#نقره #سرمایه‌گذاری #بازار_فلزات

چرا نقره گاهی مثل طلا رفتار می‌کند و گاهی مثل مس؟

چون نقره دو بازار متفاوت دارد: بازار فلزات گران‌بها و بازار مواد اولیه صنعتی.

از یک طرف، نقره دارایی سرمایه‌گذاری است و از نرخ بهره واقعی، دلار و تحولات بازار طلا اثر می‌گیرد. از طرف دیگر، در پنل‌های خورشیدی، تجهیزات الکترونیکی، خودروهای برقی و صنایع مختلف مصرف می‌شود. بنابراین رشد یا افت تولید صنعتی هم بر تقاضای آن اثر دارد.

این دو ویژگی گاهی در یک جهت حرکت می‌کنند و گاهی هم مقابل هم قرار می‌گیرند. برای مثال، نگرانی از تورم و کاهش ارزش پول می‌تواند تقاضای سرمایه‌گذاری نقره را افزایش دهد؛ اما اگر هم‌زمان اقتصاد وارد رکود شود، افت تقاضای صنعتی ممکن است بخشی از این اثر را خنثی کند.

پس نقره را نباید صرفا طلایی با قیمت پایین‌تر دانست. رفتار آن حاصل ترکیب دو نیروی پولی و صنعتی است.

در ادامه سعی می‌کنیم فلز نقره و نکات مربوط به سرمایه‌گذاری در نقره را با هم مرور کنیم تا دوستانی که قصد بررسی دارند بتوانند تصمیم آگاهانه‌تری بگیرند.


موفق و‌ سربلند باشید
مریم خلقی

@knowledgeandinsights

#نقره #استخراج_معدن #عرضه_فلزات

اگر قیمت نقره دو برابر شود، آیا تولید آن هم به‌سرعت افزایش پیدا می‌کند؟

نه لزوما.
دلیلش ساختار خاص تولید نقره است. بخش بزرگی از نقره جهان نه از معادن اختصاصی نقره، بلکه به‌عنوان محصول جانبی استخراج سرب، روی، مس و طلا به دست می‌آید.

این یعنی تصمیم معدن‌دار برای استخراج، فقط به قیمت نقره وابسته نیست. اگر قیمت مس یا سرب کاهش پیدا کند و استخراج آن‌ها صرفه اقتصادی نداشته باشد، ممکن است تولید نقره هم تحت تأثیر قرار بگیرد؛ حتی اگر قیمت خود نقره بالا باشد. از طرف دیگر، کشف معدن جدید، تأمین مالی، مجوزها و ساخت تأسیسات استخراج سال‌ها زمان می‌برد. بنابراین واکنش عرضه به افزایش قیمت، معمولا فوری نیست.

✅ مهم‌ترین نکته سرمایه‌گذاری نقره همین‌جاست:

افزایش قیمت نقره الزاما به افزایش سریع عرضه منجر نمی‌شود. بخشی از عرضه آن تابع اقتصاد فلزات دیگری است که در همان معدن استخراج می‌شوند.

پس برای تحلیل عرضه نقره، فقط نباید قیمت و ذخایر خود نقره را دنبال کنیم؛ وضعیت تولید مس، سرب، روی و طلا هم اهمیت دارد.


موفق و سربلند باشید
مریم خلقی

@knowledgeandinsights

#نقره #بازیافت #انرژی #زنجیره_تأمین

اگر تولید معدنی نقره محدود باشد، آیا بازیافت می‌تواند کمبود عرضه را جبران کند؟

بله، اما نه به‌سرعت و نه به هر میزان.
با افزایش قیمت نقره، بازیافت ضایعات صنعتی، قطعات الکترونیکی و محصولات حاوی نقره اقتصادی‌تر می‌شود. در نتیجه بخشی از عرضه می‌تواند از مسیر بازیافت افزایش پیدا کند.

اما همه نقره مصرف‌شده بلافاصله در دسترس بازیافت نیست. جمع‌آوری، جداسازی و فرآوری آن هزینه دارد و در بسیاری از محصولات، مقدار نقره آن‌قدر کم است که بازیافت اقتصادی نیست. برای مثال، نقره به‌کاررفته در پنل‌های خورشیدی تا زمانی که این تجهیزات از چرخه مصرف خارج نشوند، لزوما منبع قابل‌دسترسی برای بازیافت نیستند.

عامل مهم دیگر خود انرژی است.

استخراج و فرآوری نقره به برق، سوخت و مواد مصرفی نیاز دارد. افزایش قیمت انرژی می‌تواند هزینه تولید و بازیافت را بالا ببرد؛ به‌خصوص در معادن با عیار پایین‌تر یا فرآیندهای پیچیده‌تر.

اما نباید از این موضوع نتیجه گرفت که افزایش هزینه تولید، الزاما کف قیمتی برای نقره می‌سازد. چون بخش بزرگی از نقره محصول جانبی معادن دیگر است و ممکن است معدن‌دار حتی با حاشیه سود پایین‌تر فلز اصلی، همچنان به تولید ادامه دهد.

✅نکته چیست تا اینجای بحث:
عرضه نقره در کوتاه‌مدت انعطاف‌پذیری محدودی دارد؛ اما در بلندمدت قیمت بالاتر می‌تواند هم بازیافت را افزایش دهد و هم سرمایه‌گذاری در تولید را جذاب‌تر کند.

موفق و سربلند باشید
مریم خلقی

@knowledgeandinsights

#نقره #سبد_دارایی #مدیریت_ریسک

حالا اگر تقاضای صنعتی نقره رو به افزایش باشد و عرضه آن هم محدودیت داشته باشد، آیا نقره باید جایگاه مهمی در سبد سرمایه‌گذاری ما داشته باشد؟

نه لزوما. جذابیت بنیادی یک فلز با مفید بودن آن در سبد دارایی دو موضوع متفاوت است.

گفتیم نقره از دو مسیر می‌تواند رشد کند: افزایش تقاضای سرمایه‌گذاری و رشد مصرف صنعتی. اما همین وابستگی دوگانه، ریسک آن را هم بیشتر می‌کند. در دوره‌های رونق صنعتی و رشد قیمت فلزات، این ویژگی می‌تواند به نفع نقره باشد؛ اما در رکود اقتصادی، افت مصرف صنعتی ممکن است هم‌زمان با فشارهای بازارهای مالی به آن آسیب بزند.

این تفاوت در بحران‌ها هم دیده شده است. در سقوط بازارها، طلا معمولا ابزار دفاعی قابل‌اتکاتری بوده؛ درحالی‌که نقره گاهی همراه دارایی‌های پرریسک افت کرده است.

از طرف دیگر، همبستگی تاریخی بازده نقره و طلا حدود ۰.۷۷ بوده است. بنابراین اضافه کردن نقره به سبدی که از قبل طلا دارد، همیشه به معنای تنوع‌بخشی مؤثر نیست.

پس نقره چه زمانی ارزش حضور در سبد را دارد؟

وقتی علاوه بر نقش مکمل طلا، یک فرضیه مستقل برای خرید آن داشته باشیم؛ مثل رشد مصرف صنعتی، محدودیت عرضه یا فرصت استفاده از نوسانات نسبت طلا به نقره که مهارت خاص خود و تشخیص بازه زمانی درست را می‌طلبد.

بنابراین بله در افق کوتاه‌مدت نقره می‌تواند بازده بالقوه سبد را افزایش دهد، اما ممکن است ریسک آن را هم بیشتر کند.

موفق و سربلند باشید
مریم خلقی

@knowledgeandinsights

#نقره #طلا #سرمایه‌گذاری_بلندمدت

اگر قرار باشد برای پنج سال آینده فقط یکی را در سبد دارایی نگه داریم، طلا یا نقره؟

پاسخ به هدف سرمایه‌گذاری بستگی دارد؛ اما اگر هدف حفظ ارزش دارایی، کاهش ریسک و عبور از دوره‌های بحرانی باشد، شواهد تاریخی بیشتر به نفع طلاست.

طلا بازار عمیق‌تر و نقدشونده‌تری دارد، تقاضای بانک‌های مرکزی را پشت خود دارد و وابستگی کمتری به چرخه تولید صنعتی دارد.

نقره می‌تواند ظرفیت رشد متفاوتی داشته باشد که تقاضای صنعتی، توسعه انرژی خورشیدی و الکترونیک، محدودیت عرضه معدنی و هزینه‌های تولید می‌توانند در بلندمدت از آن حمایت کنند.

البته این عوامل به‌تنهایی تضمین‌کننده رشد قیمت نیستند. افزایش قیمت می‌تواند بازیافت و سرمایه‌گذاری در معادن را هم تحریک کند و در مقابل، رکود صنعتی ممکن است تقاضا را کاهش دهد.

پس تفاوت اصلی این دو فلز چیست؟

طلا بیشتر برای نقش راهبردی در حفظ ارزش و مدیریت ریسک مناسب است؛ نقره بیشتر یک موقعیت مکمل برای بهره‌برداری از چرخه‌های صنعتی و فرصت‌های قیمتی و نوسان‌گیری است.

در واقع، نقره الزاما سرمایه‌گذاری بدی نیست؛ اما خرید آن باید بر پایه یک فرضیه مشخص باشد، نه صرفا انتظار اینکه چون طلا گران شده، نقره هم باید همان مسیر را طی کند یا مثلا نقره کف قیمتی ساخته است و دلایل ازین دست.

بطور کلی دارایی‌ای که بیشتر نوسان می‌کند، لزوما بازده بهتری نمی‌سازد. باید دید در برابر ریسکی که می‌پذیریم، چه بازدهی دریافت می‌کنیم.

نظر خودم را هم می‌گذارم، با توجه به داده‌ها و شرایط بازارها و همین‌طور افق سرمایه‌گذاری شخصی، نقره جذابیتی برایم نسبت به طلا تا این لحظه ندارد.

موفق و سربلند باشید
مریم خلقی

@knowledgeandinsights

#پست_موقت
سلام
صبح همگی بخیر

اگر به این موضوع علاقه‌مندید به فضای کامنت‌ها سر بزنید.

موفق باشید
@knowledgeandinsights

سلام
روز همگی بخیر

دوستانی که مدت بیشتری همراه کانال هستند، می‌دانند که سعی کردیم موضوعات را کمی فراتر از صرفا خبر و نتیجه‌گیری‌های هیجانی بررسی کنیم.

امروز به این فکر می‌کردم که شاید یکی از مهم‌ترین موضوعات برای فهم مسیر توسعه اقتصاد جهان، این باشد که در دنیای امروز، مالکیت منابع یک بحث است؛ دسترسی عملیاتی به آن‌ها یک بحث.

مثلا:
نفت وجود دارد، اما امنیت مسیر انتقال و دسترسی به بازار مساله است. پس احتمالا ارزش اقتصادی پالایشگاه با ارزش افزوده بیشتر، مخازن ذخیره‌سازی، خطوط انتقال و زیرساخت‌های لجستیکی بیش از گذشته اهمیت پیدا کند.

تراشه وجود دارد، اما بدون برق پایدار و شبکه انتقال کافی، عملا قابل بهره‌برداری نیست. اینجاست که نیروگاه، باتری، شبکه هوشمند و تجهیزات برق به بخش مهمی از زنجیره ارزش فناوری تبدیل می‌شوند.

فناوری هوش مصنوعی وجود دارد، اما دسترسی به قدرت محاسباتی، GPU، دیتاسنتر و ظرفیت برق محدودیت ایجاد می‌کند لزوما هم به این معنا نیست که الان کمبود داریم اما خب هزینه سرمایه گسترده از طرف معدود بازیگران قطعا نمی‌تواند بدون پرداخت هزینه در دسترس همه قرار بگیرد.

ارزش: از این به بعد، در مفهوم ارزش‌گذاری‌ها، بنظرم صرفِ مالکیت نسبت به گذشته اهمیت کمتری خواهد داشت و امکان بهره‌برداری اقتصادی و رقابتی از منابع نقش به‌مراتب پررنگ‌تری پیدا می‌کند. شاید در نگاه اول ساده باشد اما با عمیق‌تر شدن به مسائل ارزش‌گذاری ابعاد بیشتری مورد توجه قرار خواهند گرفت.

سعی می‌کنیم این نوع نگاه را تمرین و بیشتر بررسی کنیم، شما هم اگر مثال‌های جذاب سراغ دارید حتما بگذارید.

موفق و سربلند باشید
مریم خلقی

@knowledgeandinsights

سلام
صبح همگی بخیر

دیشب داشتم داستان ورود وارن بافت به سهام BYD را می‌خواندم، خب خیلی برام جالب شد، وسط خواندن هم به این فکر افتادم که کجاها مجازیم در بحث ارزش کمی فراتر از موضوعات متداول برویم. یکی از مهم‌ترین این ابعاد بدون شک، قدرت ارزش اختیار بر آینده است؛ چیزی که اغلب در تحلیل‌های معمول کمتر دیده می‌شود.

سپتامبر ۲۰۰۸، در میانه بحران مالی جهانی، زمانی که بسیاری از سرمایه‌گذاران به دنبال کاهش ریسک و حفظ نقدینگی بودند، برکشایر هاتاوی حدود ۲۳۰ میلیون دلار برای خرید نزدیک به ۱۰ درصد سهام BYD پرداخت کرد. شرکتی که آن زمان بیشتر به‌خاطر تولید باتری شناخته می‌شد و هنوز به غول خودروسازی برقی امروز تبدیل نشده بود. سرمایه‌گذاری‌ای که در مقطعی حتی به حدود ۹.۵ میلیارد دلار رسید.

اما بافت و چارلی مانگر (که البته مانگر نقش موثری در این تصمیم داشته و چون شخصیت ایشان از نظر من خیلی جالب است، شخصی که بخاطر مدل‌های ذهنی‌اش معروف است و البته یک دوره‌ای دانشجوی ریاضی هم بوده:)) معتقدم نقش مکمل فوق‌العاده‌ای کنار بافت داشته است.) این دو کنار هم فقط مثلا جریان نقدی موجود شرکت یا روش‌های متداول ارزش‌گذاری و ارزان بودن یا نبودن را نمی‌دیدند، بلکه فراتر از این موارد، مجموعه‌ای از قابلیت‌ها را می‌دیدند: دانش فنی عمیق در باتری، توان مهندسی و دانش متخصصین BYD، ظرفیت تولید و تجربه‌ای که می‌توانست BYD را به بازارهای بزرگ‌تری مثل خودروهای برقی، اتوبوس‌های برقی و فناوری‌های انرژی وارد کند. در واقع آن‌ها مجموعه‌ای از مسیرهای رشد را می‌خریدند که هنوز به‌طور کامل به درآمد تبدیل نشده بودند.

✅ اما از نظر من داستان یک لایه جالب‌تر هم دارد، ورود بافت خودش می‌توانست بخشی از ارزش آینده شرکت را بسازد. وقتی یک سرمایه‌گذار با اعتبار جهانی وارد شرکتی کمتر شناخته‌شده می‌شود، فقط پول تزریق نمی‌کند؛ یک سیگنال قوی به بازار می‌فرستد. سرمایه‌گذاران دیگر شرکت را جدی‌تر بررسی می‌کنند، اعتبار آن نزد شرکای تجاری و تأمین‌کنندگان مالی افزایش می‌یابد و دسترسی‌اش به فرصت‌های جدید آسان‌تر می‌شود. این اتفاق می‌تواند یک چرخه تقویت‌کننده بسازد: اعتبار بیشتر، سرمایه و فرصت بیشتر، رشد بیشتر و در نهایت اعتبار بالاتر.

البته گفتم نباید همه رشد BYD را به ورود بافت نسبت داد. فناوری، کیفیت مدیریت، سرمایه‌گذاری سنگین در ظرفیت تولید، سیاست‌های حمایتی چین و رشد واقعی بازار خودروهای برقی، عوامل بنیادی این تحول بودند. ورود بافت بیشتر نقش یک سیگنال و تقویت‌کننده را داشت؛ نه علت اصلی موفقیت.

بنظرم در این مورد در واقع با سه لایه ارزش روبه‌رو هستیم:
🔹ارزش دارایی‌های موجود: فناوری، دانش فنی، نیروی انسانی و ظرفیت تولید.

🔹ارزش اختیار اقتصادی: امکان ورود به بازارها و کسب‌وکارهای که هنوز به جریان نقدی تبدیل نشده‌اند.

🔹ارزش اعتبار و شبکه: فرصت‌هایی که به‌واسطه اعتماد بازار و ورود سرمایه‌گذاران معتبر ایجاد می‌شوند.

این داستان یک درس مهم برای مدیریت سبد دارایی دارد. وقتی یک دارایی را ارزیابی می‌کنیم، فقط نباید بپرسیم امروز چقدر درآمد و بازده ایجاد می‌کند. باید ببینیم مالکیت آن چه گزینه‌هایی را برای آینده در اختیارمان می‌گذارد و آیا می‌تواند دسترسی ما به فرصت‌های جدید را افزایش دهد بنابراین مراقب مالکین حال حاضر سهام‌هایی که می‌خریم هم باشیم و بررسی و تحقیق کنیم.

✅✅ گاهی ارزش یک دارایی فقط در پولی نیست که تولید می‌کند؛ در قدرتی است که برای ساختن فرصت‌های بعدی هم به ما می‌دهد و باید برای سرمایه‌گذاری در افق بلندمدت به این مورد و البته بحث مالکین حال حاضر توجه کنیم که احتمالاتی آن‌ها با تصمیماتشان از این فرصت‌ها چطور استفاده خواهند کرد.

موفق و سربلند باشید
مریم خلقی

@knowledgeandinsights

جنسن هوانگ، مدیرعامل انویدیا، گفته به‌زودی یکی از معیارهای کلیدی در پیشنهادهای شغلی، تعداد توکنی خواهد بود که شرکت در اختیار فرد قرار می‌دهد.

توکن واحد استاندارد اندازه‌گیری میزان محاسبات هوش مصنوعی است؛ هرچه توکن بیشتری داشته باشید، می‌توانید مدل‌های قدرتمندتری را با حجم و پیچیدگی بالاتر اجرا کنید و خروجی باکیفیت‌تری تولید نمایید.

هوانگ معتقد است دسترسی به توکن کافی، بهره‌وری مهندسان را چند برابر می‌کند و به همین دلیل شرکت‌های پیشرو به‌زودی بودجه‌ی توکن را در کنار حقوق و سهام، به‌عنوان بخشی از پکیج جذب استعداد مطرح خواهند کرد.

‼️این در حالی است که ما هنوز درگیر مدیریت افرادی هستیم که عدم استفاده از هوش مصنوعی را مزیت می‌دانند😐.

موفق و‌سربلند باشید
مریم خلقی

@knowledgeandinsights

#رقابت #استراتژی #ارزش #قدرت_ساختاری

آیا شما هم رقیب خود را حذف می‌کنید؟

خب، اول باید تعریف مشترکی از رقیب داشته باشیم، به نظرم این تعریف قابل قبولی است:

✅رقابت، تعارض بر سر تصاحب ارزش، منابع کمیاب یا موقعیت‌های اقتصادی است؛ نه صرفا فروش محصولات مشابه. مثلا یکی از این منابع کمیاب هم نیروی انسانی متخصص و استعدادهایی است که می‌تواند رقابت بر سر جذب و حفظ آن‌ها اهمیت زیادی داشته باشد.

☑️☑️ اما یک نکته وجود دارد: شرکت‌ها فقط در بازار با هم رقابت نمی‌کنند؛ در یک شبکه اقتصادی از تأمین‌کنندگان، مشتریان، بانک‌ها، سرمایه‌گذاران و زیرساخت‌های مشترک هم فعالیت می‌کنند. بنابراین ممکن است یک شرکت هم‌زمان رقیب شما و بخشی از شبکه‌ای باشد که خودتان برای ادامه فعالیت به آن نیاز دارید.

یک موقعیت را تصور کنید:
دو شرکت در یک صنعت فعالیت می‌کنند و هر دو به یک زنجیره تامین مشترک وابسته‌اند، یکی از آن‌ها به‌شدت تضعیف می‌شود و ورشکستگی‌اش محتمل است. در نگاه اول، شرکت دوم باید خوشحال باشد؛ چون رقیبش حذف می‌شود، سهم بازار بیشتری می‌گیرد و قدرت قیمت‌گذاری‌اش افزایش پیدا می‌کند.
اما ممکن است دقیقا برعکس اتفاق بیفتد.

چرا؟
🔺 تامین‌کننده مشترک با کاهش سفارش‌ها دچار بحران شود.

🔺 هزینه ثابت صنعت بین تعداد کمتری از تولیدکنندگان تقسیم شود.

🔺 بانک‌ها به کل صنعت بدبین شوند و تامین مالی را محدود کنند.

🔺 مشتریان بزرگ، به دلیل نگرانی از تداوم خدمات، سفارش‌هایشان را کاهش دهند.

🔺 با خروج یک بازیگر، نقدشوندگی بازار یا مزیت اقتصاد مقیاس از بین برود.

پس مساله فقط این نیست که رقیب شما چقدر از بازار را در اختیار دارد؛ مهم است که حضور او چه نقشی در حفظ شبکه‌ای دارد که خودتان هم به آن وابسته‌اید. گاهی حفظ یک رقیب ضعیف، عقلانی‌تر از حذف کامل اوست؛ چون هزینه فروپاشی شبکه می‌تواند از منافع کوتاه‌مدت سهم بازار بیشتر باشد.

✅✅ اینجاست که به یکی از جالب‌ترین ویژگی‌های شرکت‌های قدرتمند می‌رسیم: آن‌ها می‌خواهند وابستگی دیگران به خودشان را افزایش دهند، اما وابستگی خودشان به دیگران را کاهش دهند.

برای مثال، NVIDIA اکوسیستم نرم‌افزاری CUDA را طوری طراحی کرده که شرکت‌های دیگر عملا به آن وابسته شوند، در حالی که خودش با تنوع‌بخشی به تامین‌کنندگان ویفر(صفحه‌ی سیلیکونی که تراشه روی آن ساخته می‌شود) و ظرفیت تولید، وابستگی‌اش به یک نقطه خاص را کاهش می‌دهد.

گوگل هم به‌دنبال کنترل بیشتر بر زنجیره فناوری خود است، از تراشه و زیرساخت پردازشی تا مدل‌های هوش مصنوعی؛ اما همچنان از همکاری با بازیگران بیرونی استفاده می‌کند، نه اینکه خود را کاملا در معرض یک گلوگاه قرار دهد.

✅✅✅ بنابراین می‌توان دو جهت‌گیری راهبردی را از هم تفکیک کرد:

🔹استراتژی اول: افزایش وابستگی دیگران به خود.
🔹استراتژی دوم: کاهش وابستگی خود به دیگران.

بالاترین قدرت ساختاری زمانی شکل می‌گیرد که یک شرکت بتواند هر دو را هم‌زمان محقق کند؛ یعنی دیگران برای فعالیت به او نیاز داشته باشند، اما خودش برای ادامه فعالیت مجبور نباشد به یک بازیگر خاص تکیه کند.

شاید یکی از مهم‌ترین معیارهای تشخیص قدرت پایدار شرکت‌ها همین است: نه فقط اینکه چه کسانی را می‌توانند از بازار حذف کنند، بلکه اینکه خودشان چقدر به شبکه‌ای وابسته‌اند که در آن فعالیت می‌کنند.

حالا اگر بحرانی اتفاق بیفتد هرکدام از بازیگران کجای طیف آسیب‌پذیری قرار می‌گیرند؟ بنظر یکی دیگر از موضوعات مهمی‌ست که برای ارزش‌گذاری‌ها به بررسی آن نیاز داریم.

اگر مثال‌هایی از شرکت‌های ایرانی سراغ دارید که استراتژی جذابی را دنبال می‌کنند حتما به اشتراک بگذارید.

موفق و سربلند باشید
مریم خلقی

@knowledgeandinsights

#اقتصاد_AI #هوش_مصنوعی #گلوگاه #زیرساخت_AI #اپل #بازار_تکنولوژی

اقتصاد AI؛ وقتی گلوگاه یک صنعت، سودآوری صنایع دیگر را تعیین می‌کند!

اقتصاد AI فقط اقتصاد تولید تراشه و نرم‌افزار نیست؛ اساسا نسبت به اقتصادهای سابق، شبکه‌ای از نهاده‌های مکمل است و جایگزینی نهاده‌ها وزن کم‌تری دارد، که این ویژگی ظرفیت کل سیستم را به محدودترین اجزای آن وابسته می‌کند. این ویژگی البته در اقتصادهای گذشته هم وجود داشته؛ از فولاد و راه‌آهن تا برق‌رسانی، اما در AI به دلیل سرعت تغییر فناوری، مقیاس‌پذیری و تمرکز زیرساخت‌ها، این ویژگی شدت و پویایی بیشتری پیدا کرده است.

📈📉 گزارش مالی اخیر اپل نمونه روشنی از این سازوکار است. روز گذشته اپل در گزارش مالی خود اعلام کرده هزینه حافظه به سطوح بی‌سابقه‌ای رسیده و انتظار دارد این فشار ادامه پیدا کند. رونق AI با افزایش تقاضا برای حافظه‌های پیشرفته، اولویت تخصیص ظرفیت تولید را تغییر داده و فشار هزینه را به شرکتی منتقل کرده که اساسا مصرف‌کننده این نهاده است. بنابراین، رشد AI فقط برای تولیدکنندگان زیرساخت درآمد ایجاد نمی‌کند؛ می‌تواند حاشیه سود شرکت‌های پایین‌دست را هم تحت فشار قرار دهد.

✅ اما نکته چیست که باید دقت کنیم، تفاوت مهم AI با بسیاری از صنایع سنتی در این است که افزایش ظرفیت آن می‌تواند تقاضای تازه‌ای خلق کند. قدرت پردازشی بیشتر، کاربردهای جدید و استفاده گسترده‌تر را ممکن می‌کند؛ در نتیجه، تقاضا برای حافظه، برق، شبکه و سرمایش نیز افزایش می‌یابد. از طرف دیگر، این نهاده‌ها در نقاط کلیدی مکمل یکدیگرند و کمبود هرکدام می‌تواند بازده سرمایه‌گذاری در سایر اجزا را محدود کند.

به همین دلیل، گلوگاه اقتصادی AI ممکن است از حافظه به برق، تجهیزات انتقال، شبکه یا بسته‌بندی پیشرفته تراشه و ... منتقل شود.

✅✅ نتیجه اینکه برای فهم اقتصاد AI نباید فقط پرسید کدام شرکت از رشد تقاضا سود می‌برد؛ باید دید کدام نهاده کمیاب، ظرفیت کل سیستم را محدود می‌کند و هزینه این محدودیت به چه بخش‌هایی منتقل می‌شود.

احتمالا با بلوغ فناوری بخشی از این گلوگاه‌ها کاهش می‌یابد، اما ویژگی‌هایی مانند بازدهی فزاینده به مقیاس، هزینه نهایی پایین نرم‌افزار و اثرات شبکه‌ای می‌توانند تمرکز بازار را پایدار نگه دارند. AI شاید به‌تدریج بالغ شود، اما لزوما به یک اقتصاد کاملا مشابه صنایع سنتی تبدیل نخواهد شد.

به همین دلیل ارزش‌آفرینی پایدار در این حوزه لزوما متعلق به کسانی نیست که بیشترین تقاضا را جذب می‌کنند؛ کسانی که گلوگاه بعدی را زودتر از بقیه می‌بینند و ظرفیت آن را گسترش می‌دهند می‌توانند نسبی نقش بسیار موثرتری را بازی کنند، و این یعنی فرصت‌های کسب و کاری جدید و متفاوت که شاید سابقا خیلی به آن‌ها نگاه نمی‌شد.

موفق و سربلند باشید
مریم خلقی

@knowledgeandinsights

#مدیریت_ریسک #ارزشگذاری #داموداران #سرمایه_گذاری #آنتروپیک

ریسک را چند بار محاسبه نکنیم!

چند ساعت پیش مطلب آسوات داموداران درباره انتقاداتی که به ارزش‌گذاری آنتروپیک وارد شده بود را می‌خواندم؛ از جمله اینکه چرا با وجود تعهدات مالی سنگین و ریسک‌های بالای شرکت، هزینه سرمایه آن را بالاتر در نظر نگرفته است.

نکته‌ای که داموداران بر آن تأکید می‌کند که بی‌ارتباط با این روزهای خودمان نیست بسیار مهم است:

✅ نباید تمام نگرانی‌ها و عدم‌قطعیت‌های خود را در نرخ تنزیل خلاصه کنیم، نرخ تنزیل قرار نیست محل انباشت تمام ریسک‌هایی باشد که در ذهن تحلیلگر وجود دارد (مفصل در خصوص نرخ تنزیل چند روز پیش در گروه تعاملات با دوستان صحبت کردیم، مایل بودید مراجعه بفرمایید).

📈📉 مثلا فرض کنید سرمایه‌گذاری احتمال وقوع جنگ در منطقه را می‌دهد. بر همین اساس، وزن سهام را کاهش می‌دهد، طلا را افزایش می‌دهد و بخشی از دارایی را به ابزارهای کم‌ریسک‌تر منتقل می‌کند. یعنی اثر ریسک جنگ را یک‌بار در تخصیص دارایی‌های پرتفوی دیده است.

⛔️ حالا اگر هنگام ارزش‌گذاری یک شرکت، دوباره صرفا به دلیل همان نگرانی نرخ تنزیل را افزایش دهد و علاوه بر آن، اثر اختلال احتمالی جنگ بر درآمد و جریان نقدی شرکت را هم لحاظ کند، ممکن است یک ریسک واحد را چند بار محاسبه کرده باشد.

☑️☑️ البته این به معنای نادیده گرفتن اثر جنگ بر خود شرکت یا تغییر ریسک سیستماتیک آن نیست. اگر جنگ احتمال توقف تولید، افزایش هزینه انرژی، کمبود گاز یا کاهش فروش را بالا می‌برد، باید این آثار در جریان‌های نقدی منعکس شوند؛ اگر بازده موردانتظار متناسب با ریسک سیستماتیک شرکت تغییر می‌کند، نرخ تنزیل هم باید اصلاح شود. مسئله، دوباره‌شماری یک اثر واحد است، نه ممنوعیت انعکاس یک ریسک در چند متغیر اقتصادی متفاوت.

اما به نظرم این منطق یک پیام مهم‌تر برای مدیریت سبد دارایی هم دارد. اگر یک‌بار تخصیص دارایی‌ها را بر اساس سناریوهای محیط کلان انجام داده‌ایم، پیامدهای هر سناریو را بررسی کرده‌ایم و مطمئن شده‌ایم که ترکیب پرتفو در هرکدام از آن‌ها برایمان قابل‌تحمل است، دیگر نباید با هر خبر مثبت و منفی، نوسان بازار یا تغییر تیتر اخبار درباره احتمال توافق یا وقوع جنگ، مدام تصمیم خود را تغییر دهیم.

✅✅ در این مرحله، کار اصلی ما پیش‌بینی لحظه‌به‌لحظه اتفاقات نیست؛ بلکه بازبینی احتمالات سناریوهاست. باید ببینیم آیا شواهد جدید، احتمال وقوع هر سناریو را نسبت به مفروضات اولیه شخص خودمان تغییر داده است؟ آیا وزن احتمالاتی که به سناریوهای مختلف داده بودیم هنوز معتبر است؟ و آیا این تغییر به اندازه‌ای است که تخصیص دارایی‌ها را اصلاح کند؟

به بیان دیگر، قرار نیست با هر تغییر خبر، پرتفو را تغییر دهیم؛ باید ببینیم آیا تصویر احتمالاتی ما از آینده تغییر کرده است یا نه.

این دو نگاه تفاوت مهمی دارند: اولی واکنش به نوسانات و دومی مدیریت ریسک بر مبنای سناریوهاست.

در نهایت، هدف تحلیل ریسک این نیست که با افزایش دائمی نرخ تنزیل یا تغییر مداوم ترکیب پرتفو، احساس امنیت بیشتری پیدا کنیم. هدف این است که ریسک‌ها را در محل درست خود بشناسیم، اثرشان را محاسبه کنیم و تصمیمی بگیریم که حتی در صورت محقق شدن سناریوهای نامطلوب، توان تحمل پیامدهای آن را داشته باشیم.

موفق و سربلند باشید
مریم خلقی

@knowledgeandinsights

#تحلیل_بنیادی #سرمایه‌گذاری #هوش_مصنوعی #ارزش #قیمت

مزیت رقابتی تحلیلگر بنیادی در دنیای جدید!

چند وقتی است به این موضوع فکر می‌کنم که با گسترش دنیای دیجیتال، تحلیل بنیادی دیگر مثل گذشته مزیت انحصاری یک طیف خاص نیست. اطلاعات سریع‌تر از چیزی که فکرش را می‌کنیم منتشر می‌شوند، ابزارهای تحلیل در دسترس افراد بیشتری قرار گرفته‌اند و حتی تحلیل‌های نسبتا پیچیده هم سریع‌تر انجام می‌شوند.

✅ نتیجه احتمالی این اتفاق، کاهش فاصله زمانی بین کشف یک فرصت و انعکاس آن در قیمت بازار است. حتی ممکن است تحلیلگری که خودش فرصت را کشف کرده، آن‌قدر که انتظار دارد نسبت به گذشته از تحلیلش منتفع نشود؛ چون بخش مهمی از فاصله قیمت و ارزش، پیش از آنکه فرصت کافی برای خرید داشته باشد، از بین رفته است.

داشتم فکر می‌کردم تحلیلگر بنیادی چطور می‌تواند این مزیت رقابتی را حفظ کند؟ البته مسیرهایی وجود دارد اما به نظرم یکی از مسیرها، کشف ارتباط بین متغیرها و تحلیل پیامدهای مرتبه دوم و سوم یک تغییر اقتصادی است.

🔹مثلا همه می‌دانند افزایش تقاضای هوش مصنوعی، فروش تراشه، سرور و تجهیزات پردازشی را افزایش می‌دهد. اما می‌توان یک لایه جلوتر رفت:

افزایش تقاضای پردازش هوش مصنوعی ← ساخت دیتاسنترهای بیشتر ← افزایش مصرف برق ← نیاز به توسعه شبکه و اتصال ظرفیت‌های جدید ← افزایش تقاضا برای ترانسفورماتور، کلیدهای فشارقوی و تجهیزات برق ← افزایش زمان تحویل تجهیزات و قدرت قیمت‌گذاری تولیدکنندگان.

در این زنجیره، فرصت فقط در شرکت‌های سازنده تراشه نیست؛ ممکن است در تولیدکنندگان ترانسفورماتور، تجهیزات شبکه، سیستم‌های خنک‌کننده، UPS، شرکت‌های مهندسی و حتی تأمین‌کنندگان مواد اولیه هم باشد.

این صرفا یک فرضیه تحلیلی نیست. گزارش مؤسسه انرژی دانشگاه جانز هاپکینز در سال ۲۰۲۶، گلوگاه تجهیزات پشتیبان شبکه، از جمله ترانسفورماتورها و UPS، را بررسی کرده است. رویترز نیز در ۹ ژوئیه ۲۰۲۶ گزارش داد که زمان تحویل برخی ترانسفورماتورهای فشارقوی در آمریکا از سه سال فراتر رفته و قیمت برخی تجهیزات نیز تحت فشار تقاضا قرار گرفته است.

🔹مثال دیگر، داروهای کاهش وزن است. افزایش مصرف این داروها فقط به معنای رشد فروش شرکت‌های داروسازی نیست. گزارش PwC در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۶ نشان می‌دهد هزینه پوشاک مصرف‌کنندگان این داروها، پس از ۶ تا ۸ ماه مصرف، ۹.۹ درصد افزایش یافته و ۷۳ درصد آن‌ها تغییر معنادار سایز لباس را تجربه کرده‌اند.

یعنی یک تغییر در بازار دارو می‌تواند به‌تدریج درآمد تولیدکنندگان پوشاک، خرده‌فروشان، برندهای ورزشی و حتی احتمالا تولیدکنندگان برخی مواد غذایی را تحت تأثیر قرار دهد.

🔹یا مثلا هوش مصنوعی و بازار امنیت سایبری: تولید سریع‌تر کد با هوش مصنوعی ← افزایش حجم نرم‌افزار تولیدشده ← احتمال بیشتر ورود آسیب‌پذیری‌های امنیتی ← افزایش تقاضا برای تست امنیتی و شرکت‌های امنیت سایبری.
گزارش Veracode در سال ۲۰۲۶ نشان می‌دهد حدود ۴۴ درصد از تولید کد با مدل‌های آزمایش‌شده، کدی با آسیب‌پذیری شناخته‌شده تولید کرده‌اند.

🔹مثال دیگر دیتاسنترها و بازار مسکن: ساخت دیتاسنتر ← ورود سرمایه و نیروی متخصص به منطقه ← افزایش تقاضا برای مسکن و خدمات محلی ← تغییر قیمت املاک و اقتصاد منطقه.
پژوهشی از NBER در سال ۲۰۲۶، افزایش قیمت مسکن و اشتغال در مناطق میزبان دیتاسنترها را گزارش کرده است.

✅✅ شاید بازار اثر اولیه یک خبر را خیلی سریع در قیمت منعکس کند، اما همه پیامدهای آن لزوما هم‌زمان اتفاق نمی‌افتند. بعضی اثرات چند ماه و بعضی چند سال زمان می‌برند تا به درآمد، حاشیه سود و جریان نقدی شرکت‌های دیگر برسند.

بنابراین شاید یکی از مزیت‌های مهم تحلیلگر بنیادی در دنیای جدید، توانایی دیدن این زنجیره‌ها، شناسایی کسب‌وکارهای منتفع یا متضرر، برآورد زمان انتقال اثر و کشف فاصله بین تغییرات اقتصادی و انعکاس آن‌ها در صورت‌های مالی باشد.

شاید مزیت رقابتی تحلیلگر نه در دیدن چیزی باشد که دیگران نمی‌بینند، بلکه در فهمیدن سریع‌تر پیامدهایی باشد که دیگران هنوز به یکدیگر وصل نکرده‌اند.

البته این تنها مزیت نیست اما احتمالا یکی از مزایای اصلی خواهد بود.

موفق و سربلند باشید
مریم خلقی

@knowledgeandinsights

#اقتصاد_جهانی #بازارهای_مالی #طلا #سرمایه_گذاری #هوش_مصنوعی

اقتصاد جهانی؛ آیا واقعا باید نگران رکود باشیم؟

چند تحول اخیر بازارها تصویر جالبی از وضعیت اقتصاد جهانی نشان می‌دهد که خب کم و بیش صحبت کردیم. از یک طرف، افت حدود ۹ درصدی نفت برنت در معاملات چهارشنبه و بازگشت طلا به محدوده ۴۱۰۰ دلار، از تغییر انتظارات بازار نسبت به ریسک‌های ژئوپلیتیک حکایت دارد، از طرف دیگر، افزایش نرخ بهره توسط بانک مرکزی انگلستان نشان می‌دهد نگرانی از تداوم فشارهای تورمی ناشی از انرژی همچنان جدی است.

در بازار سهام هم پنج‌شنبه شاهد افت سنگین شرکت‌های فناوری بودیم؛ نزدک حدود ۵ درصد کاهش یافت، انویدیا ۸.۳ درصد، AMD حدود ۱۵.۹ درصد و CoreWeave نزدیک به ۱۴.۹ درصد افت کردند. به نظرم این اتفاق را نباید صرفا نگرانی از آینده هوش مصنوعی تعبیر کرد.

☑️ مسئله مهم‌تر این است که آیا بازده اقتصادی مورد انتظار از سرمایه‌گذاری‌های عظیم زیرساختی AI، در برخی پروژه‌ها با نرخ‌ها و هزینه سرمایه و شرایط اقتصادی امروز همچنان توجیه‌پذیر است؟

اینجا می‌خواهم به نکته‌ای برگردم که قبلا در بررسی بازار مس هم به آن اشاره کرده بودم: من سناریوی رکود اقتصادی را محتمل‌ترین سناریو نمی‌دانم؛ اما واقعا وقتی از رکود صحبت می‌کنیم، منظورمان چیست؟ اگر تعریف ما از رکود، حذف پروژه‌هایی باشد که با انتظارات بسیار خوش‌بینانه از آینده و نرخ‌های بهره پایین توجیه اقتصادی پیدا کرده بودند، بله، ممکن است همین حالا هم در بخش‌هایی از اقتصاد با نوعی رکود مواجه باشیم.

⛔️ پروژه‌هایی که در شرایط فعلی دیگر بازده مورد انتظار را تأمین نمی‌کنند، متوقف می‌شوند یا به تعویق می‌افتند.

اما این لزوما همان رکودی نیست که به کاهش گسترده تولید، اشتغال و تقاضا منجر شود و بانک‌های مرکزی را ناچار به کاهش نرخ بهره کند. اتفاقی که ممکن است در حال وقوع باشد، بیشتر یک بازقیمت‌گذاری اقتصادی است: حذف سرمایه‌گذاری‌های کم‌بازده، تجدیدنظر در ارزش دارایی‌ها و انتقال سرمایه به پروژه‌هایی که با هزینه سرمایه و انتظارات واقع‌بینانه‌تری سازگارند.

این بازقیمت‌گذاری البته برای همه دارایی‌ها پیامد یکسانی ندارد. ممکن است سهام، پروژه‌های سرمایه‌گذاری و دارایی‌هایی که ارزششان به تحقق انتظارات خوش‌بینانه وابسته است، با تعدیل جدی مواجه شوند؛ درحالی‌که طلا از افزایش نااطمینانی و نیاز به دارایی‌های امن منتفع شود. البته طلا هم در دوره‌های کمبود نقدینگی و فروش اجباری دارایی‌ها از اصلاح قیمت مصون نیست که در این‌خصوص هم مفصل بحث داشتیم و باید نسبت به این موضوع آگاه بود و برای افق سرمایه‌گذاری کوتاه‌مدت به آن توجه داشت.

✅ به نظرم دقیقا در چنین محیطی، طلا می‌تواند یکی از اجزای مهم سبد دارایی باشد. وقتی مفروضات اقتصادی و ارزش‌گذاری دارایی‌ها در معرض بازنگری قرار می‌گیرند و نوسانات ناشی از نااطمینانی افزایش می‌یابد، برخورداری از دارایی‌ای که وابستگی کمتری به جریان نقدی شرکت‌ها، اعتبار دولت‌ها و تحقق انتظارات رشد دارد، نسبی ارزشمندتر می‌شود. به همین دلیل، با وجود احتمال نوسانات و اصلاح‌های کوتاه‌مدت، چشم‌انداز میان‌مدت و بلندمدت طلا را در مقایسه با بسیاری از اجزای سبد دارایی همچنان مثبت می‌بینم.

موفق و سربلند باشید
مریم خلقی

@knowledgeandinsights

#بازبینی_مفروضات

سلام
شب همگی بخیر

اتفاق خاصی نمی‌افته؛ در واقع، بخشی از پروژه‌های سرمایه‌گذاری از چرخه اجرا خارج می‌شن، بخشی با نرخ‌های بازده و مفروضات جدید بازبینی می‌شن و پروژه‌های جدیدی هم با شرایط و نرخ‌های جدید متولد می‌شن.

این به معنای لزوما نابود شدن ارزش سهام یک شرکت هم نیست؛ بلکه ممکنه قیمتش تا جایی تعدیل بشه که بازده مورد انتظار سرمایه‌گذار با ریسک و شرایط جدید هم‌خوانی پیدا کنه و دوباره به محدوده ارزندگی برسه.

ما هم باید با همین نگاه به بازارها نگاه کنیم؛ نه صرفا با نوسانات قیمت، بلکه با تغییر در مفروضات، همچون نرخ بازده مورد انتظار و ارزش اقتصادی دارایی‌ها.

موفق، سربلند و پرسود باشید
مریم خلقی

@knowledgeandinsights

#اقتصاد_جهانی #انرژی #قدرت_خرید #تورم #سرمایه‌گذاری #بازارها #شوک_هرمز

شوک هرمز؛ وقتی اقتصاد با مصرف کمتر دوام می‌آورد، چه چیزی در بازارها تغییر می‌کند؟

موسسه مکنزی یک گزارش عالی اخیرا درباره بحران تنگه هرمز منتشر کرده است، که در آن یک عدد ابعاد این شوک را روشن می‌کند: در اوج بحران، حدود ۱۴٪ عرضه جهانی نفت و گاز در معرض اختلال قرار گرفت؛ بیش از دو برابر شوک‌های نفتی دهه ۱۹۷۰ و بیش از ۶ برابر اثر اوج جنگ روسیه و اوکراین در سال ۲۰۲۲.

اقتصاد جهانی بخشی از این شوک را با تغییر مسیر عرضه، برداشت از ذخایر و کاهش مصرف (از نظر من جذاب‌ترین بحث در این گزارش است) جذب کرده است. طبق برآورد گزارش، از شکاف روزانه ۱۵.۵ میلیون بشکه‌ای عرضه و تقاضای نفت در سه‌ماهه دوم ۲۰۲۶، حدود ۳۵٪ با تغییر مسیر عرضه و افزایش تولید، ۲۰٪ با برداشت از ذخایر و ۴۵٪، معادل ۶.۸ میلیون بشکه در روز، با کاهش مصرف جبران شد. یعنی بخشی از تاب‌آوری اقتصاد نه از تأمین انرژی بیشتر، بلکه از مصرف کمتر حاصل شده است(بسیار مهم).

✅ اما کاهش مصرف فقط به معنای خرید کمتر نیست؛ می‌تواند قدرت خرید واقعی خانوارها، ترکیب مخارج و سودآوری صنایع را تغییر دهد. خانواری که سهم بیشتری از درآمدش صرف انرژی و کالاهای ضروری می‌شود، احتمالا از خریدهای دیگر کم می‌کند. در مقابل، برخی عرضه‌کنندگانِ جایگزین‌های کمیاب ممکن است منتفع شوند؛ هرچند افزایش هزینه نهاده‌ها و تامین مالی می‌تواند این مزیت را محدود کند. بنابراین، ممکن است هم‌زمان با فشار بر تقاضای کل، درآمد و سود میان بخش‌های اقتصادی جابه‌جا شود (بسیار مهم).

مک‌کنزی برآورد می‌کند اقداماتی که تا سال ۲۰۳۰ در حال اجرا یا بررسی‌اند، بسته به افق پیش‌رو، می‌توانند معادل ۳۵ تا ۷۰٪ جریان نفت پیش از بحران از تنگه هرمز را در برابر شوک‌های آینده پوشش دهند؛ نه اینکه وابستگی را کاملا از بین ببرند.

⁉️ بنابراین یک سوال مهم باید بپرسیم و برایش پاسخ داشته باشیم: حتی اگر اقتصاد بتواند تولید را ادامه دهد و زنجیره تامین را سازگار کند، آیا مشتریان هم قدرت خرید و نقدینگی کافی برای خرید محصولات و خدمات کنونی را حفظ خواهند کرد؟ بحران ممکن است از اختلال عرضه به کاهش تقاضا، افت فروش، تاخیر در وصول مطالبات و فشار بر جریان نقدی شرکت‌ها منتقل شود. در نتیجه، تاب‌آوری عملیاتی به‌تنهایی تضمین‌کننده تاب‌آوری اقتصادی نیست(بسیار مهم).

✅✅ اگر این تغییرات ماندگار شوند، شاید دیگر نتوان رشد فروش، سودآوری و ارزش دارایی‌ها را صرفا با امتداد دادن الگوهای گذشته برآورد کرد. پرسش فقط این نیست که قیمت‌ها چقدر بالا می‌روند؛ بلکه این است که قدرت خرید به کدام سمت جابه‌جا می‌شود، کدام کسب‌وکارها مشتریان مقاوم‌تری دارند و کدام شرکت‌ها با وجود توان تولید، بازار فروش خود را از دست می‌دهند؟

✅✅✅ اگر بخشی از سازگاری با شوک از مسیر کاهش مصرف انجام شود، باید علاوه بر توان تولید و دسترسی به نهاده‌ها، به سمت تقاضا هم نگاه کنیم. آیا مشتریان توان خرید خود را حفظ کرده‌اند؟ آیا شرکت می‌تواند محصولش را بفروشد و وجه آن را به‌موقع وصول کند؟ در افق پنج‌ساله، تغییر الگوی مصرف و جابه‌جایی مزیت رقابتی میان صنایع می‌تواند فرض‌های گذشته درباره رشد فروش، سودآوری و ارزش دارایی‌ها را کم‌اعتبار کند. این نکته از آن جهت اهمیت دارد که با گران‌تر شدن تامین مالی و افزایش نااطمینانی نسبت به مسیر آینده اقتصاد، نقدینگی و مدیریت سرمایه در گردش اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند. شرکت‌هایی که پیش از روشن‌شدن شرایط و شکل‌گیری تعادل جدید اقتصادی، درصد بالای ظرفیت مالی و عملیاتی خود را با تعهدات سنگین و بلندمدت درگیر می‌کنند، در معرض ریسک جدی‌تری قرار دارند؛ زیرا نه‌تنها توان تامین مالی و واکنش به شوک‌های بعدی را محدود می‌کنند، بلکه بخشی از قدرت انتخاب و مانور خود را در آینده و فرصت‌های پیش‌رو، پیشاپیش از دست می‌دهند(بسیار مهم).

گزارش موسسه مکنزی را در فضای کامنت‌ها می‌گذارم.

موفق و سربلند باشید
مریم خلقی

@knowledgeandinsights

#هوش_مصنوعی #اقتصاد_AI #مفروضات #ارزشگذاری

سقوط انویدیا فقط یک خبر درباره یک شرکت نیست؛ شاید نشانه‌ای از تغییر نگاه بازار به کل اکوسیستم هوش مصنوعی باشد.

سهام انویدیا امروز در معاملات ابتدایی بیش از ۱۳ درصد سقوط کرد؛ هم‌زمان خبر استعفای جنسن هوانگ، مدیرعامل این شرکت، پس از انتشار گزارش‌هایی درباره روابط شخصی و حواشی امنیتی مرتبط با او، بازار را شوکه کرد. خب فراتر از حواشی بد نیست آن را در چارچوب مقاله اخیر آسوات داموداران بررسی کنیم.

اکوسیستم هوش مصنوعی؛ منافع مشترک، اقتصاد متفاوت
داموداران بازیگران اصلی این اکوسیستم را در چهار گروه قرار می‌دهد:

🔷 تامین‌کنندگان: تولیدکنندگان تراشه، تجهیزات، انرژی و زیرساخت دیتاسنترها.
🔷 سازندگان زیرساخت: شرکت‌هایی مانند مایکروسافت، آمازون، گوگل و متا که سرمایه‌گذاری سنگینی برای توسعه ظرفیت پردازشی انجام می‌دهند.
🔷 تولیدکنندگان محصولات هوش مصنوعی : شرکت‌هایی مانند OpenAI و Anthropic که از این ظرفیت برای تولید و عرضه محصولات استفاده می‌کنند.
🔷مشتریان و کاربران : کسانی که در نهایت باید برای محصولات هوش مصنوعی پول بپردازند.

این گروه‌ها به یکدیگر وابسته‌اند، اما الزاما منافع اقتصادی یکسانی ندارند. سرمایه‌گذاری بیشتر در دیتاسنترها برای تامین‌کنندگان به معنای فروش و درآمد بیشتر است؛ اما ممکن است برای سازندگان زیرساخت، بازدهی سرمایه نامطلوبی ایجاد کند. به همین ترتیب، تعهدات بلندمدت خرید ظرفیت پردازشی برای سازندگان زیرساخت درآمد قابل پیش‌بینی می‌سازد، اما می‌تواند برای شرکت‌های تولیدکننده محصولات هوش مصنوعی به هزینه‌ای سنگین و پرریسک تبدیل شود.

بنابراین، رشد درآمد یک بخش از اکوسیستم لزوما به معنای خلق ارزش اقتصادی در کل آن نیست.

⛔️ سه محرک اصلاح از نگاه داموداران
داموداران معتقد است که سه گروه از رویدادها می‌توانند محرک بازنگری بازار باشند: اخبار منفی درباره یک شرکت پیشرو، تحولات اقتصاد کلان و رویدادهای سیاسی. در روزهای اخیر، هر سه نوع ریسک در بازار دیده شده‌اند:

🔻ریسک سیاسی و مقرراتی: پیروزی دموکرات‌ها در هر دو مجلس کنگره آمریکا و افزایش مخالفت‌ها با توسعه دیتاسنترها، نگرانی درباره محدودیت‌های احتمالی و هزینه‌های مقرراتی را بیشتر کرده است. این تحولات هنوز به معنای تصویب قطعی محدودیت‌های جدید نیستند، اما می‌توانند مفروضات مربوط به سرعت توسعه زیرساخت، هزینه سرمایه‌گذاری و زمان‌بندی پروژه‌ها را تغییر دهند.
🔻ریسک شرکتی و حاکمیت شرکتی: حواشی مربوط به جنسن هوانگ، علاوه بر اثر خبری، پرسش‌هایی درباره ریسک وابستگی به مدیران کلیدی، شفافیت، کنترل‌های داخلی و کیفیت حاکمیت شرکتی شرکت‌های محوری این اکوسیستم مطرح می‌کند. هرچه نقش یک فرد در راهبری و اعتبار یک شرکت پررنگ‌تر باشد، ریسک‌های مرتبط با او می‌تواند اثر بزرگ‌تری بر ارزیابی بازار داشته باشد.
🔻ریسک سرمایه‌گذاری و تقاضا: حجم بالای سرمایه‌گذاری در زیرساخت، تعهدات سنگین خرید ظرفیت پردازشی و هنوز نامشخص بودن میزان بازده اقتصادی بسیاری از محصولات، این سوال را جدی‌تر می‌کند که آیا تقاضای نهایی می‌تواند هزینه‌های این توسعه را توجیه کند؟

چرا این ریسک‌ها مهم‌اند؟

✅ نکته مهم در نگاه داموداران این است که تحولات سیاسی و مقرراتی صرفا خبرهایی برای واکنش کوتاه‌مدت بازار نیستند؛ آن‌ها می‌توانند مبانی ارزش‌گذاری را تغییر دهند.

اگر مقررات جدید هزینه توسعه دیتاسنترها را بالا ببرد، باید مفروضات سرمایه‌گذاری و حاشیه سود بازنگری شوند. اگر محدودیت‌های صادراتی تشدید شوند، بازار هدف و مسیر رشد شرکت‌ها تغییر می‌کند. اگر تقاضای نهایی کمتر از انتظار باشد، پیش‌بینی درآمد، نرخ رشد و بازده سرمایه‌گذاری دیگر قابل اتکا نخواهد بود. در واقع، هر تحول مهم باید به بازتنظیم مفروضات ارزش‌گذاری منجر شود؛ نه اینکه صرفا به‌عنوان یک خبر سیاسی یا اقتصادی به آن واکنش نشان دهیم.

آیا این اصلاح به معنای پایان رونق هوش مصنوعی است؟

نه لزوما. اما ممکن است نشانه عبور بازار از مرحله‌ای باشد که تقریبا هر سرمایه‌گذاری مرتبط با هوش مصنوعی با استقبال مواجه می‌شد، به مرحله‌ای که کیفیت سرمایه‌گذاری و توانایی خلق بازده اقتصادی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. در چنین شرایطی، حتی ممکن است کند شدن سرمایه‌گذاری در دیتاسنترها برای برخی سازندگان زیرساخت خبر مثبتی باشد؛ چون نگرانی سهامداران از هزینه‌های سرمایه‌ای سنگین آن‌ها کاهش می‌یابد.

✅✅ جمع‌بندی
شاید مهم‌ترین پیام این مقطع برای سرمایه‌گذاران این باشد که دیگر نمی‌توان کل اکوسیستم هوش مصنوعی را یک فرصت سرمایه‌گذاری واحد در نظر گرفت. باید منافع و ریسک‌های هر حلقه، کیفیت حاکمیت شرکتی، وابستگی‌های مالی، ریسک مقرراتی و توانایی تبدیل سرمایه‌گذاری به جریان نقدی را جداگانه بررسی کرد.

موفق و سربلند باشید
مریم خلقی

@knowledgeandinsights

#جنگ #اقتصاد

جنگ فقط در میدان نظامی جریان ندارد؛ اقتصاد هم به بخشی از میدان تبدیل شده است.

این روزها بخش زیادی از اخبار و تحلیل‌ها روی یک سوال متمرکز است که آیا ایران و آمریکا به توافق می‌رسند یا حملات از سر گرفته می‌شود؟

اما واقعا چقدر اهمیت دارد؟ به نظرم این دوگانه، تصویر کاملی از وضعیت فعلی نمی‌دهد که هیچ، کمک چندانی هم به ما نمی‌کند. حتی بدون آغاز یک عملیات نظامی گسترده، محاصره دریایی، محدودیت صادرات نفت، ناامنی مسیرهای کشتیرانی و افزایش هزینه بیمه و حمل‌ونقل می‌توانند فشار اقتصادی را ادامه دهند.

بازار نفت هم همین پیچیدگی را نشان می‌دهد: قیمت آتی برنت امروز به حدود ۹۶ دلار رسیده، اما این کاهش لزوما به معنای عادی شدن عرضه نیست. احتمالا بازار هم‌زمان ضعف تقاضا و افزایش موجودی‌ها را در کنار ریسک اختلال در هرمز قیمت‌گذاری می‌کند.

☑️ گزارش مکنزی درباره شوک هرمز که در پست دیروز صحبت شد نیز یک نکته مهم دارد: اقتصاد جهانی با استفاده از ذخایر، خطوط لوله جایگزین، تغییر مسیر تجارت و کاهش مصرف توانسته بخشی زیادی از شوک را جذب کند؛ اما از آن‌سو فشار به‌تدریج به پالایشگاه‌ها و بازار فرآورده‌هایی مانند دیزل و سوخت جت منتقل شده است.

✅ بنابراین، اثر بحران فقط در قیمت نفت خام دیده نمی‌شود؛ در هزینه تولید، حمل‌ونقل، بیمه، زنجیره تامین و در نهایت تورم ظاهر می‌شود.

مهم‌ترین نکته این است که حتی پایان درگیری نظامی نیز لزوما به معنای پایان شوک اقتصادی نیست. بازگشت اعتماد به مسیرهای تجاری، ترمیم زیرساخت‌ها و بازسازی ذخایر زمان می‌برد.

ادامه دارد...

موفق و سربلند باشید
مریم خلقی

@knowledgeandinsights

#جنگ #اقتصاد

مسئله فقط جنگ یا توافق نیست؛ سه مسیر متفاوت پیش روی منطقه قرار دارد.

با کنار هم گذاشتن شواهد نظامی، دیپلماتیک و اقتصادی، به نظرم سه سناریو مطرح است:

⛔️⛔️تداوم فشار و فرسایش اقتصادی؛ محتمل‌ترین مسیر
ادامه محاصره، محدودیت صادرات نفت، ناامنی کشتیرانی و درگیری‌های محدود، بدون ورود فوری به جنگی گسترده. این سناریو برای آمریکا امکان حفظ فشار را با هزینه نظامی کمتر فراهم می‌کند؛ اما هزینه اقتصادی و نااطمینانی را برای منطقه ادامه می‌دهد.

⛔️تفاهم محدود و کاهش مرحله‌ای تنش
توافقی موقت بر سر تنگه هرمز، بازرسی‌های هسته‌ای یا بخشی از محدودیت‌های اقتصادی. این مسیر می‌تواند فشار بازارها را کاهش دهد، اما اختلاف بر سر شروط اصلی دو طرف همچنان مانع توافق جامع است.

⛔️⛔️⛔️تشدید دوباره عملیات نظامی
شکست مذاکرات، حمله به زیرساخت‌های انرژی یا یک خطای محاسباتی در خلیج فارس می‌تواند درگیری‌های محدود را به عملیات گسترده‌تر تبدیل کند.

برآورد فعلی من برای افق یک تا سه ماه آینده:

🔹تداوم فشار و فرسایش: ۵۵ درصد،
🔹تفاهم موقت: ۲۰ درصد،
🔹تشدید نظامی گسترده: ۲۵ درصد.

این اعداد صرفا وزن تحلیلی سناریوها بر اساس شواهد فعلی‌اند.

✅ در هیچ‌یک از سناریوهای بالا، نباید بازگشت سریع اقتصاد منطقه به شرایط عادی را فرض کنیم. محاصره، ناامنی مسیرها و هزینه‌های زنجیره تأمین می‌توانند مستقل از شدت درگیری نظامی ادامه پیدا کنند.

ریسک اصلی فقط وقوع یک اتفاق نیست؛ مدت‌زمانی است که اقتصادها ناچارند با وضعیت غیرعادی زندگی کنند.

ادامه دارد...

موفق و سربلند باشید
مریم خلقی

@knowledgeandinsights

#جنگ #اقتصاد

در دنیای نامطمئن، مهم‌تر از پیش‌بینی آینده، حفظ قدرت انتخاب است.

ما نمی‌توانیم زمان توافق، تصمیم ترامپ، محدودیت‌های کنگره از ژانویه ۲۰۲۷، رفتار اسرائیل، بازی چین، کشورهای منطقه، قیمت جهانی نفت یا مسیر بعدی بازار ارز را کنترل کنیم. اما...

اما این به معنای ناتوانی در تصمیم‌گیری نیست. اتفاقا بخشی از متغیرهای محیط کلان را می‌شناسیم و می‌توانیم مسیر اثرگذاری آن‌ها را دنبال کنیم:

✅ تنش سیاسی می‌تواند به اختلال تجارت و حمل‌ونقل منجر شود؛ اختلال در عرضه انرژی، هزینه تولید و تورم را افزایش دهد؛ محدودیت درآمد ارزی و فشار مالی دولت نیز می‌تواند بر بازار ارز و قدرت خرید اثر بگذارد. زمان و شدت این زنجیره را نمی‌دانیم، اما خود سازوکارها ناشناخته نیستند.

✅✅ واقع‌بینی و آگاهی از این موضوع که چه چیزی در کنترل ماست و چه چیزی نیست مهم‌ترین لطفی است که در حق خودمان می‌کنیم. خب در سطح فردی همه‌چیز خارج از کنترل ما نیست، می‌توانیم از تمرکز بیش از حد دارایی در یک بازار یا سناریو پرهیز کنیم، نقدشوندگی بخشی از منابعمان را حفظ کنیم، تعهدات مالی برگشت‌ناپذیر را با احتیاط بپذیریم و مهارت‌هایی بسازیم که به یک صنعت یا موقعیت شغلی خاص محدود نباشند.

در ادبیات مالی، این منطق به ارزش قدرت اختیار نزدیک است: حفظ امکان انتخاب در آینده، به‌جای شرط‌بندی کامل روی یک نتیجه مشخص، برای نمونه: بارها در فضای کانال در خصوص تخصیص سبد دارایی صحبت کردیم که لزوما دنبال حداکثر کردن بازده نیستیم.

✅✅✅ ما نمی‌توانیم عدم‌قطعیت را حذف کنیم؛ اما می‌توانیم کاری کنیم که یک اتفاق خارج از کنترل، تمام گزینه‌های پیش روی ما را از بین نبرد و کل امنیت اقتصادی و شخصی ما نابود نشود.

پایان

موفق و سربلند باشید
مریم خلقی

@knowledgeandinsights