بی خبری هم مثل انتظار سخته ها.
ترس از خبر گرفتن، از این دو تا هم سخت تره.

دلتنگی و اشک هم هست، در دنیای بی قراری ها....

ای قرار دل بی قرار...

سبزی و سرخی و سفیدی همه از آن شماست.

قرارِ دلِ بی قراری، کاش میدانستی!

تو نه اینجایی و جایت خالی ست.
جای خالی پرشدنی نیست مگر با صاحبش.

مهرت به دل نشاندی و رفتی؟!

تابندگی ماه ز خورشید، وجود است...

ما خود را محتاج نگاه خاص شما میدانیم
یاابن الحسن💌

میرود و میرود و میرود... که بیاید!

دل از فکر تو آسوده نمیشود... چه کنم؟

فکنده ای به قلب من ریسمان محبت را...

ای که مرا خوانده ای ،راه نشانم بده...

احسنت بر این کَشفی که کردی.

میگه:
چون منِ دیوانه ،کس عاشق نشود.

و اوست که داناست و میداند!
و اوست که بیناست و میبیند!
و اوست که شنوایت و میشنود!

دقت کردم و فهمیدم که میدانی، چه کنم که بر این باور خود کمی ضعیفم،
باید در مهربان بودنت تفکر کنم، باید کمی با تو مهربانتر باشم ای مهربان ترین.
ای خالق مهر، ای مهربانتر از همه.

شخصیت فرد را باید دوست داشته باشیم، نه فقط ظاهرش رو.

(عجب بیت شعر نابی بود،
البته معناش رو تغییر دادم تو ذهنم)
ادامه ش اینو میگم:

مهر تو زنده کند جان مرا...
تو بدان جان به لبم خواهی کرد.
جان که دادم ز برت، لذت وصلت بچشم
تا تو باشی که مرا تشنه رهایم نکنی.