Forwarded from کلود
در واقع امیدوار موندن هم به نوع خودش خیلی ازم انرژی میگیره. اینطوری که همه جا تاریکه، تو تنهایی، هر دری رو زدی بسته بود و الان کلیدی هم نیست، نگرانی، کورتیزول دائما تو بدنت در حال ترشحه، خستهای از صبر، انتظار و تلاشهای بینتیجه ولی بازم مردمک چشمهات رو گشادتر میکنی، نفس عمیق میکشی و سعی بر آروم کردن خودت داری تا مبادا نور باشه و تو نبینیش.
Forwarded from ·Alaska, Alaska·
شاید اصلا مقصدی وجود نداره و از اول تا آخرش فقط مسیره.
این مدتی که اینجا کمرنگ تر بودم،اینقدر اتفاق بد افتاد برام که دارم به این فکر میکنم که،بدتر از اینم میشه مگه؟:)
میخواستم بمانم، رفتم.
میخواستم بروم، ماندم.
نه رفتن مهم بود و نه ماندن؛
مهم من بودم که نبودم…
میخواستم بروم، ماندم.
نه رفتن مهم بود و نه ماندن؛
مهم من بودم که نبودم…