لئوی عزیزم...
چه تلخ است پذیرفتنِ اینکه دیگر هیچ جام جهانی‌ای نیست که چشم‌هایمان به شماره‌ی ده تو گره بخورد...
که با هر لمس توپت، هزار بار نفسمان بند بیاید... که بعد از هر دریبل، دوباره باور کنیم معجزه هنوز زنده است.
تو نیامده بودی که فقط جام ببری...
آمده بودی تا به فوتبال، معنا بدهی.
و دادی...
به چمن یاد دادی چگونه زیر قدم‌های یک نابغه نفس بکشد.
به توپ یاد دادی چگونه عاشق پاهای یک انسان شود.
به ما یاد دادی فوتبال فقط بردن نیست؛
گاهی یعنی هنر،یعنی عشق،یعنی امید.
به میلیون‌ها قلب یاد دادی که عشق، گاهی شکل یک شماره‌ی ده را به خودش می‌گیرد.
ممنون برای تمام خاطره‌هایی که ساختی لئو..
برای تمام شب‌هایی که غیرممکن رو ممکن کردی.
تو فقط بزرگ‌ترین بازیکن تاریخ نبودی...
زیباترین خاطره‌ی نسلی بودی که با جادوی تو بزرگ شد.
شاید جام سهم تو نشد...
اما مگر می‌شود خورشید را با آخرین غروبش به یاد آورد؟
بعضی آدم‌ها را با پایانشان نمی‌شناسند..
با نوری که در تمام مسیر پخش کردند، به خاطر می‌آورند.
و تو.. تا ابد روشن‌ترین نورِ فوتبال خواهی ماند
خداحافظی نه.. خداحافظی برای کسانی‌ست که فراموش می‌شوند؛ تو تا وقتی فوتبال زنده است، ادامه داری❤️‍🩹.

۹ سال پیش در چنین روزی... ورقِ تاریخ فوتبال با یک امضا برگشت؛ امضایی که سال‌ها بعد، بیشتر از هر جامی،بوی حسرت داد.
بعضی انتقال‌ها، فقط عوض شدنِ یک پیراهن نیستند... هجرتِ رؤیایی‌اند که دیگر هیچ‌وقت به خانه برنمی‌گردد.
۹ سال از روزی گذشت که نیمار از بارسا رفت روزی که کسی نمی‌دانست قرار است یک ستاره، راهش را گم کند و یک خانه، تا سال‌ها دلتنگِ نورِ پنجره‌هایش بماند.
زمان گذشت... اما نه نیمار به آن قله‌ای رسید که جهان انتظارش را می‌کشید،
و نه بارسلونا توانست جای خالیِ آن شاهزاده‌ی برزیلی را
از دلش پاک کند. بعضی جدایی‌ها نه پایانِ یک داستان، که آغازِ یک 'اگر' بی‌انتها هستند...
'اگر'ی که سال‌هاست در خاطره‌ی فوتبال آرام‌آرام پیر می‌شود.
و شاید تلخ‌ترین حقیقت همین باشد،بعضی آدم‌ها،دیر می‌فهمند که هیچ مقصدی، زیباتر از خانه‌ای نبود که از آن رفتند..

پنج سال پیش در چنین روزی یک افسانه از خانه‌اش رفت.
کسی که روی چمن‌های نیوکمپ فقط فوتبال بازی نمی‌کرد، بلکه شعر می‌نوشت…
با هر دریبل، یک خاطره می‌ساخت؛ با هر لمس توپ، یک داستان تازه برایمان تعریف می‌کرد.
لئو مسی فقط یک بازیکن نبود… او بخشی از کودکی ما بود؛ جادو هایش در شب‌های فراموش‌نشدنی بارسلونا و دلیلی برای اینکه عاشق رنگ‌های آبی‌واناری شویم.
او به ما یاد داد که گاهی یک نفر می‌تواند بیشتر از یک فوتبالیست باشد؛ می‌تواند یک احساس باشد، یک خاطره باشد، یک عشق همیشگی باشد… پنج سال از رفتن او گذشت.. اما افسانه ها با رفتن تموم نمی‌شوند! شاید هزاران نفر دیگر پیراهن شماره ی ده را بپوشند اما برای ما همیشه شماره‌ی ده یعنی مسی.