تنه رود همهمه آب
من پر از وسوسه خواب
واسه رویای رسیدن
منه بی حوصله بی تاب

میونه باور و تردید
میونه عشق و معما
با تو هر نفس غنیمت
با تو هر لحظه یه دنیا

با تو پر شور و نشاطم
تو هیاهوی نگاتم
تو یه آوازه قشنگی
من تو آهنگه صداتم

مثله خنده رو لباتم
مثله اشک رو گونه هاتم
تو رو میبوسم و انگار شاعره شعره چشاتم

دشت پونه های وحشی
رنگ التماس و خواهش
موج خاکستری باد
شعله ی گرم نوازش

بیا گلواژه ی عشقو با تو همصدا بخونم
تو رو دوست دارم و ای کاش تا ابد
با تو بمونم

فریدون علیخانی
معین

https://t.me/kellidd

راه دارد کشتنم تنها صدایم کن همین
اول عاشق کن مرا بعدش رهایم کن همین
 
من درختم لااقل کاغذ بساز از من نه  دار
بادبادک کن مرا بی نخ هوایم کن همین
 
مُرده را آیینه می گیرند اغلب بر دهان
لااقل یک بار در آیینه، هایم کن همین
 
با خدا بودن برایم امتحانی سخت نیست
در میان موج مویت ناخدایم کن همین
 
تا که  موسی رَد شود از فرق مویت با یهود
شانه ام، در دست موسایت عصایم کن همین
 
من طلای سرخ مشهد را نمی خواهم، فقط
زعفرانی از  لبت را توی چایم کن همین
 
هرچه در انبار کاهی مثل سوزن گم شوی
وقت پیدا کردنت آهن ربایم کن همین

#مسعودبانصیری

https://t.me/kellidd

بے تو چشمان من از دورے تو باریدند
سایہ ها  بر من و احوال دلم خندیدند

بے تو این شهر، تماشاڪدهِ رفتن توست
اطلسے ها  تنشان رختِ سیہ پوشیدند

ابر و بادے  ڪہ تو را سادہ گرفتند از من
لرزش قلب مرا دیدہ  بہ خود پیچیدند

آسمان خیرہ بہ چشمان من و بُغضم شد
با تلے صاعقہ بـر  ، دشمن دل  غریدند

قاصدڪ هاے پریشان بہ هواخواهے من
رد پاهـاے تـو را  ، از   همگان پرسیدند

شمع و پروانہ و گل تا بہ سحر از چشمم
قطرہ در قطرہ ے اشڪ از رخِ من نوشیدند

روے پرچین حیاط از ، غم و این بے تابی
قُمـریان  ، سر بہ گـریبان شدہ و نالیدند

با بهار آمدے و  ، یڪ شبہ جانم بردی؛
پیچڪ و باغِ گل از مردنِ من ترسیدند

بے خبر سوز زمستان بہ تن شهر نشست
بید مجنون و صنوبر از غمت لرزیدند

گر چہ ڪمبود تو جان از تن من بیرون برد
"پونه" ها بعد تو از ڪوچہ ے من ڪوچیدند

#افسانه_احمدی_پونه

https://t.me/kellidd

مرا می‌خواستی، تا شاعری را،
ببینی روز و شب دیوانه‌ی خویش
مرا می‌خواستی، تا در همه شهر،
ز هر کس بشنوی افسانه‌ی خویش
‌
‌مرا می‌خواستی، تا از دل من،
برانگیزی نوایِ بینوایی
به صد افسون دهی هر دم فریبم،
به دل‌سختی کنی بر من، خدایی!
‌
مرا می‌‌خواستی، تا در غزل‌ها،
تو را «زیبا‌تر از مهتاب» گویم.
تنت را «در میان چشمه‌ی نور»
شبانگاهانِ مهتابی بشویم.
‌
مرا می‌خواستی، تا نزدِ مردم،
تو را الهام‌بخش ِ خویش خوانم
به بال نغمه‌های آسمانی،
به بامِ آسمان‌هایت نشانم؛
‌
مرا می‌خواستی تا از سر ِ ناز
ببینی پیش پایت زاریم را
بخوانی هر زمان در دفترِ من
غم ِ شب تا سحر بیداریم را
‌
مرا می‌‌خواستی امّا چه حاصل؟
برایت هر چه کردم باز کم بود!
مرا روزی رها کردی در این شهر،
که این یک قطره دل، دریایِ غم بود!
‌
تو را می‌‌خواستم تا در جوانی،
نمیرم از غم بی‌همزبانی،
غمِ بی‌همزبانی سوخت جانم
چه می‌خواهم دگر زین زندگانی؟

#فریدون_مشیری

https://t.me/kellidd

مردکی را چشم درد خاست، پیش بیطار رفت که دوا کن. بیطار از آنچه در چشم چارپای می‌کند در دیده او کشید و کور شد. حکومت به داور بردند گفت بر او هیچ تاوان نیست. اگر این خر نبودی، پیش بیطار نرفتی. مقصود از این سخن آن است تا بدانی که هر آن که ناآزموده را کار بزرگ فرماید با آن که ندامت برد به نزدیک خردمندان به خفت رای منسوب گردد.

ندهد هوشمند روشن‌رای
به فرومایه کارهای خطیر

بوریاباف اگر چه بافنده‌ست
نبرندش به کارگاه حریر

#گلستان
#سعدی

https://t.me/kellidd

یکی شاهدی در سمرقند داشت
که گفتی بجای سمر قند داشت

جمالی گرو برده از آفتاب
ز شوخیش بنیاد تقوی خراب

تعالی الله از حسن تا غایتی
که پنداری از رحمتست آیتی

همی رفتی و دیده‌ها در پی اش
دل دوستان کرده جان بر خیش

نظر کردی این دوست در وی نهفت
نگه کرد باری به تندی و گفت

که ای خیره سر چند پویی پی ام
ندانی که من مرغ دامت نی ام؟

گرت بار دیگر ببینم به تیغ
چو دشمن ببرم سرت بی دریغ

کسی گفتش اکنون سر خویش گیر
از این سهل تر مطلبی پیش گیر

نپندارم این کام حاصل کنی
مبادا که جان در سر دل کنی

چو مفتون صادق ملامت شنید
به درد از درون ناله‌ای برکشید

که بگذار تا زخم تیغ هلاک
بغلطاندم لاشه در خون و خاک

مگر پیش دشمن بگویند و دوست
که این کشته دست و شمشیر اوست

نمی‌بینم از خاک کویش گریز
به بیداد گو آبرویم بریز

مرا توبه فرمایی ای خودپرست
تو را توبه زین گفت اولی ترست

ببخشای بر من که هرچه او کند
وگر قصد خون است نیکو کند

بسوزاندم هر شبی آتشش
سحر زنده گردم به بوی خوشش

اگر میرم امروز در کوی دوست
قیامت زنم خیمه پهلوی دوست

مده تا توانی در این جنگ پشت
که زنده‌ست #سعدی که عشقش بکشت

https://t.me/kellidd

داند آنکس که ز دیدار تو برخوردار است
که خرابات و حرم غیر در و دیوار است

ای که در طور ز بیحوصلگی مدهوشی
دیده بگشای که عالم همه‌گی دیدار است

همه پامال تو شد خواه سرو خواهی جان
و آنچه در دست من از توست همین پندار است

از تو ناقوس بدست من مست است که هست
و ز تو طرفی که ببستیم همین زنار است

برخور از باغچهٔ حسن که نشکفته، هنوز
گل رسوائی ما از چمن دیدار است

باور از مات نیاید به لب بام در آی
تا ببینی که چه شور از تو درین بازار است

دو جهان بر سر دل باخت رضی منفعل است
که فزایند بر آن بار گر این بازار است

رضی الدین آرتیمانی

https://t.me/kellidd

شوریده ی آزرده دل ِ بی سر و پا من
در شهر شما عاشق انگشت نما من

دیوانه تر از مردم دیوانه اگر هست
جانا، به خدا من... به خدا من... به خدا من

شاه ِ‌همه خوبان سخنگوی غزل ساز
اما به در خانه ی عشق تو گدا من

یک دم، نه به یاد من و رنجوری ی ِ من تو
یک عمر، گرفتار به زنجیر وفا من

ای شیر شکاران سیه موی سیه چشم!
آهوی گرفتار به زندان شما من

آن روح پریشان سفرجوی جهانگرد
همراه به هر قافله چون بانگ درا، من

تا بیشتر از غم، دل دیوانه بسوزد
برداشته شب تا به سحر دست دعا من

سیمین! طلب یاریم از دوست خطا بود:
ای بی دل آشفته! کجا دوست؟ کجا من؟

سیمین بهبهانی

https://t.me/kellidd

زمــــان دارد ســـــرِ نـاساز گـــاری با زمیـــن حتی
ازاین بازی خودش هم خسته شد نقش آفرین حتی

منـم از شاخه ای افتاده برگی خشک وسر گردان
مرا با خود ببـر،ای چشمه ی جـاری همـــین، حتـی

ندادی سهــــم چشما نم به جـــز شبهـــای بارانی
که بنویسم تورا من خیس،هرشب بیش ازاین حتی

به شعر من نمی گنجی که توشیـرین ترین شـوری
برایت تا بگویم صد غـــــــزل دریـــــــا تـــرین حتی

در این بی تکیه گاهـی ها چه تنهــا مانده ام حالا
ســراغم را نمی گیــــری، تو هم ای نازنیـن حتی

سید محمد رضا هاشمی زاده

https://t.me/kellidd

موش و گربه


اگر داري تو عقل و دانش و هوش
بيا بشنو حديث گربه و موش

بخوانم از برايت داستاني
كه در معناي آن حيران بماني

* * *

اي خردمند عاقل و دانا
قصة موش و گربه برخوانا

قصة موش و گربة مظلوم
گوش كن همچو درغلطانا

از قضاي فلك يكي گربه
بود چون اژدها به كرمانا

شكمش طبل و سينه اش چو سپر
شير دم و پلنگ چنگانا

از غريوش به وقت غريدن
شيرِ درنده شد هراسانا

سر هر سفره چون نهادي پاي
شير از وي شدي گريزانا

روزي اندر شرابخانه شدي
از براي شكار موشانا

در پس خُم مي نمود كمين
همچو دزدي كه در بيابانا

ناگهان موشكي ز ديواري
جست بر خم مي خروشانا

سر به خُم نهاد و مِي نوشيد
مست شد همچو شير غرانا

گفت كو گربه تا سرش بكنم
پوستش پر كنم ز كاهانا

گربه در پيش من چو سگ باشد
كه شود روبرو به ميدانا

گربه اين را شنيد و دم نزدی
چنگ و دندان زدي به سوهانا

ناگهان جست و موش را بگرفت
چون پلنگي شكار كوهانا

موش گفتا كه من غلام توام
عفو كن از من اين گناهانا

گربه گفتا دروغ كمتر گو
نخورم من فريب و مكرانا

ميشنيدم هر آنچه ميگفتي
آروادين قحبة مسلمانا

گربه آن موش را بكشت و بخورد
سوي مسجد شدي خرامانا

دست و رو را بشست و مسح كشيد
ورد ميخواند همچو ملانا

بارالها كه توبه كردم من
ندرم موش را به دندانا

بهر اين خون ناحق اي خلاق
من تصدق دهم دو من نانا

آنقدر لابه كرد و زاري كرد
تا به حدي كه گشت گريانا

موشكي بود در پس منبر
زود برد اين خبر به موشانا

مژدگاني كه گربه تائب شد
زاهد و عابد و مسلمانا

بود در مسجد آن ستوده خصال
در نماز و نياز و افغانا

اين خبر چون رسيد بر موشان
همه گشتند شاد و خندانا

هفت موش گزيده برجستند
هر يكي كدخدا و دهقانا

برگرفتند بهر گربه ز مهر
هر يكي تحفه هاي الوانا

آن يكي شيشة شراب به كف
وان دگر برّه هاي بريانا

آن يكي طشتكي پر از كشمش
وان دگر يك طبق ز خرمانا

آن يكي ظرفي از پنير به دست
وان دگر ماست با كره نانا

آن يكي خوانچة پلو بر سر
افشره آب ليمو عمّانا

نزد گربه شدند آن موشان
با سلام و درود و احسانا

عرض كردند با هزار ادب
كاي فداي رهت همه جانا

لايق خدمت تو پيشكشي
كرده ايم ما قبول فرمانا

گربه چون موشكان بديد بخواند
رِزقِكُم في السماء حقّانا

من گرسنه بسي به سر بردم
رزقم امروز شد فراوانا

روزه بودم به روزهاي دگر
از براي رضاي رحمانا

هركه كار خدا كند به يقين
روزيش ميشود فراوانا

بعد از آن گفت پيش فرمائيد
قدمي چند اي رفيقانا

موشكان جمله پيش ميرفتند
تنشان همچو بيد لرزانا

ناگهان گربه جست بر موشان
چون مبارز به روز ميدانا

پنج موش گزيده را بگرفت
هر يكي كدخدا و ايلخانا

دو بدين چنگ و دو بدان چنگال
يك به دندان چو شير غرّانا

آن دو موش دگر كه جان بردند
زود بردند خبر به موشانا

كه چه بنشسته ايد اي موشان
خاكتان بر سر اي جوانانا

پنج موش رئيس را بدريد
گربه با چنگها و دندانا

موشكان را از اين مصيبت و غم
شد لباس همه سياهانا

خاك بر سر كنان همي گفتند
اي دريغا رئيس موشانا

https://t.me/kellidd

👇👇👇👇👇👇ادامه

👆👆👆👆👆👆
بعد از آن متفق شدند كه ما
ميرويم پاي تخت سلطانا

به شه عرض حال خويش كنيم
از ستمهاي خيل گربانا

شاه موشان نشسته بود به تخت
ديد از دور خيل موشانا

همه يكباره كردنش تعظيم
كاي تو شاهنشهي به دورانا

گربه كرده است ظلمها به ما
اي شهنشه اولم به قربانا

سالي يكدانه ميگرفت از ما
حال حرصش شده فراوانا

اين زمان پنج پنج ميگيرد
چون شده تائب و مسلمانا

درد دل را به شاه خود گفتند
شاه فرمود كاي عزيزانا

من تلافي به گربه خواهم كرد
كه شود داستان به دورانا

بعد يك هفته لشگري آراست
سيصد و سي هزار موشانا

همه با نيزه ها و تير و كمان
همه با سيف هاي برانا

فوجهاي پياده از يك سو
تيغها در ميانه جولانا

چونكه جمع آوريِ لشگر شد
از خراسان و رشت و گيلانا

يكه موشي وزير لشگر بود
هوشمند و دلير و فطّانا

گفت بايد يكي ز ما برود
نزد گربه به شهر كرمانا

يا بيا پاي تخت در خدمت
يا كه آماده باش جنگانا

موشكي بود ايلچي ز قديم
شد روانه به شهر كرمانا

نرم نرمك به گربه حالي كرد
كه منم ايلچي ز شاهانا

خبر آورده ام براي شما
عزم جنگ كرده شاه موشانا

يا برو پاي تخت در خدمت
يا كه آماده باش جنگانا

گربه گفتا كه موش گه خورده
من نيايم برون ز كرمانا

ليكن اندر خفا تدارك كرد
لشگر معظمي ز گربانا

گربه هاي براق شير شكار
از صفاهان و يزد و كرمانا

لشگر گربه چون مهيا شد
داد فرمان به سوي ميدانا

لشگر موشها ز راه كوير
لشگر گربه از كُهستانا

در بيابان فارس هر دو سپاه
رزم دادند چون دليرانا

جنگ مغلوبه شد در آن وادي
هر طرف رستمانه جنگانا

آنقدر موش و گربه كشته شدند
كه نيايد حساب آسانا

حمله هاي سخت كرد گربه چو شير
بعد از آن زد به قلب موشانا

موشكي اسب گربه را پي كرد
گربه شد سرنگون ز زينانا

الله الله فتاد در موشان
كه بگيريد پهلوانانا

موشكان طبل شادمانه زدند
بهر فتح و ظفر فراوانا

شاه موشان بشد به فيل سوار
لشگر از پيش و پس خروشانا

گربه را هر دو دست بسته به هم
با كلاف و طناب و ريسمانا

شاه گفتا به دار آويزند
اين سگ روسياه نادانا

گربه چون ديد شاه موشان را
غيرتش شد چو ديگ جوشانا

همچو شيري نشست بر زانو
كند آن ريسمان به دندانا

موشكان را گرفت و زد به زمين
كه شدندي به خاك يكسانا

لشگر از يك طرف فراري شد
شاه از يك جهت گريزانا

از ميان رفت فيل و فيل سوار
مخزن تاج و تخت و ايوانا

هست اين قصة عجيب و غريب
يادگار عبيد زاكانا

جان من پند گير از اين قصه
كه شوي در زمانه شادانا

غرض از موش و گربه برخواندن
مدعا فهم كن پسر جانا

                                            عبید زاکانی

https://t.me/kellidd

یا صیّاد رحمی کن، مرنجان نیم‌جانم را
بکَن بال و پرم، امّا مسوزان استخوانم را

اگر قصد شکارم داشتی اینک اسیرم من
دگر از باغ بیرون شو، مسوزان آشیانم را

به گردن بسته‌ای چون رشتۀ بر پای زنجیرم
مروّت کن اجازت ده که بگشایم زبانم را

به پیرامون گُل از بس خلیده خار در پایم
شده خونین بهر جای چمن بینی نشانم را

در این کنج قفس دور از گلستان، سوختم، مُردم
خبر کن ای صبا از حال زارم، باغبانم را

ز تنهائی دلم خون شد، خدا را محرم رازی
که بنویسم بسوی دوستانم، داستانم را

من بیچاره آن روزی به قتل خود یقین کردم
که دیدم تازه با گرگ اُلفتی باشد، شبانم را

اسیرم ساخت در دست قضا و پنجۀ دشمن
دوچار خواب غفلت کرد از اوّل پاسبانم را

شاطر عباس صبوحی

https://t.me/kellidd

حس خوبی ست که بر ثانیه ها زل بزنم
کمی آشفته و دلواپس و تنها بشوم

لحظه ها بی تو پر از حس غریبانه شود
یک قدم مانده به تو ، عازم دریا بشوم

پای دیوار ترک خورده ی دلتنگی خود
بنشینم و پر از باور فردا بشوم

در خیابان مه آلود دلم پرسه زنان
مسخ آن مشتری کافه ی کافکا بشوم !

گوشه دنج اطاق ، منتظر قافیه ها
ناخودآگاه پر از حس غزل ها بشوم

نقطه چین های شبم ، پرشود از دلهره و
نیمه شب غصه ی تکراری یلدا بشوم

تارو پود غزلم ، حاصل ضرب دو نگاه
عاقبت باور وارونه ی حوا بشوم

باز تقویم ورق خورده من خیس شود
ترجمان لب خاموش تمنا بشوم

گاه و بیگاه پر از رایحه ی "یاس خیال"
نیمه ی گمشده ای باشم و پیدا بشوم

دو قدم مانده به خندیدن فواره ی عشق
حس خوبی ست که آبستن رویا بشوم

محمد جوکار

https://t.me/kellidd

‏دافنه دوموریه تو رمان ربه کا میگه:

«روزی با خود فكر می كردم
اگر او را با غريبه ای ببينم
دنيا را به آتش می كشم!
اما، امروز حاضر نيستم
كبريتی روشن كنم تا ببينم
او كجاست و چه می كند...!»


https://t.me/kellidd

زین سان که تند می‌گذرد خوش‌خرام من
کی ملتفت شود به جواب سلام من

گفتم بگو از آن لبِ شیرین حکایتی
سد تلخ گفت دلبر شیرین‌کلام من

آن شمع گر ز سوز دل من خبر نداشت
بهر چه برفروخت چو بشنید نام من

کامی نیافتم ز لب او به بوسه‌ای
هرگز نبود آن لب شیرین به کام من

وحشی غزال من که به من آرمیده بود
وحشی چنان نشد که شود باز رام من

وحشی بافقی

https://t.me/kellidd

تو را در خانه های خلوت منحوس گم کردم
تو را درکوچه های شهر بی فانوس گم کردم
تو را در سال قحطی، سال بلوا، سال بیماری
تو را در روزهای حصبه و تیفوس گم کردم
تو در خوارزم پشت خنجر تاتار جاماندی
تو را درگنجه زیر چکمه های روس گم کردم
تو را درهشت سال سرخ بی تقویم، بی تحویل
تو را درهشتمین بازوی اختاپوس گم کردم...
تو را در بزم رومی، سکه های قلب بغدادی
تو را در خواب های عصر دقیانوس گم کردم
*
مرا گم کردی و در غارهای دور خوابت برد
مرا گم کردی و دراین شب دیجور خوابت برد
شغالان ساقهایت، خوشه هایت را هرس کردند
میان باغ های خشک بی انگور خوابت برد
دعا کردی و رنگ ریشه هایت برمکی میشد
دعا کردی و زیر سایه ی ساطور خوابت برد
گل پیراهنت در چادر چنگیز یخ می زد
دعا خواندی و در آغوش نیشابور خوابت برد
دعا می خواندی و رنگ خلیجت پرتغالی شد
شبیه نوعروسی لابه لای تور خوابت برد
کفن گم کردی و دستان مَحرم سنگسارت کرد
دعا می خواندی و در رخوت کافور خوابت برد...
*
کسی را آخر این مصرع مایوس گم کردم
کسی را اولِ این شعر نامانوس گم کردم
شماری گاو لاغر چند گاو چاق را خوردند!
چه تعبیری... تو را درچاه این کابوس گم کردم
تو را درشهر چاقو، شهر الکل، شهر بی خوابی
تو را درشهر خون و سوزن و ویروس گم کردم
برای زنده بودن برکه ای آرام می خواهم
پریِ کوچکی را توی اقیانوس گم کردم...

حامد ابراهیم پور

https://t.me/kellidd

هرچند بي تو هيچِ محض و با تو بسیارم
شك مي كنم گاهي به اين كه دوستت دارم

پيچيده امشب در مشامم عطرِ يوسف باز
شايد كه من ديوانه اي از وَهم سرشارم

باران گرفته، وه! چه رقصِ گريه آميزي!
باران هم امشب بي تو مي كوشد به آزارم

همسفره ام با دشمنانِ خونی ام، با عشق
با زندگی که می بَرد تا مرگِ ناچارم

دستم می اندازند بی تو این خیابان ها
نه قصدی و نه مقصدی...، دلگیر و بیزارم

****
اين روزها حتي خودم را هم نمي بينم
اين روزها، اين روزها خيلي گرفتارم ...

عبدالحمید ضیایی

https://t.me/kellidd

چشمای منتظر به پیچ جاده
دلهره های دل پاک و ساده
پنجره ی باز و غروب پاییز
نم نم بارون تو خیابون خیس

یاد تو هر تنگ غروب
تو قلب من می کوبه
سهم من از با تو بودن
غم تلخ غروبه

غروب همیشه واسه من
نشونی از تو بوده
برام یه یادگاریه
جز اون چیزی نمونده

چشمای منتظر به پیچ جاده
دلهره های دل پاک وساده
پنجره ی باز و غروب پاییز
نم نم بارون تو خیابون خیس

یاد تو هر تنگ غروب
تو قلب من می کوبه
سهم من از با تو بودن
غم تلخ غروبه

غروب همیشه واسه من
نشونی از تو بوده
برام یه یادگاریه
جز اون چیزی نمونده

تو ذهن کوچه های آشنایی
پر شده از پاییز تن طلائی
تو نیستی و وجودم و گرفته
شاخه ی خشک پیچک تنها

یاد تو هر تنگ غروب
تو قلب من می کوبه
سهم من از با تو بودن
غم تلخ غروبه

غروب همیشه واسه من
نشونی از تو بوده
برام یه یادگاریه
جز اون چیزی نمونده

یاد تو هر تنگ غروب
تو قلب من می کوبه
سهم من از با تو بودن
غم تلخ غروبه

غروب همیشه واسه من
نشونی از تو بوده
برام یه یادگاریه
جزءاون چیزی نمونده

پاکسیما زکی پور
سیاوش قمیشی

https://t.me/kellidd

به ملک عشق دلِ شادمان نمی‌ماند
گل شکفته در این بوستان نمی‌ماند

نمی‌خورد غم روزی کسی که قانع شد
همای هرگز بی‌استخوان نمی‌ماند

چرا چو موج همیشه است بی‌قراری ما؟
به یک قرار چو وضع جهان نمی‌ماند

سیاه‌روزی ما همچنین نخواهد ماند
شب ار دراز بود جاودان نمی‌ماند

دلا مکش همه شب آه جان‌گداز چو شمع
که وقت صبح به کامت زبان نمی‌ماند

از این رمی که تو را از من است، پیکان هم
ز تیر جور تو در استخوان نمی‌ماند

شمار زخم ستم‌های دوست نتوان کرد
که از خدنگ جفاها نشان نمی‌ماند

کلیم ناوک آهت، گشاد خواهد یافت
همیشه تیر کسی در کمان نمی‌ماند


#کلیم_همدانی

https://t.me/kellidd