برای لحظه‌هایی کوتاه ؛
از یادم ببر که غمگین ترین آدم این سیاره بودم .

میان داغی که بر قلبم نشسته مرا حس کن .
از میان شکاف های روحم آواز بخوان .
از بالاترین سطح تشنجم در آغوشت جایم بده .
و از پشت پرده‌ی خنده‌های بی انتهایم، به جنونم خیره شو .
تا که جهان و مردمانش نگاهی به بودن من بیندازند و بودن تو ؛
بدانند که زور دنیا به من نمیچربد تا تو هستی .
بدانند که "هستی" .

-شیوید

ا 2:57
که هیچوقت انتخابی نداشت
این غبار که وایساده رو دو پاش
جز عبور ؛

من نمیگم که غم داره بهم غلبه میکنه ؛
میگم اگه جادوگر بودم غم‌ها اجازه نمیدادن خاطره های شادم‌ رو به خاطر بیارم و پاترونوس من اونقدر ضعیف میشد که نمیتونست جلوی دمنتورها رو بگیره ، رو من بیشترین تاثیر و داشتن و آخر هم بهم بوسه میزدن .
اما تو پاترهد نیستی که بفهمی این چقدر بده :))

من ديگر ميلى به بازگشت تو ندارم؛
اما حاضرم هر چیزی را بدهم تا ساعتها كنارت بنشينم و به تو بگويم با قلب و زندگی‌ام چه كردى.

مرا دوست بدار ، به جا تمام کسانی که ترکشان کردم و تمام کسانی که مرا بدرود گفته‌اند ، به جای دشمنانم و تمام دوستانم ، به جای مادرم و به جای تمام مردمان این دیار ؛
دوستم بدار که دهانم طعمی گس از شکست گرفته است و قلبم، آوازه‌ی تنهایی‌اش را برایم میخواند .

-شیوید

هر آدمی نیاز داره توسط کسایی که واسش اهمیت دارن ، بلند و واضح دوست داشته بشه .

مامانبزرگم میگه : وقتی پیش همیم، غصه‌هام کمتر درد میکنن :)

نه دست و پای غم را چسبیده ام
و نه دخیل بسته به رنج و آه و ناله‌ام .
در پی خوشی این سو و آن سو میگردم و اگر ردی از شادی به سویم روانه شود، خود را به آن می‌آوزیم و رهایش نمیکنم .
اما انگار که او ز من فراریست و از من می‌گریزد ، چو آهویی ز تیر شکار ؛
و به من بعید است، چو شکوفه ها به تن خشکیده‌ی درخت بادامِ آذر ماه .
بی تو زندگی مانند همیشه ردی از بوسه‌ی شادی بر تنم می‌گذارد ، اما کمی دردناک و کمی گذرا تر .
حلق آویز شده در سقف کوچه ای که مرا در آغوشت گرفتی و مُرده در خیابانی که رهایم کردی ، به ابر ها خیره ام ، این ابرها که نه می‌بارند و نه می‌روند، درست شبیه به بغضِ شب تولدهایم که در انتظار تو نشسته بودم .
تو نه در آغاز ، درودی به من داده بودی و نه در میانه‌ی داستان ، قول ماندنی ؛
و حتی زبانت برای وداعِ با من خسته بود .
چرا اینگونه بر رفتنت، پریشان خاطر نشسته ام ؟
تو آشنای بیگانه ام بودی ، که عزیزِ خوارت بوده ام .
هرگزِ هنوزم بودی ، که ابدِ فانی‌ات بودم .
مرا هزاران غم و بود و تو عزیزترینِ آنها ؛
تو را هزاران پک سیگار بود و من ، رقیق ترینِ آنها .

-شیوید
15.اردیبهشت
23:46

#نامه_های_نانوشته

برام از دی نگو ؛ من وجودم زمستونه .

دوری از لحظه‌ی شروع جهان همزاد من بود ؛
آدم‌های امن، علاقه‌ها، آرزوها و حتی زندگی ، از دور دست به نبرد من برای رسیدنِ به آنها خیره بودند، عزیزم .
کاش خانه‌ای داشتم ، خانه‌ای به غیر از تو ، که تو دوری و من آواره‌ی این زمینِ ترسناک .

-شیوید
#نامه_های_نانوشته

مى تونست يه دسته گل بگیره بياد عذر خواهى كنه؛ ولى سكوت رو انتخاب كرد.
پس توهم رهاش كن،
آدمى كه جرأت جبران نداره، ارزش موندن نداره!

بازی رو بلد بودم، به تو باختم ؛
چون راهی جز این برای موندنت نبود .
- شیوید

اما یقین دارم که در این دنیای بزرگ و سیاه، هیچ آدمی را بیش از خودم نرنجاندم .
انگار که آخرین سلاحم پاره پاره کردن روح خودم باشد .

-شیوید

تو هم با من نموندی، مثل من با من و مثل تن با من .

بگو دیدم حالت بده
صدای غم میده چشات
بخواه برات گریه کنم
بگو میشم خونه برات
بگو بارون که میباره
میرقصم با خاطره‌هات
بگو بمیرم من برات
واسه شوریِ گونه هات
بگو روزای خوب‌و هم
نوشتن رو ستاره هات
با کی دارم حرف میزنم؟
خیلی ساله که دور شده
از گوش من، صدای پات ..

-شیوید

بداهه

سردیِ روحم را، گرمیِ تابستان هم شاهد بود .
_شیوید

او عمیق ترین غم من خواهد ماند ،
پررنگ ترین‌ قطره‌ی اشکم ، جان گداز ترین زخم روحم نام او را بر زبان دارد .
_شیوید