کجائی در شب هجران که زاریهای من بینی؟
چو شمع از چشم گریان اشکباریهای من بینی

کجائی ای که خندانم ز وصلت دوش میدیدی
که امشب گریه های زار و زاریهای من بینی؟

کجائی ای قدحها از کف اغیار نوشیده
که از جام غمت خونابه خواریهای من بینی؟

شبی چند از خدا خواهم به خلوت تا سحر گاهان
نشینی با من و شب زنده داریهای من بینی

شدم یار تو و از تو ندیدم یاری و خواهم
که یار من شوی ای یار و یاریهای من بینی

برای امتحان تا می توانی بار درد و غم
بنه بر دوش من تا بردباریهای من بینی

برای یادگار خویش شعری چند چون #هاتف
نوشتم تا پس از من یادگاریهای من بینی

https://t.me/kellidd

در شعر من چرخی بزن
ای هد هد دیوانه ام
یاری کن اینک قلب را
ای مستی بی باد ه ام

ما را به دریای جنون
گه می کشی گه میروی
با من نکن ای جان من !
تو شمع ومن پروانه ام

در وادی بی صبر خویش
هم تاز من زین مرگ باش
افسرده تر از من نگو ،
دیدی ولی زندانی ام!

آخر شبی از درد خویش
فکری کنم بر مرگ خویش!
خود را می آویزم به دار
درمانده و شیدایی ام!

رفتی فلک بر کار خویش
از یاد بردی یار خویش
دستی به دل داری و من
ابری به دل  بارانی ام

همصحبت دیوان شدی
ای وای بر دنیای خویش
مردی کن و ما را ببخش
همصحبتی پنهانی ام!

با ما نکردی تو جفا
کشتی مرا تو در خفا
زین رسم را با خود ببر
 من زاده ی تنهایی ام!


#خلیل‌زاده‌اقدم

https://t.me/kellidd

به جهان خُرَّم از آنم که جهان خُرَّم از اوست
عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست

به غنیمت شِمُر ای دوست دمِ عیسیِ صبح
تا دل مُرده مگر زنده کنی کاین دَم از اوست

نَه فلک راست مُسَلَّم نَه مَلَک را حاصل
آنچه در سِرِّ سُویدایِ بنی‌آدم از اوست

به حلاوت بخورم زهر که شاهد ساقیست
به ارادت بِبَرم درد که درمان هم از اوست

زخم خونینم اگر به نشود به باشد
خُنُک آن زخم که هر لحظه مرا مرهم از اوست

غم و شادی بَرِ عارف چه تفاوت دارد
ساقیا باده بِده شادی آن کاین غم از اوست

پادشاهی و گدایی بَرِ ما یکسان است
که بر این در همه را پشت عبادت خم از اوست

سعدیا گر بِکَند سیلِ فنا خانهٔ عمر
دل قوی دار که بنیاد بقا محکم از اوست

#سعدی

https://t.me/kellidd

امروز به خشک جان تو مهمان منی
جان پیش کشم چرا که جانان منی

پیشت به دمی ز درد تو خواهم مرد
دردت بکشم بیا که درمان منی

#رباعی
#خاقانی

https://t.me/kellidd

آغوش تو چقدر می آید به قامتم
در آن به قدر پیرهن خویش راحتم

می پوشمت که سخت برازنده ی منی
امشب به شب نشینی خورشید دعوتم

خوشوقتی صدای تو از دیدن من است
من هم از آشنایی تان با سعادتم !

با خود تو را به اوج، به معراج می برم
امشب اگر به خاک بریزد خجالتم !

بازار شام کن شب مان را به موی خود
بگذار دیدنی بشود با تو خلوتم !

بر شانه ام گذار سرانگشت برف را
کوهم ولی تمام شده استقامتم …

من سیرتم همان که تو می خواستی شده
لب تر کنی عوض شود این بار صورتم!

جنگیدم و به گنج تو فرمانروا شدم
این است از تمامی دنیا غنیمتم

با من بمان که نوبت پیروزی من است
چیزی نمانده است به پایان فرصتم …

#علیرضا_بدیع


https://t.me/kellidd

آدمک آخر دنیاست بخند
آدمک مرگ همین جاست بخند

دستخطی که تورا عاشق کرد
شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی
کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی
بخدا مثل تو تنهاست بخند

فکر کن درد تو ارزشمند است
فکرکن گریه چه زیباست بخند

صبح فردا بشب نیست که نیست
تازه انگار که فرداست بخند

راستی آنچه به یادت دادیم
پرزدن نیست که درجاست بخند

آدمک نغمه ی آغاز نخوان
بخدا آخر دنیا ست بخند

#سکندر‌محمدی

https://t.me/kellidd

نهاده است به غبغب ترنج قالی کرمان
نشانده بر عسل لب انارهای بدخشان

نشسته است به تختی به تختی از گل و کاشی
سی و سه بافه رها کرده در شکوه سپاهان

سپرده روسری اش را به بادهای مخالف
به بادهای رها در شب کویر خراسان

دو دست داغ و نحیفم میان زلف پریشش
لوار شرجی قشم است در شمال شمیران

برآن شدم که ببوسم عروس شعر خودم را
ببوسمش به خیال گلابگیری کاشان

غزل رسید به آخر هنوز اول وصفم
همینقدر بنویسم فرشته ایست به قرآن


#حامدعسکری


https://t.me/kellidd

عیش فرش است در آن محفل روح افزایی
که فتد شیشه می جایی و ساقی جایی

گرد کلفت ننشیند به جبین در بزمی
که بود دست فشان سرو سهی بالایی

مردمک مهر خموشی است نظربازان را
در حریمی که نباشد نظر گویایی

یوسف از قحط خریدار دل خود می خورد
حسن مغرور تو می داشت اگر پروایی

چشم ازان حسن جهانگیر چه ادراک کند؟
در حبابی چه قدر جلوه کند دریایی؟

در تماشای تو افتاد کلاه از سر چرخ
خبر از خویش نداری چه قدر رعنایی

سر خورشید درین راه به خاک افتاده است
که به افتادگی سایه کند پروایی؟

کوه را ناله من سر به بیابان داده است
نیست در دامن این دشت چو من شیدایی

جلوه بیهده ضایع مکن ای باغ بهشت
که من از گوشه دل یافته ام مائوایی

تنگی خاک مرا بر سر آن می آرد
کز غبار دل خود طرح کنم صحرایی

عشرت روی زمین خانه به دوشان دارند
جای رشک است بر آن کس که ندارد جایی

هر کف خاک ز اسرار حقیقت لوحی است
#صائب از سرمه توفیق اگر بینایی

https://t.me/kellidd

اگر بدانم،اين آخرين بار است كه مي بينمت.
دستت را مي گيرم، وَ به چشمانت زُل ميزنم
وَ يك بار، تنها يك بار مي گويم :
" دوستت دارم! "
اما طوري بيانش ميكنم، كه لبخند ِ محكمي بزني.
يك بار، تنها يك بار به دور از قانون و عرف، در آغوش مي گيرمَت.
تا تمامِ دلت از عشق آرام بگيرد .
اگر بدانم، اين آخرين بار است كه مي بينمت.
تمامِ دنيا را برايت به عشق مي كِشانم
تمامِ شعرها، باران ها را برايت نذر مي كنم.
مَن اگر بدانم اين بارِ آخرِ زندگاني ست
تو را، طورِ ديگري دوست خواهم داشت ..
اما؛ افسوس
كه هيچ كس، نمي داند
هر روز بارِ آخريست كه مي بينمت ..

#علی_نوری

https://t.me/kellidd

این چیست در دلم که من آزار میکشم؟
من را چه شد که این‌همه سیگار میکشم؟

بیهوده نیست گوشه‌ی دنجی نشسته‌ام
با گریه پنجه بر رُخ دیوار میکشم

این نام کیست روی ورق مینویسم و_
چشم سیاه کیست که، خودکار میکشم؟

گاهی که‌روی عکس کسی خیره میشوم
دیوانه‌ وار نامِ که را جار میکشم؟

دیریست قلب من شده محتاج بر طبیب
دیریست نازِ یک دل بیمار میکشم

گاهی برای مرگ، دلم تنگ میشود
این روزها که طعنه‌یِ بسیار میکشم

ای عقل بی‌حواس، تو چیزی بگو به من
یا با شکنجه از دلم اقرار میکشم

من را چه شد که قافیه تکرار میکنم؟
من را چه شد که این‌همه سیگار میکشم؟


#محمد_رفیع_قاضی_زاده

https://t.me/kellidd

زین همرهان همراز من تنها تویی تنها بیا
باشد که در کام صدف گوهر شوی یکتا بیا

یارب که از دریادلی خود گوهر یکتا شوی
ای اشک چشم آسمان در دامن دریا بیا

ما ره به کوی عافیت دانیم و منزلگاه انس
ای در تکاپوی طلب گم کرده ره با ما بیا

ای ماه کنعانی ترا یاران به چاه افکنده‌اند
در رشتهٔ پیوند ما چنگی زن و بالا بیا

مفتون خویشم کردی از حالی که آن شب داشتی
بار دگر آن حال را کردی اگر پیدا بیا

شرط هواداری ما شیدایی و شوریدگی‌ست
گر یار ما خواهی شدن شوریده و شیدا بیا

در کار ما پروایی از طعن بداندیشان مکن
پروانه گو در محفل این شمع بی‌پروا بیا

دنیا و مافیها اگر نااهلت ارزانی کند
با سرگرانی بگذر از دنیا و مافیها بیا

کنجی است ما را فارغ از شور و شر دنیای دون
اینجا چو فارغ گشتی از شور و شر دنیا بیا

راه خرابات است این بی‌پا شدی با سر برو
یعنی گرفته شعلهٔ شوقت به سر تا پا بیا

گر شهریاری خواهی و اقلیم جان از خاکیان
چون قاف دامن باز چین زیر پر عنقا بیا


#شهریار

https://t.me/kellidd

با سرِ زلف تو گفتم، که مرا دل، اینجاست
گفت شب‌گمشدگان را، همه منزل اینجاست

گفتم از زلف سیاه تو بجویم دل خویش
گفت پیدا نتوان کرد، ز بس دل اینجاست

هر چه زآن زلف، صبا عقده گشایی‌ها کرد
حل نشد مشکل این سلسله، مشکل اینجاست

ای دل! ایمن مشو، از فتنه‌ی چشمش در زلف
دزد آنجا که زند قافله غافل اینجاست

تا بگفتم که مرا خون دل زار که ریخت؟
چشمش از نیم نگه، گفت: که قاتل اینجاست

چه غم از کشتن عاشق، که لبش می‌گوید
خونبهای همه عالم، دو مقابل اینجاست

عاشقی، دین، بِرِ (مفتون) و بَرِ زاهد، کفر
فرق مابین صراط حق و باطل اینجاست.

"مفتون همدانی"

https://t.me/kellidd

در دوری از تو ساخته‌ام با خیال تو
هستی همیشه پیش خودت، خوش‌بحال تو

با دیدن تو قطب‌‌نما می‌شوم ولی
مبهوت شرق و غرب و جنوب و شمال تو

دل را همان نخست به دریا نمی‌زدم
ای عشق، داده بودم اگر احتمال تو

آه ای دل یتیم، سراغ از پدر مگیر
بگذار سر به مهر بماند سوال تو

با زندگی چقدر بسازم که سال‌هاست
فنجان قهوه‌ای‌ست که گم کرده فال تو

یا سرنوشت، نیمه‌ی من را به من بده
یا نیمِ کرم‌خورده‌ی من نیز مال تو!

#احسان_اكابری

https://t.me/kellidd

نیشکر باید که بندد پیش آن لب‌ها کمر
خسروی باید که نوشم زان لب شیرین شکر

بلک دریایی ست عشق و موج رحمت می‌زند
ابر بفرستد به دوران و به نزدیکان گهر

صد سلام و بندگی ای جان از این مستان بخوان
جام زرین پیش آر و سیم بر ای سیمبر

پشت آنی تو که پشتش از غم و محنت شکست
آب آنی که ندارد هیچ آبی بر جگر

پخته شد نان دلی کز تف عشق تو بسوخت
شد زبردست ابد آن کز تو شد زیر و زبر

زان سر مستانش رست از خنجر قصاب مرگ
که نبودند اندر این سودا چو ساطوری دوسر

می بیار ای عشق بهر جان فرزندان خویش
محو کن اندیشه‌ها را زان شراب چون شرر

دی بدادی آنچ دادی جمع را ای میرداد
بخش امروزینه کو ای هر دمی بخشنده تر

بس کن و پرده ی دگر زن تا نگردد کس ملول
می پر از باغی به باغی این چنین کن پرشکر

#مولانا

https://t.me/kellidd

آه ، تاکی ز سفر باز نیایی ، بازآ
اشتیاق تو مرا سوخت کجایی، بازآ

شده نزدیک که هجران تو، مارا بکشد
گرهمان بر سرخونریزی مایی ، بازآ

کرده‌ای عهد که بازآیی و ما را بکشی
وقت آنست که لطفی بنمایی، بازآ

رفتی و باز نمی‌آیی و من بی تو به جان
جان من اینهمه بی رحم چرایی، بازآ

وحشی از جرم همین کز سر آن کو رفتی
گرچه مستوجب صد گونه جفایی، بازآ

#وحشی_بافقی

https://t.me/kellidd

ماه بالاي سر آبادي است
اهل ابادي در خواب است
باغ همسايه چراغش روشن,
من چراغم خاموش.
ماه تابيده به بشقاب خيار.به لبه كوزه آب.
غوك ها مي خوانند.
مرغ حق هم گاهي.
كوه نزديك است،پشت افراها, سنجد ها.
و بيابان پيداست.
سنگ ها پيدا نيست, گلچهه ها پيدا نيست.
سايه ها يي از دور , مثل تنهايي آب , مثل آواز خدا پيداست.
نيمه شب بايد باشد.
دب اكبر آن است ,دو وجب بالاتراز بام.
آسمان آبي نيست , روز ابي بود.
ياد من باشد فردا , بروم باغ حسن گوجه و قيسي بخرم.
ياد من باشد فردا لب سَلخ , طرحي از بز ها بردارم,
طرحي از جارو ها , سايه ها شان در آب .
ياد من باشد , هر چه پروانه كه مي افتد در آب , زود از آب
درآورم             
ياد من باشد فردا لب جوي, حوله ام را هم با چوبه بشويم.
ياد من باشد تنها هستم.
ماه بالاي سر تنهايي است.

#سهراب‌سپهري

https://t.me/kellidd