چه شبی بود و چه فرخنده شبی
آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید
کودک قلب من این قصه ی شاد
از لبان تو شنید :
”زندگی رویا نیست
زندگی زیبایی ست
می توان
بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی
می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت
می توان
از میان فاصله ها را برداشت
دل من با دل تو
هر دو بیزار از این فاصله هاست “
قصه ی شیرینی ست
کودک چشم من از قصه ی تو می خوابد
قصه ی نغز تو از غصه تهی ست
باز هم قصه بگو
تا به آرامش دل
سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم
گل به گل ، سنگ به سنگ این دشت
یادگاران تو اند
رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ
در تمام در و دشت
سوکواران تو اند
در دلم آرزوی آمدنت می میرد
رفته ای اینک ، اما ایا
باز برمی گردی ؟
چه تمنای محالی دارم
خنده ام می گیرد


حمید مصدق

https://t.me/kellidd

.

مهربانی ضعف نیست…
فقط بعضیا لیاقتشو ندارن!


https://t.me/kellidd

#خسروشکیبایی (زاده ۷ فروردین ۱۳۲۳ تهران_ درگذشته ۲۸ تیر ۱۳۸۷) هنرپیشه سینمای ایران بود. او تحصیلاتش را در رشتهٔ بازیگری در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران به پایان برد. تا پیش از انقلاب فقط در عرصه تئاتر و دوبله فعالیت داشت و فعالیت حرفه‌ای در سینما را با بازی در فیلم خط قرمز (مسعود کیمیایی، ۱۳۶۱) آغاز کرد. شکیبایی در نزدیک به ۴۰ فیلم سینمایی بازی کرد. بازی در نقش حمید هامون در فیلم هامون ساختهٔ داریوش مهرجویی یکی از ماندگارترین نقش‌هایی است که ایفا کرده‌است.

#یادبود

https://t.me/kellidd

تابه فکر خود فتادم، روزگار از دست رفت
تا شدم از کار واقف، وقت کار از دست رفت

تا کمر بستم، غبار از کاروان بر جا نبود
از کمین تا سر برآوردم، شکار از دست رفت

داغ‌های ناامیدی یادگار از خود گذاشت
خرده‌ی عمرم که چون نقد شرار از دست رفت

تا نفس را راست کردم، ریخت اوراق حواس
دست تا بر دست سودم، نوبهار از دست رفت

پی به عیب خود نبردم تا بصیرت داشتم
خویش را نشناختم، آیینه‌دار از دست رفت

عشق را گفتم به دست آرم عنان اختیار
تا عنان آمد به دستم، اختیار از دست رفت

عمر باقی مانده را صائب به غفلت مگذران
تا به کی گویی که روز و روزگار از دست رفت؟

صائب تبریزی

https://t.me/kellidd

به فال نیک میگیرم طلوع هر پگاهت را
که روشن میکنی در من دو چشم دل سیاهت را

به صبح آرزومندی که چون خورشید میخندی
به گلها می نمایی آن لبان بوسه خواهت را

به سنگ مردمک هایت همیشه میخکوبم کن
مگیر از چشمهای من نگاه جان پناهت را


کبودی میزند دردی به عمق استخوان هایم
فلک بسته به پای من چو خلخالی گناهت را

مرا می کاهی و هردم می افزایی به اندوهم
به دوشم می‌بری تا کی گناه و اشتباهت را

قلندر وار میگردم به دور معبد مویت
از این درویش آشفته مپوشان روی ماهت را


#اڪرم_نورانی

https://t.me/kellidd

جان به لب آمد و بوسید لب جانان را
طلب بوسهٔ جانان به لب آرد جان را

سر سودا زده بسپار به خاک در دوست
که از این خاک توان یافت سر و سامان را

صد هزاران دل گم گشته توان پیدا کرد
گر شبی شانه کند موی عبیر افشان را

زده ره عقل مرا، حور بهشتی رویی
که به یک عشوه زند راه دو صد شیطان را

سست عهدی که بدو عهد مودت بستم
ترسم آخر که به سختی شکند پیمان را

ابر دریای غمش سیل بلا می‌بارد
یا رب از کشتی ما دور کن این توفان را

حیف و صد حیف که دریای دم شمشیرش
این قدر نیست که سیراب کند عطشان را

با دم ناوک دل دوز تو آسوده دلم
خوش‌تر آن است که از دل نکشم پیکان را

عین مقصود ز چشم تو کسی خواهد یافت
که زنی تیرش و بر هم نزند مژگان را

گر سیه چشم تو یک شهر کشد در مستی
لعل جان‌بخش تو از بوسه دهد تاوان را

دوش آن ترک سپاهی به #فروغی می‌گفت
که مسخر نتوان ساخت دل سلطان را

https://t.me/kellidd

تو نشاطِ نفسِ صبح پس از بارانی
جنگلِ ابری و در خاطره‌ها پنهانی

اگر از بام تو پرواز کنم یا نکنم
باز هم در قفسِ یاد توام زندانی

شرحِ دل‌بستن و دل‌کندنِ ما آسان نیست
تا کجا خانه نو ساختن از ویرانی!

بی‌گناهی اگر از ترسِ عذاب است نه عشق
برحذر باش از این وسوسه شیطانی

چشم بستیم، ولی جای نظربازی داشت
شرمِ دیدارِ تو در جامه تابستانی

دست در زلفِ تو بردم که شب آغاز شود
حیف! یلدای من این بار نشد طولانی


#علی_مقیمی

https://t.me/kellidd

گفتند: شام تیرهٔ محنت سحر شود،
خورشید بخت ما ز افق جلوه گر شود.»

گفتند: « پنجه های لطیف نسیم صبح
در حجله گاهِ خلوت گل پرده در شود.»

گفتند :« برگ های سپید شکوفه ها
با کاروانیان صبا همسفر شود.»

گفتند:« این شرنگ که دارم به جام خویش
روزی به کام تشنه، چو شهد و شکر شود.»

گفتند:« نغمه های روان پرور امید
زین وادی خموش به افلاک بر شود.»

گفتند:ساقی ازمی باقی چو دردهد
گوش فلک زنغمهٔ مستانه کرشود

گفتند:هست خضری واورهنمای ماست
مارابه کوی عشق ووفاراهبرشود

گفتند:بیگمان بُت چوبین زوروزر
ازشعله های آه کسان شعله ورشود

گفتند:جغدنوحه گَر،ازبیم جان دهد؛
قُمری میان بزم چمن نغمه گرشود

گفتندو،گفته هاهمه رنگ فریب داشت
شاخ فریب وحیله کجابارورشود؟

آنان که دم زپاکی دامان خودزدند،
ننگین زننگشان همهٔ بحروبر شود.

نام آوران،خالق فریبند ونامشان
دشنام کودکان سررهگذر شود.

اندوهشان نبودزخود کامی وعناد
کاین بی پدر بماندو آن بی پسرشود.

ای آفتاب عشق وامید! ازحجاب ابر
ترسم به درنیایی وجانم به درشود.


#زادروز "سیمین خلیلی" معروف به " #سیمین_بـهبهانی "، نویسنده وغزل‌سرای معاصر وازبنیادگذاران کانون نویسندگان ایران.


https://t.me/kellidd

وقتی کسی به دادِ دِلِمان نمی رسد
عشق است برزخی که به پایان نمی رسد

دَم از وجودِ عشق زدن نیست جُز عَبَث
اینجا عَدَم به ساحتِ امکان نمی رسد

کشتی شکسته ایم و از این جوششِ تنور
ما را نصیب، جز تبِ طوفان نمی رسد

یَا اَیُّهَا الَّذِینَ گرفتارِ دردِ عشق
دل را طبیب از پِیِ درمان نمی رسد

گیرم که فصل، فصلِ حراج است عشق را
اما به دست، قلبِ تو ارزان نمی رسد

می سوزد از توالیِ تب ساحلِ دلم
حتی به گَردِ پاش بیابان نمی رسد

وقتی خراب می شود از ریشه کاخِ دل
با یک‌نگاه، هیچ به سامان نمی رسد

هر کس که رنجِ مردم خود دید و غم نَخورد
هیچَش ندا زِ جانبِ وجدان نمیرسد

از جنگ و انتقام به جز مرگ و رنج و درد
سهمی دگر به مردم ایران نمی رسد


#حسین_داستان

https://t.me/kellidd

اگر تو میلِ محبّت کنی و گر نکنی
من از تو روی نپیچم که مُستحبّ‌ِ منی

چو سروِ در چمنی، راست در تصوّرِ من
چه جای سرو؟ که مانندِ روح در بدنی

به صیدِ عالمیانَت، کمند، حاجت نیست
همین بس است که بُرقَع ز روی برفکنی

بَیاضِ ساعدِ سیمین مپوش در صفِ جنگ
که بی‌تَکَلُّفِ شمشیر، لشکری بزنی

مبارزانِ جهان قلبِ دشمنان شکنند
تو را چه شد که همه قلبِ دوستان شکنی؟

عجب در آن نَه که آفاق در تو حیرانند
تو هم در آینه حیرانِ حُسنِ خویشتنی

تو را که در نظر آمد جمالِ طلعتِ خویش
حقیقت است که دیگر نظر به ما نکنی

کسی در آینه شخصی بدین صفت بیند
کُنَد هرآینه جور و جفا و کِبر و مَنی

در آن دهن که تو داری سخن نمی‌گنجد
من آدمی نشنیدم بدین شکردهنی

شنیده‌ای که مقالاتِ #سعدی از شیراز
همی‌ بَرند به عالم، چو نافهٔ خُتَنی؟

مگر که نامِ خوشت بر دهان من بگذشت
برفت نامِ من اندر جهان به خوش‌سخنی

https://t.me/kellidd

دلم یک استکان چایِ بدون درد می‌خواهد
دلم آن را که با من این‌چنین تا کرد می‌خواهد

از آن روزی که دور افتادم از آغوش پر مهرش
دلم گرمایی از آغوش خاک سرد می‌خواهد!

مرا پروردی‌ و آخر رها کردی در این پاییز
کدامین باغبان بستان خود را زرد می‌خواهد؟

مرا با درد ویرانی چه‌کار آخر؟ تو می‌دانی...
جنون، مجنونِ رسوای بیابان‌گرد می‌خواهد

فراق، آوارگی، حسرت، ستم، سیگار، تنهایی
کشیدم تا که فهمیدم صبوری مرد می‌خواهد

غزل کوتاه اما درد من دنباله دارد... آه
دلم یک استکان چای بدون درد می‌خواهد

#سعید_فارس

https://t.me/kellidd

گاهی سخت‌ترین کار زندگی، ادامه دادن نیست؛ برگشتن و پذیرفتن اشتباه است.

#رضارشیدپور در گفت‌وگویی با اشاره به جمله‌ای منسوب به #برتراندراسل می‌گوید:

«چگونه به تاول‌های پایم بگویم تمام راهی که آمده‌ام اشتباه بود؟»

خیلی از ما فقط به خاطر زحمتی که کشیده‌ایم، سال‌ها در یک مسیر اشتباه می‌مانیم؛ در یک رابطه، یک شغل یا حتی یک باور. انگار قبول کردن اشتباه، دردناک‌تر از ادامه دادن آن است.

https://t.me/kellidd


‎‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

هرچه شکفتم تو ندیدی مرا
رفتی و افسوس نچیدی مرا

ماندم و پژمرده شدم، ریختم
تا که به دامان تو آویختم

دامن خود را نتکان ای عزیز
این منم آن غنچه ، به خاکم نریز

وای...مرا ساده سپردی به باد
حیف، که نشناخته بردی ز یاد

همسفر بادم از آن پس مدام
می گذرم، بی خبر از بام و شام

می رسم اما به تو روزی دگر
پنجره را باز گذاری اگر...

ساغرشفیعی

https://t.me/kellidd

شیفته شو دلا یکی عارض دلفروز را
رشگ حیات خضر کن زندگی دو روز را

لعل کرشمه ساز را چاشنی عتاب ده
چین غضب زیاده کن ابروی کینه توز را

شعله مزاج مطربا سخت فسرده خاطرم
آتش نغمه تیز کن ساز تمام سوز را

توسن جلوه را عنان جانب بیدلان فکن
مشعل راه وعده کن برق بهانه سوز را

سینه به شام بیدلان صاف نمی کند سحر
با شب ما عداوتی هست همیشه روز را

در دل خویش میخلم هر نفسی که با جگر
هست کرشمه گونه‌ی ناوک سینه دوز را

من به کَرَم سزا نیم لیک تو شخص همتی
رتبه آفتاب ده کرمک شب فروز را

عشق کجا؟ هوس کجا؟ «طالب» از این هوس گذر
تفرقه کن یکی ز هم شان پلنگ و یوز را


#طالب‌آملی

https://t.me/kellidd

نازِ چشــمانِ سیاهِ تو خریــدن دارد
مرغِ دل در هوست میلِ رسیدن دارد

بازکن آغوش پر از مهروصفا را که هنوز
جانِ من در بغلت قصدِ پریــدن دارد

بس که ازعشقِ تو پُرشد همه ی جان ودلم
دلِ من با تو فــقط شــوقِ تپـیدن دارد

انچنان غرقِ تو و نامِ تو گشتم همه جا
نامِ زیبای تو هر لحظه شـــنیدن دارد

همچو آهوی ختن گشته گریزان نگهت
از پی چشمِ غزالِ تو دویــدن دارد

بی تو یک لحظه ندارد دلِ من صبرو قرار
دم به دم این نفسم با تو دمیدن دارد

نرود یادِ تو از خاطرِ افسرده ی من
عکس رخسارِ چو ماهِ تو کشیدن دارد

زندگی بی تو حرام ای مه تابانِ (پری)
این جهان با تو فقط ارزشِ دیدن دارد

#پری‌حبیبی

https://t.me/kellidd

از در درآمدی و من از خود به در شدم
گفتی کز این جهان به جهان دگر شدم

گوشم به راه تا که خبر می‌دهد ز دوست
صاحب خبر بیامد و من بی‌خبر شدم

چون شبنم اوفتاده بدم پیش آفتاب
مهرم به جان رسید و به عَیّوق بر شدم

گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق
ساکن شود بدیدم و مشتاق‌تر شدم

دستم نداد قوت رفتن به پیش یار
چندی به پای رفتم و چندی به سر شدم

تا رفتنش ببینم و گفتنش بشنوم
از پای تا به سر همه سمع و بصر شدم

من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت
کاول نظر به دیدن او دیده‌ور شدم

بیزارم از وفای تو یک روز و یک زمان
مجموع اگر نشستم و خرسند اگر شدم

او را خود التفات نبودش به صید من
من خویشتن اسیر کمند نظر شدم

گویند روی سرخ تو #سعدی چه زرد کرد
اکسیر عشق بر مسم افتاد و زر شدم


https://t.me/kellidd

⚽️اجرای ویژه بین دو نیمه فینال جام جهانی⚽️






https://t.me/kellidd