باهاش داشته باشی، وگرنه که سکوت یک نفره بهتره تا سکوت دو نفره

عمریست که باز، عشق یارست مرا
دل در غم عشق، بی قرارست مرا

گشتست گره گشای کارم ، غم عشق
با غیر غم عشق، چه کارست مرا

فضولی

هرچیزی کمش دارو است
متوسطش غذا است
و زیادش سم است

👤 استنباط از کتاب "قانون" ابن سینا

خیلی مهمه ک با انسان‌های درست و حسابی معاشرت کنی؛ تو هر چقدر هم اراده و تلاشت کافی باشه، همینکه با آدم‌های اشتباه روبرو بشی زمین می‌خوری!
اما آدمِ درست، حتی اگر زمین هم خورده باشی بلندت می‌کنه؛
امیدوارم که در هر شرایطی با آد‌م‌های خوش ذات روبرو بشی و گذرت به آدم‌های اشتباه نیوفته…

که غایت خلقت دست ها برای گرفتن بود نه رها کردن..

گفت: چاره چیست؟ گفتم: هیچ! فقط سعی کن بپذیری‌ و احساس بهتری داشته‌باشی و کمی رهاتر و آرام‌تر و بی‌خیال‌تر از قبل زندگی کنی. همین است دیگر! بدون مشکل که نمی‌شود! این مشکل برود، مشکل دیگری جای آن را می‌گیرد. همه مشکل دارند، فقط گونه و شکل و ابعاد مشکلات باهم فرق می‌کند. پس اگر دیدی آن بیرون آدمی دارد می‌خندد و می‌رقصد و از زندگی‌اش لذت می‌برد، غبطه نخور و نگو که ای کاش جای او بودی، از کجا معلوم او با مشکلات بزرگ‌تری دست و پنجه نرم نکرده و پوست طاقتش کلفت‌تر نشده و بعد از بالا و پایین شدن‌های بسیار نپذیرفته که همین است و باید زندگی کند؟! دقیقا همین است؛ باید لابلای همین رنج‌ها دلخوشی و لبخند بیرون کشید و زندگی را به تعویق نینداخت. باید لابلای تلاش‌ها و دویدن‌ها نفس کشید و خوشحال بود و لذت برد و عاشق بود و دلخوشی داشت و سفر رفت و باعزیزان بود و زیست. باید پذیرفت ذات زندگی همین است و در جوار مشکلات و دردها معنا می‌یابد، همانطور که رودخانه آرام است و آرامش می‌بخشد، در همان‌حال که از درون، با سنگ‌ها و موانع سرسخت بسیاری دست و پنجه نرم می‌کند...

#نرگس_صرافیان_طوفان