اونجا که کلیم کاشانی میگه:

خاطرم از همه جمع است، پریشان توام...

‏شما تا حالا استخوونتون شکسته؟
تئوری ای هست به اسم «استخوان شکسته» یعنی کسایی که هیچ وقت استخونشون نشکسته در طول زندگی در عوض عذاب‌های روحی زیادی رو متحمل میشن.

اونجا که قیصر امین پور میگه:

شعاع درد مرا ضرب در عذاب کنید
مگر مساحت رنج مرا حساب کنید

محیط تنگ دلم را شکسته رسم کنید
خطوط منحنی خنده را خراب کنید

طنین نام مرا موریانه خواهد خورد
مرا به نام دگر غیر از این خطاب کنید

دگر به منطق منسوخ مرگ می‌خندم
مگر به شیوه‌ی دیگر مرا مجاب کنید

در انجماد سکون پیش از آنکه سنگ شوم
مرا به هرم نفس‌های عشق آب کنید

مگر سماجت پولادی سکوت مرا
درون کوره‌ی فریاد خود مذاب کنید

بلاغت غم من انتشار خواهد یافت
اگر که متن سکوت مرا کتاب کنید

ء
بعد از مدّتی، درد خصوصی می‌شه و گفتنش به دیگران لطفی نداره،
شروعِ انزوا از همین نقطه‌ست.

به تماشای خود بودم و دیدم که چه بی‌رحمانه تنهاست و به ناچار قوی.

بدن‌سازی نمی‌رم. سپردمش به خودت اوس کریم. تو بساز، تو بسازی قشنگ‌تره.

از ته قلبم براتون آرزو میکنم

که هیچ وقت مجبور نشین
برای گفتن یه دلم برات تنگ شده
ساده از خودتون سوال کنید
که بهش بگم یا نگم ..؟

و شبت بى فكر🫶🏻

به نظرم همه آدم ها ی بار باید تا تهش برن؛
تا ته اون چیزی که خیلی بهش اصرار دارن
برن و تا جون دارن براش بجنگن!
اونقدر که خسته و زخمی برگردن
مهم نیست که ته ش برنده شن یا بازنده
مهم اینه که تهشو دیدن!
کسی که تهشو دیده دیگه از هیچی نمیترسه.
مدیون دلش نیست که شاید میشد..!

آقای‌قاضی  احساس میکنم باتری زندگیم تموم شده و به زمان زیادی نیاز دارم که دوباره پر بشه.

آسیبِ
دلی
رنجِ
تنی
آفتِ
جانی

« انسان نیمه اول عمرش را سر غرورش می‌جنگد و در نیمه دوم عمرش به دنبال چیزهایی می‌افتد که به خاطر غرورش از دست داده...»

اونجا که وحشی بافقی میگه:

من بودم
و دل بود
و کناری و فراغی
این عشق کجا بود
که ناگه به میان جست

«دل بی‌تو چه شب‌های درازی که شکسته است»

فاضل نظری

جهان دو پاره شد
از نیک و بد به شاخصِ تو
وگر خلاصه کنم؛
جز تو هرچه هست بد است...

حسین منزوی

اگه بخوام از تجربه شخصیم واستون بگم:

هرجا رقیب دیدین رقابت کنید باهاش
هرجا دشمن دیدین مبارزه کنید باهاش
اما هر جا آدم حسود دیدین، فقط فرار کنید!

آدمای حسود لزوما چیزی که تو داری رو نمیخوان
اونا فقط میخوان تو اونو نداشته باشی...

اونجا که محمود درویش میگه:

هربار که نگاهت می‌کنم،
جمله‌ای آشنا، به ذهنم خطور می‌کند:
در اين سرزمين، چيزی هست كه ارزش زندگی كردن دارد ❤️

بیت از فردوسی بزرگ:
‏«بی آزاری و سودمندی گُزین
‏همین است آیین و فرهنگ و دین.»

خوابِ کم / کارِ زیاد.
محتوای این روزها وُ شب‌های زندگی من بوده.
واسه همین نبودم.
بعضی آدما توی «نبودن» هم «هستن» !
مثلِ آفریدگار...
کاش توی «نبودن» هم «باشم»
با کلمه‌ای، حرفی، خنده‌ای، مِهری
یا برداشتن رنجی از دوشِ دیگری...