ای جام بهم ریخته صدبار نگفتم
با سنگ دلان یار مشو، میشکنندت

غم در دل تنگ من از آن است که نیست
یک دوست که با او غم دل بتوان گفت

سینهٔ مجروح دارم، جانِ غم‌فرسود هم...

پیراهنی از تارِ وَفا دوخته بودم
چون تابِ جفایِ تو نیاورد کفن شد!

چه رفتن ها که می ارزد
به بودن های پوشالی...

باشد که رها شویم
از رنجی که آن ما نیست

ای جان
چو رو نمودی
جان و دلم ربودی...

مغرور و بد اخلاق بشو با همه اما
با من به از ایَن باش که با خلق جهانی‌..

من نيستم چون ديگران
بازيچه بازيگران
بايد خريدارم شوي
تا من خريدارت شوم

گفته بودم " بعد ازین باید فراموشش کنم"
دیدمش وز یاد بردم گفته های خویش را

اگر خطایی رفت، به کرم درگذر،
که دوستی به قهر، درازا نکشد.

من چه می کردم به عالَم گر نمی دیدم تو را...؟

با خويشتنم خوش است، زين پس من وُ من.

کِشم آهی که گردون را بسوزم

فراموش می‌شوی ،
گویی که هرگز نبوده‌ای ...

پنهان اگرچه داری، چون من هزار مونس؛

من جز تو کس ندارم،
پنهان و آشکارا...

اولاً : دوستت دارم
‏ثانیاً : هر آنچه بین ما رخ داد
‏اولاً را از یاد نبر ...!

آنلاینین شما که فعالیت کنم؟

از سر و سامان چه می‌پرسی منِ دیوانه را؟