گفتی: چه خبر؟ لال شوم، جز غم نان هیچ
جز سیری بی قاعده ی سفره ی خان هیچ

گفتی چه خبر؟ آه گرانتر شده لبخند
نفروخته تاریخ به ارزانی جان هیچ

دیگر خبری تلخ تر از اینکه دل و دین
در مشت ندارند به جز چند قِران هیچ؟

رد می شوم از راسته ی شعر فروشان
دکان به دکان نیست به غیر از خفقان هیچ

دنیا زن جوراب فروش است و ندارد
هم قیمت یک جفت نگاه نگران، هیچ

گردن بزنید آخر این شعر لبم را
تا از شب و تاراج نیارد به زبان، هیچ

من راهی آنسوی زمستانم و دنیا
بسته ست برای سفرم یک چمدان هیچ

#حسنا_محمدزاده


https://t.me/kellidd

آه! از آن شوخ، که تا سر نشود خاک درش
بر سر عاشق بیچاره نیفتد گذرش

ای که از عاشق خود دیر خبر می پرسی
زود باشد که بپرسی و نیابی خبرش

آه سرد از دل پر درد کشیدم سحری
غافلان نام نهادند: نسیم سحرش

من که رشک آیدم از خال سیه بر لب او
چون پسندم که نشیند مگسی بر شکرش؟

همچو فرهاد بهر کوه که بردم غم خویش
زیر آن بار گران سنگ شکستم کمرش

زاهد از عشق بتان خواست مرا توبه دهد
مدعی بین، که خدا عقل نداد اینقدرش

گر دلم زار شد از عشق بتان، غم مخورید
بگذارید، که می خواهم ازین زار ترش

لاله بر خاک شهید تو جگر گوشه ماست
که برآورده بداغ دل خونین جگرش

منظر چشم هلالی وطنش باد، که هست
میل هم صحبتی مردم صاحب نظرش

#هلالی_جغتایی

https://t.me/kellidd

بنده حسین پناهی
شاعر دیوان‌های ننوشته
به نمایندگی از همه کسانی که تلیت تماته می‌خورند
و یا شب‌ها سر بی‌شام به زمین می‌گذارند
و به کهکشان‌های دور فکر می‌کنند
و در حسرت بی‌عدالتی‌ها و بی‌فکری‌های اجتماعی شبانه‌روز دو بسته سیگار غلیظ‌ تیر می‌کشند و ناشیانه به آینده‌ی فرهنگی بشر امیدوارند
از همه کسانی که کامو را از کاموا تشخیص نمی‌دهند
و درآمدشان از کل بودجه‌‌ی مصرفی سالانه‌ی استان کهگیلویه و بویراحمد بالاتر است
معذرت می‌خواهم.


#حسین_پناهی
📖#جهان_زیرسیگاری_من_است

https://t.me/kellidd

ما قلم در سر کشیدیم اختیار خویش را
اختیار آنست کو قسمت کند درویش را

آنکه مکنت بیش از آن خواهد که قسمت کرده‌اند
گو طمع کم کن که زحمت بیش باشد بیش را

خمر دنیا با خمار و گل به خار آمیختست
نوش می‌خواهی هلا! گر پای داری نیش را

ای که خواب آلوده واپس مانده‌ای از کاروان
جهد کن تا بازیابی همرهان خویش را

در تو آن مردی نمی‌بینم که کافر بشکنی
بشکن ار مردی هوای نفس کافرکیش را

آنکه از خواب اندر آید مردم نادان که مرد
چون شبان آنگه که گرگ افکنده باشد میش را

خویشتن را خیرخواهی خیرخواه خلق باش
زانکه هرگز بد نباشد نفس نیک‌اندیش را

آدمیت رحم بر بیچارگان آوردنست
کادمی را تن بلرزد چون ببیند ریش را

راستی کردند و فرمودند مردان خدای
ای فقیه اول نصیحت گوی نفس خویش را

آنچه نفس خویش را خواهی حرامت سعدیا
گر نخواهی همچنان بیگانه را و خویش را

#سعدی

https://t.me/kellidd

وقتی که می بندی به پا خلخال ها را
وا می کنی قفل دهان لال ها را

دستان خود را حلقه کن در گردنم تا
در آوری حرص تمام شال ها را

لولی وش ِ یشمینه چشم ِ بندری پوش
یک یک پس از هم رو بکن تکخال ها را

یک شهر از دست غمت مویش سپید است
تا کی به مسلخ می کشانی زال ها را

در ساحل چشمت نهنگی رو به پشتم
از پشت بستم دست استقبال ها را

کوچه به کوچه حرف از عشق من و توست
دامن بزن با بوسه قیل و قال ها را

فانوس با آتش دلش گرم است و روشن
از من نگیر این مال ها را...حال ها را

#حسین_رمضانپور


https://t.me/kellidd

«وقتی ایمانِ دروغینِ شما را دیدم،
گناهانِ خودم را دوست داشتم.»

✍ #فئودور_داستایفسکی


شرح و معنا:
داستایفسکی در این جمله، تقابل میان گناهِ صادقانه و ایمانِ ریاکارانه را به‌طرزی تکان‌دهنده بیان می‌کند. از نگاه او، انسانی که به ضعف‌ها و خطاهایش آگاه است، اخلاقی‌تر از کسی است که پشت نقاب ایمان، قدرت‌طلبی، خشونت یا تحقیر دیگران را پنهان می‌کند. این جمله یک نقد عمیق اجتماعی است: وقتی ایمان به ابزار قضاوت، سرکوب و برتری‌جویی تبدیل می‌شود، حتی گناهِ آگاهانه شرافت‌مندتر از دینداریِ دروغین جلوه می‌کند.
در سطح سیاسی، این عبارت هشداری‌ست علیه نظام‌هایی که با شعار اخلاق و ایمان، بی‌عدالتی را توجیه می‌کنند؛ جایی که «مقدس‌نمایی» خطرناک‌تر از «خطاکاریِ صادقانه» می‌شود.


https://t.me/kellidd

کمک کنین هلش بدیم چـــرخ ســـتاره پنچره
رو آســمون شـهری کـه سـتاره بـــرق خنجره
گلــــدون ســرد و خــالی رو بذار کنــــار پنجره
بلکه با دیدنش یه شب وا بشه چن تا حنجره
به ما که خسته‌ایم بگه خونه‌ی باهار کدوم وره؟

تو شهرمون آخ بمیرم چشم ستاره کور شده
بــرگ درخــت بــاغمــون زبــالـه سـپــور شـده
مســـافر امیــدمـون رفـتـه از اینجــــا دور شده
کاش تو فضای چشممون پیدا بشه یه شـاپره
به ما که خسته ایم بگه خونه‌ی باهار کدوم وره؟

کنــار تنگ ماهیــا گربه رو نــازش می کنن
سنگ سـیاه حقه رو مهر نمازش می کنن
آخر خط که میرسیم خطو درازش می کنن
آهـــای فلک که گردنت از همه مون بلن تره
به ما که خسته‌ایم بگو خونه‌ی باهار کدوم وره؟


#عمران_صلاحی

https://t.me/kellidd

به چشم خویش دیدم در گذرگاه
که زد بر جانِ موری مرغکی راه

هنوز از صید منقارش نپرداخت
که مرغی دیگر آمد کار او ساخت

چو بد کردی مباش ایمن ز آفات
که واجب شد طبیعت را مکافات

سپهر آیینه عدل‌ست و شاید
که هرچ آن از تو بیند وا نماید

منادی شد جهان را هر که بد کرد
نه با جان کسی با جانِ خود کرد

مگر نشنیدی از فراش این راه
که هر کو چاه کند افتاد در چاه

سرای آفرینش سرسری نیست
زمین و آسمان بی‌داوری نیست

#نظامی_گنجوی

https://t.me/kellidd

🤍

استاد ایرج خواجه امیری درگذشت🖤🥀

آوازی از: #ایرج_خواجه_امیری
غزلی بسیار زیبا از #حضرت_حافظ

روحش شاد و یادش گرامی♥️

https://t.me/kellidd

زین گونه ام که در غم غربت شکیب نیست
گر سر کنم شکایت هجران غریب نیست

جانم بگیر و صحبت جانانه ام ببخش
کز جان شکیب هست و ز جانان شکیب نیست

گم گشته ی دیار محبت کجا رود
نام حبیب هست و نشان حبیب نیست

عاشق منم که یار به حالم نظر نکرد
ای خواجه درد هست و لیکن طبیب نیست

در کار عشق او که جهانیش مدعی ست
این شکر چون کنیم که ما را رقیب نیست

جانا نصاب حسن تو حد کمال یافت
وین بخت بین که از تو هنوزم نصیب نیست

گلبانگ سایه گوش کن ای سرو خوش خرام
کاین سوز دل به ناله ی هر عندلیب نیست


#هوشنگ_ابتهاج


https://t.me/kellidd

باید این دیوانگی یک بار دیگر جان بگیرد
آنقدر در کوچه می مانم، هوا باران بگیرد

نِی به غیر از اشک چیزی در بساطش نیست وقتی
دختر زیبای خان را چشم یک چوپان بگیرد

مثل من هرگز کسی در بند بازویت نبوده
که سُراغ از دستهای سرد زندانبان بگیرد

لااقل نگذار وقت رفتنت از خاطراتم
غیر دستانم کسی روی سرت قرآن بگیرد

امتحان زندگی هی سخت تر شد ، شاید امشب
امتحان مرگ را پیک اَجل آسان بگیرد

#ابراهیم_جویباری

https://t.me/kellidd

شد دماغ از سنبل او بسکه سودایی مرا
خوشتر آید نکهت گلهای صحرائی مرا

بسکه از سودای زلفش میکنم دیوانگی
گشته بر سر جمع داغش چون تماشائی مرا

چون ندارم چشم فیض از تیره روزان جهان
گشته میل سرمه، شمع راه بینایی مرا

در جوانی میگرفتم من که تیغ از دست کوه
عاقبت پیری گرفت از دست گیرایی مرا

عیشها با عیشهای رفته‌ی خود میکنم
چون عصا برپای دارد یاد برنایی مرا

همچو پاکان میتوانم دست بر خاطر نهاد
دست تا گردیده پاک از چرک دنیائی مرا

می نهد هرکس قدم در خانه ام دزد من است
زآنکه مالی نیست دیگر غیر تنهایی مرا

طعن عریانی مزن #واعظ که از سلطان عشق
بی سر و پاییست تشریف سراپایی مرا

#واعظ‌قزوینی

https://t.me/kellidd

دو گله اسب وحشی لای موهای تو رم کرده است
خدا انگار در چشمان تو نسکافه دم کرده است

پرستش می کنم هر شب تو را مانند هندوها
ولی چشمان تو من را به مستی متهم کرده است

تَرَک برداشت چینی دلم ،از بس که  سردی تو
اگرچه این شکستن ها مرا هم محترم کرده است

تو از تبریز میایی ، تورا در یزد میبینم
صدای خسته من را لب سیگار بم کرده است

من از محراب ابرویت نماز کفر می خوانم
دو چشم نامسلمانت مرا درگیر غم کرده است

درختی محترم بودم  به چشم اهل آبادی
ولی از بخت بد من را طناب دار خم کرده است

ولی از ساقه ام هر شب تب  انگور می ریزد
اگر نجار ده وقتی  دو دستم را قلم کرده است

من از تقدیر میگیرم یقینا انتقامم را
اگر رخت عزا را جای دامادی تنم کرده است

همیشه زود میفهمم دلیل گریه هایت را
دوباره صبح شد چشمان زیبایت ورم کرده است

#محمدانصاری


https://t.me/kellidd

با گرگ زخم خورده رهایم مکن
با مار نیم مرده رهایم مکن
‌
با این گلوی نازک لبریز بغض
در چنگ غم فشرده رهایم مکن

در کیسه‌ای سیاه به کنجی غریب
مجهول و ناشمرده رهایم مکن
‌‌
رزم مرا به یاد بیاور رفیق
از خاطرت سترده رهایم مکن
‌
در تیغ‌زار غدر و فریب ای عزیز
با خنجری به گرده رهایم مکن
‌‌
چون سرنوشت مرگ و حیات مرا
دست جنون سپرده رهایم مکن
‌
جانا اگرچه خون شریف مرا
دنیا ز یاد برده، رهایم مکن

#سمانه‌کهرباییان

https://t.me/kellidd

خواهم اندر پایش افتادن چو گوی
ور به چوگانم زند هیچش مگوی

بر سر عشاق طوفان گو ببار
در ره مشتاق پیکان گو بروی

گر به داغت می‌کُند‌، فرمان ببر
ور به دردت می‌کُشد‌، درمان مجوی

ناودان چشم رنجوران عشق
گر فرو ریزند‌، خون آید به جوی

شاد باش ای مجلس روحانیان
تا که خورد این می که من مستم به بوی

هر که سودا‌نامهٔ #سعدی نبشت
دفتر پرهیزگاری گو بشوی

هر که نشنیده‌ست وقتی بوی عشق
گو به شیراز آی و خاک من ببوی

https://t.me/kellidd

دل شکسته‌ی ما چشم یار را نگرفت
در این حراجی دل، حیف کار ما نگرفت

به وصل هیچ امیدی دگر نخواهم داشت
که اشک واسطه‌ام شد ولی دعا نگرفت

چه مرگبارتر از عشق های یکطرفه است؟
شراره‌ای که مرا سوخت در تو پا نگرفت

نشد حریف خمار غم تو ساقی نیز
که هر چه ریخت به پیمانه ام مرا نگرفت

پس از تو زنده نمی‌ماندم، این مبالغه نیست
هزار مرتبه جان دادم و خدا نگرفت....

#محمد_عزیزی

https://t.me/kellidd

عشق به شکل پرواز پرنده‌ست
عشق خواب یک آهوی رمنده‌ست
من زائری تشنه زیر باران
عشق چشمه آبی اما کشنده‌ست

من می‌میرم از این آب مسموم
اما اون‌که مرده از عشق تا قیامت هر لحظه زنده‌ست
من می‌میرم از این آب مسموم
مرگ عاشق عین بودن اوج پرواز پرنده‌ست

تو که معنای عشقی به‌من معنا بده! ای یار!
دروغ این صدا را به‌گور قصه‌ها بسپار
صدا کن اسممو از عمق شب از نقب دیوار

برای زنده‌بودن دلیل آخرینم باش
منم من بذر فریاد خاک خوب سرزمینم باش
طلوع صادق عصیان ِ من، بیداری‌ام باش

عشق گذشتن از مرز وجوده
مرگ آغاز راه قصه بوده

من راهی شدم نگو که زوده
اون‌کسی که سرسپرده مثل ما عاشق نبوده
اما اون‌که عاشقونه جون سپرده هرگز نمرده

https://t.me/kellidd

👇👇👇

👀👍▶️اگه براتون سواله اثر جاودانه "تو که معنای عشقی" داریوش چجوری ساخته شده بهتره این ویدیو رو با دقت ببینید و لذت ببرید

https://t.me/kellidd

با خیالت ، باز چشمانِ  ترم آمد به یاد ،
عالم مستی وُ ، چشمِ دلبرم آمد به یاد ،

دیده را چون شبنم اید شعر از پی میرسد ،
بر دل بی طاقتم ، عجزِ پَرم امد به یاد ،

نیست این باران که از چشم دگر جاری شود ،
دوستان معذور دارید ، دلبرم امد به یاد ،

گرچه از عجزم نهان است ، درد ما نا گفتنیست ،
این دل بشکسته و غم پرورم آمد به یاد ،

از هجوم درد باید سر به زیر افکند ورفت ،
نِی زپا ننشست و ، راهِ دیگرم آمد به یاد ،

رغبتی دیگر مرا کو ؟ بر گلستان و چمن ،
کاروان لیلی و خاک سرم ، امد به یاد ،

گرچه جان ما ندارد قیمتی در پیش یار ،
چون کنم ، این جان کمتر ، کمترم امد به یاد

یوسف گم کرده دارم ، ای عزیزان مطلب اوست ،
سوختم از هجر او ، خاکسترم آمد به یاد ،

تار و پود هستی ما ، از مِی و از باده است ،
ساقیا مِی زین فزونتر ، ساغرم امد به یاد ،

نور کو ؟ گوهر کدامست ، خانه ام را نور نیست ،
در شبستان خیالم ، اخترم آمد به یاد ،

شعر #راحم درد است و تلخی هجران اوست ،
در چنین حال و هوایم ، شکّرَم آمد به یاد ،


#راحم_تبریزی

https://t.me/kellidd