گفته بودی، دوباره می گویم
با لب بسته و سکوتی سرد
باید از این به بعد یاد گرفت:
عشق را بی صدا تلفظ کرد

بی تو در راه بازگشتم و باز
گرد و خاک و هوا چه طوفانی ست
خسته ام از شلوغی همّت
اتوبان حکیم، طولانی ست

می رسم خانه طبق عادت قبل
ساعتم را دوباره می بینم
می نشینم کنار تنهایی
همدم و یار خوب دیرینم

انتظار، ای کُشنده تر از زهر
معنی عشق و صبر و طاقت چیست؟
ساعت از ده گذشته است و هنوز
خبری از تو، باز نیست که نیست

کمی آن ور تر از خیالاتم
آمدی خانه ام به مهمانی
باز سمت کتاب ها رفتی
«بامداد خمار» می خوانی

و خیالی که زود می گذرد
نیستی، خانه تنگ و محبوس است
انتظار تو، زندگی را کشت
واقعیت، چقدر ملموس است

مثل فرهادِ در پی شیرین
رفته ام رو به سوی نابودی
بخدا هیچ کس نمی دانست
پرسش بی جواب من، بودی

ساعت از ده گذشت و صبح رسید
گذر عمر را نفهمیدم
باز هم یک رکوردِ ثبت شده:
دیشب از فکر تو نخوابیدم!

#سارا_صابر

سرنوشتِ ملکِ ما گویی همین بوده‌وهست
ترس و تاریکی هماره در طنین بوده‌وهست

روزهایش مثلِ شب تاریک‌و‌تار و بی‌تپش
وقتِ‌شب، با دشنۀ‌دشمن قرین بوده‌وهست

جان و مالش، طعمه ی تزویر و تیمور و تتار
حسرت‌اَش همواره دنیایِ پسین بوده‌وهست

خرد قامت‌ها، بر اقلیم‌اَش، سیاست رانده‌اَند
خالی ازخونِ وطن خواهِ وزین، بوده‌وهست

گاهی از گرگی رها وُ، یک نفس راحت شده
بی خبر زانکه شغالی در کمین بوده‌وهست

نا توانی، قتل و غارت، ملکِ ویران و پریش
ای اسف، زیرا که با تفسیرِدین بوده‌وهست

هر که لایق تر به کاری بود و در جانش وفا
خونِ پاک اَش، جویبارِ باغِ فین بوده‌وهست

وصفِ ما هم در رکابِ غاصبانِ ملک و مال
بیش تر، هورا کشِ شمشیرِ کین بوده‌وهست

هرکه آمد آنچه بود از خوانِ یغما برد و رفت
نرخِ مردم، خونِ دل نانِ جُوین بوده‌وهست

رانده ایم از خود سیاست‌ورزِ عاشق درعوض
گوش، مستِ خطبه‌هایِ آتشین، بوده‌وهست

چون خرد در زیرِ خروارِ خموشی خفته است
دزد و غارت گر سفیرِ صالحین بوده‌وهست

تا نجوش‌ایم و نجنب‌ایم و نجوی‌ایم از خرد
مرگ و ماندن، با کرامَ الکاتبین بوده‌وهست

#امیرابراهیم_مقصودی‌فرد

ســـاده ترین کار جهان
این است که خودت باشی،

و دشوارترین کار جهان
این است که
کسی باشی که دیگران میخواهند.


✍ #دیل_کارنگی

.


  امروز رها باش
  چون باران ِ بی هوا
   چون آوازِ پرنده ها ،
   چون خیال ِ آنکه دوستش داری...


سلااااام و نور☀️🌻
صبحتوووون‌ بخیر🍃🌼
روزگارتون‌ تون زیباااا و با طراوت🌺❤️


🌞

.

شعر ، پیر جوانی ام شده است

گریه ی ناگهانی ام شده است

گونه ی استخوانی ام شده است

آنکه من عاشق خودش هستم

عاشق شعرخوانی ام شده است



نه به من میل بیشتر دارد

نه از این حال من خبر دارد

نه به سر فکر دردسر دارد

به عیان عاشق من است ولی

به بیان حالتی دگر دارد



آنچه من دیده ام سبوست فقط

آنچه او دیده آبروست فقط

دوستم بوده است ، دوست فقط

هر چه دارم به هر کسی برسد

چشم هایم برای اوست فقط !



او که چشمش خدای باران است

بودنش ، رفتن ِ زمستان است

رفتنش ، مثل ِ رفتن ِ جان است

خنده هایش قطاب کرمان و

گریه هایش گلاب کاشان است



او که از دست من سبو نگرفت

او که تیرم به بال او نگرفت

حُقه هایم به هیچ رو نگرفت !

مُهر بودم ولی به سجده نرفت

آب بودم ولی وضو نگرفت !



او که تنهایی اش خرابم کرد

دل هر جایی اش خرابم کرد

زشت و زیبایی اش خرابم کرد

داشت می رفت از سرم امّا

«تو نمی آیی؟» اش خرابم کرد !



آه … این شعرهای روو چه به من

عشق های هزار توو چه به من

پیچش مو و موی او چه به من

من دیوانه را بگو چه به تو

توی دیوانه را بگو چه به من



شعر گفتم که شاعرش …… نشدم !

هرچه کردم مُعاصرش نشدم

هیچ چیزی به خاطرش نشدم !

باید این “اسم” را عوض بکنم

آخرش نیز یاسرش نشدم.





#یاسرقنبرلو

تا کی کشم جفای تو؟ این نیز بگذرد
بسیار شد بلای تو، این نیز بگذرد

عمرم گذشت و یک نفسم بیشتر نماند
خوش باش کز جفای تو، این نیز بگذرد

آیی و بگذری به من و باز ننگری
ای جان من فدای تو، این نیز بگذرد

هر کس رسید از تو به مقصود و این گدا
محروم از عطای تو، این نیز بگذرد

ای دوست، تو مرا همه دشنام می‌دهی
من می‌کنم، دعای تو، این نیز بگذرد

آیم به درگهت، نگذاری که بگذرم
پیرامن سرای تو، این نیز بگذرد

آمد دلم به کوی تو، نومید بازگشت
نشنید مرحبای تو، این نیز بگذرد

بگذشت آن‌که دوست همی‌داشتی مرا
دیگر شده است رای تو، این نیز بگذرد

تا کی کشد عراقی مسکین جفای تو؟
بگذشت چون جفای تو، این نیز بگذرد

#فخرالدین_عراقی

ای کم شده وفای تو این نیز بگذرد
و افزون شده جفای تو این نیز بگذرد

زین بیش نیک بود به من بنده رای تو
گر بد شده‌ست رای تو این نیز بگذرد

گر هست بی گناه دل زار مستمند
در محنت و بلای تو این نیز بگذرد

وصل تو کی بود نظر دلگشای تو
گر نیست دلگشای تو این نیز بگذرد

گر دوری از هوای من و هست روز و شب
جای دگر هوای تو این نیز بگذرد

بگذشت آن زمانه که بودم سزای تو
اکنون نیم سزای تو این نیز بگذرد

گر سرد گشتی تو از من و خواهی که نگذرم
گرد در سرای تو این نیز بگذرد
 
#سنایی


ای دل به صبر کوش که هر چیز بگذرد
زین حبس هم مرنج که این نیز بگذرد

فرهاد گو به تلخی غم صبر کن که زود
شیرینی تعیُّشِ پرویز بگذرد

دوران رادمردی و آزادگی گذشت
وین دورهٔ سیاه بلاخیز بگذرد

مردانه پای دار بر اَحداث روزگار
کاین روزگار زن‌صفت حیز بگذرد

ما و تو نیستیم و به خاک مزار ما
بسیار این نسیم فرح‌بیز بگذرد

این است پند من که ز خوب و بد جهان
نه غرّه شو، نه رنجه؛ که هر چیز بگذرد

صبح نشاط خندد و آید #بهار عیش
وین شام شوم و عصر غم‌انگیز بگذرد

#ملک_الشعرای_بهار

ز خاک من اگر گندم برآید
از آن گر نان پزی مستی فزاید

خمیر و نانبا دیوانه گردد
تنورش بیت مستانه سراید

اگر بر گور من آیی زیارت
تو را خرپشته‌ام رقصان نماید

میا بی‌دف به گور من برادر
که در بزم خدا غمگین نشاید

زنخ بربسته و در گور خفته
دهان افیون و نقل یار خاید

بدری زان کفن بر سینه بندی
خراباتی ز جانت درگشاید

ز هر سو بانگ جنگ و چنگ مستان
ز هر کاری به لابد کار زاید

مرا حق از می عشق آفریده‌ست
همان عشقم اگر مرگم بساید

منم مستی و اصل من می عشق
بگو از می به جز مستی چه آید

به برج روح شمس الدین تبریز
بپرد روح من یک دم نپاید


#مولانا

دل بی دست و پای من بنشین
فتح این شهر در توان تو نیست
سهم تو از جهان همین خانه ست
گرچه این خانه هم از آن تو نیست

دل من نیمه ی پری داری
بدتر از نیم خالی لیوان
هرچه رنج است در جهانِ تو هست
هرچه شادی ست در جهان تو نیست

سینه به سینه سوختی اما
دیده بر دیده دوختی اما
هستی ات را فروختی اما
هیچ جز هیچ در دکان تو نیست

سال ها دست و پا زدی اما
از کجا تا کجا زدی اما
یک وجب از زمین از آن تو نیست
آسمان سهم کودکان تو نیست

ای در این روزهای قطعا بد
احتمال غم تو صد در صد
حیف این ماه های بی مقصد
فصل پایان داستان تو نیست

#غلامرضا_طریقی

شما زن‌ها را نمى‌شناسيد
زن‌ها از همه چيز مى‌ترسند
از تنهايى...
از دلتنگى...
از ديروز...
از فردا...
از زشت شدن...
از ديده نشدن...
از جايگزين شدن...
از تكرارى شدن...
از پير شدن...
از دوست داشته نشدن...
و شما براى رفع اين ترس‌ها
نه نياز به پول داريد
نه موقعيت و نه قدرت
نه زيبايى و نه زبان بازى
كافيست فقط حريم بازوانتان راست بگويد
كافيست دوست داشتن و ماندن را
بلد باشيد.


#سیمین_بهبهانی

آهو ز تو آموخت هنگام دویدن
رم کردن و ایستادن و واپس نگریدن

پروانه زمن، شمع ز من، گل زمن آموخت
افروختن و سوختن و جامه دریدن

گل ز رخت آموخته نازک بدنی را
بلبل ز تو آموخته شیرین سخنی را

هر کس که لب لعل تو را دید به خود گفت
حقا که چه خوش کنده عقیق یمنی را

خیاط ازل دوخته بر قامت زیبات
بر قد تو این جامه ی سبز چمنی را

#عبدالرحمن_جامی

باغ بی آینه با صاعقه پرپر شده است
نرخ پروانه و تمساح برابر شده است

ماهی قرمز بی جُفت رها مانده ی مست
نیمه جان مانده و در حوض شناور شده است

آن کمانی که بجز رویش غم هیچ نداشت
این زمان وارث و خون خواه کبوتر شده است

کودک کوچک و درمانده ی پس کوچه ی ما
خون ما خورده و یک افعی صد سر شده است

قوی پیری که بجز عشق سرودی نسرود
تیر را عاشق خود کرد و قلندر شده است

بوف کوری که بجز قامت شب قبله نداشت
صد قسم خورده که با نور برادر شده است

رازقی چون رز و نسرین و شقایق ، شب و روز
بخت بد ، آتش وافور و سماور شده است

هر چه در شعر و غزل داد زدم سود نداشت
یا صدا مرده و یا گوش جهان کر شده است

#علی_پارسا

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی
عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم
باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه
ما کجاییم در این بحر تفکر تو کجایی

آن نه خالست و زنخدان و سر زلف پریشان
که دل اهل نظر برد که سرّیست خدایی

پرده بردار که بیگانه خود این روی نبیند
تو بزرگی و در آیینهٔ کوچک ننمایی

حلقه بر در نتوانم زدن از دست رقیبان
این توانم که بیایم به محلت به گدایی

عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت
همه سهلست تحمل نکنم بار جدایی

روز صحرا و سماعست و لب جوی و تماشا
در همه شهر دلی نیست که دیگر بربایی

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم
چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

شمع را باید از این خانه به در بردن و کشتن
تا به همسایه نگوید که تو در خانهٔ مایی

#سعدی آن نیست که هرگز ز کمندت بگریزد
که بدانست که در بند تو خوشتر که رهایی

خلق گویند برو دل به هوای دگری ده
نکنم خاصه در ایام اتابک دوهوایی

ای که از کلک هنر نقش دل انگیز خدایی
حیف باشد مه من کاین همه از مهر جدایی
گفته بودم جگرم خون نکنی باز کجایی

" من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی "
" عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی"


مدعی طعنه زند در غم عشق توزیادم
وین نداند که من از بهرغم عشق تو زادم
نغمه بلبل شیراز نرفته ست ز یادم

" دوستان منع کنندم که چرا دل به تو دادم"
" باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی"


تیر را قوت پرهیز نباشد ز نشانه
مرغ مسکین چه کند گر نرود در پی دانه
پای عاشق نتوان بست به افسون و فسانه

"ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه"
"ما کجاییم در این بحر تفکر تو کجایی"


تا فکندم به سر کوی وفا رخت اقامت
عمربی دوست ندامت شد و با دوست غرامت
سر وجان و زر وجاهم همه گو رو به سلامت

" عشق و درویشی وانگشت نمایی و ملامت"
"همه سهل است تحمل نکنم بار جدایی"


درد بیمار نپرسند به شهر تو طبیبان
کس در این شهر ندارد سر تیمار غریبان
نتوان گفت غم از بیم رقیبان به حبیبان

" حلقه بر در نتوانم زدن از بیم رقیبان"
" این توانم که بیایم سر کویت به گدایی"


گرد گلزار رخ توست غبار خط ریحان
چون نگارین خط تهذیب به دیباچه ی قرآن
ای لبت آیه ی رحمت دهنت نقطه ی ایمان

" آن نه خال است و زنخدان و سر زلف پریشان"
" که دل اهل نظر برد که سریست خدایی "


هر شب هجر بر آنم که اگر وصل بجویم
همه چون نی به فغان آیم و چون چنگ بمویم
لیک مدهوش شوم چون سر زلف تو ببویم

"گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم "
"چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی"


چرخ ، امشب که به کام دل ما خواسته گشتن
دامن وصل تو نتوان به رقیبان تو هشتن
نتوان از تو برای دل همسایه گذشتن

" شمع را باید از این خانه برون بردن و کشتن"
" تا که همسایه نداند که تو در خانه مایی"


سعدی این گفت و شد از گفته ی خود باز پشیمان
که مریض تب عشق تو هدر گوید و هذیان
به شب تیره نهفتن نتوان ماه درخشان

" کشتن شمع چه حاجت بود از بیم رقیبان"
"پرتو روی تو گوید که تو در خانه مایی"


نرگس مست تو مستوری مردم نگزیند
دست گلچین نرسد تا گلی از شاخ تو چیند
جلوه کن جلوه که خورشید به خلوت ننشیند

"پرده بردار که بیگانه ، خود آن روی نبیند"
"تو بزرگی و در آیینه ی کوچک ننمایی"


نازم آن سر که چو گیسوی تو در پای تو ریزد
نازم آن پای که از گوی وفای تو نخیزد
شهریار آن نه که با لشگر عشق تو ستیزد

"سعدی آن نیست که هرگز ز کمند تو گریزد"
"تا بدانست که در بند تو خوشتر ز رهایی"



#شهریار
#مخمس
#تضمین
#سعدی

 🍃
برخیز که جان است و جهان است و جوانی
  خورشید برآمد بنگر نورفشانی

  هر سوی نشانی است ز مخلوق به خالق
  قانع نشود عاشق بی‌دل به نشانی

  

#مولانـا

     ســلااااام و عشق☀️🌻
صبحتــون بخیــر🍃🌼
روزگارتون سرشار از حس خوب دوست داشتن 🌹❤️

🌞

.

سر خود را مزن اینگونه به سنگ
دل دیوانه تنها دل تنگ
منشین در پس این بهت گران
مدران جامه جان را مدران
مکن ای خسته درین بغض درنگ
دل دیوانه تنها دلتنگ
پیش این سنگدلان قدر دل و سنگ یکی است
قیل و قال زغن و بانگ شباهنگ یکی است
دیدی آن را که تو خواندی به جهان یارترین
سینه را ساختی از عشقش سرشارترین
آنکه می گفت منم بهر تو غمخوارترین
چه دلآزارترین شد چه دلآزارترین
نه همین سردی و بیگانگی از حد گذراند
نه همین در غمت اینگونه نشاند
با تو چون دشمن دارد سر جنگ
دل دیوانه تنها دل تنگ
ناله از درد مکن
آتشی را که در آن زیسته ای سرد مکن
با غمش باز بمان
سرخ رو با ش ازین عشق و سرافراز بمان
راه عشق است که همواره شود از خون رنگ
دل دیوانه تنها دل تنگ

فریدون مشیری

هر که دلارام دید از دلش آرام رفت
چشم ندارد خلاص هر که در این دام رفت

یاد تو می‌رفت و ما عاشق و بی‌دل بدیم
پرده برانداختی کار به اتمام رفت

ماه نتابد به روز چیست که در خانه تافت
سرو نروید به بام کیست که بر بام رفت

مشعله‌ای برفروخت پرتو خورشید عشق
خرمن خاصان بسوخت خانگه عام رفت

عارف مجموع را در پس دیوار صبر
طاقت صبرش نبود ننگ شد و نام رفت

گر به همه عمر خویش با تو برآرم دمی
حاصل عمر آن دمست باقی ایام رفت

هر که هوایی نپخت یا به فراقی نسوخت
آخر عمر از جهان چون برود خام رفت

ما قدم از سر کنیم در طلب دوستان
راه به جایی نبرد هر که به اقدام رفت

همت #سعدی به عشق میل نکردی ولی
می چو فروشد به کام عقل به ناکام رفت

من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو
پیش من جز سخن شمع و شکر هیچ مگو

سخن رنج مگو جز سخن گنج مگو
ور از این بی‌خبری رنج مبر هیچ مگو

دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت
آمدم نعره مزن جامه مدر هیچ مگو

گفتم ای عشق من از چیز دگر می‌ترسم
گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو

من به گوش تو سخن‌های نهان خواهم گفت
سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو

قمری جان صفتی در ره دل پیدا شد
در ره دل چه لطیف است سفر هیچ مگو

گفتم ای دل چه مه‌ست این دل اشارت می‌کرد
که نه اندازه توست این بگذر هیچ مگو

گفتم این روی فرشته‌ست عجب یا بشر است
گفت این غیر فرشته‌ست و بشر هیچ مگو

گفتم این چیست بگو زیر و زبر خواهم شد
گفت می‌باش چنین زیر و زبر هیچ مگو

ای نشسته تو در این خانه پرنقش و خیال
خیز از این خانه برو رخت ببر هیچ مگو

گفتم ای دل پدری کن نه که این وصف خداست
گفت این هست ولی جان پدر هیچ مگو



مولوی/ دیوان شمس

...پشتش‌ سنگين‌ بود و جاده‌هاي‌ دنيا طولاني مي‌دانست‌ كه‌ هميشه‌ جز اندكي‌ از بسيار را نخواهد رفت.
آهسته آهسته‌ مي‌خزيد، دشوار و كُند؛ و دورها هميشه‌ دور بود.

سنگ‌پشت تقديرش‌ را دوست‌ نمي‌داشت‌ و آن‌ را چون‌ اجباري‌ بر دوش‌ مي‌كشيد.
پرنده‌اي‌ در آسمان‌ پر زد، سبك؛ و سنگ‌پشت‌ رو به‌ خدا كرد و گفت: اين‌ عدل‌ نيست، اين‌ عدل‌ نيست.
كاش‌ پُشتم‌ را اين‌ همه‌ سنگين‌ نمي‌كردي. من‌ هيچ‌گاه‌ نمي‌رسم. هيچ‌گاه.
و در لاك‌ سنگي‌ خود خزيد، به‌ نيت‌ نا اميدي...
خدا سنگ‌پشت‌ را از روي‌ زمين‌ بلند كرد. زمين‌ را نشانش‌ داد. كُره‌اي‌ كوچك‌ بود
و گفت: نگاه‌ كن، ابتدا و انتها ندارد. هيچ كس‌ نمي‌رسد !
چون‌ رسيدني‌ در كار نيست. فقط‌ رفتن است.
حتي اگر اندكي. و هر بار كه‌ مي‌روي، رسيده‌اي.
و باور كن‌ آنچه‌ بر دوش‌ توست، تنها لاكي‌ سنگي‌ نيست، تو پاره‌اي‌ از هستي‌ را بر دوش‌ مي‌كشي؛ پاره‌اي‌ از مرا.
خدا سنگ‌پشت‌ را بر زمين‌ گذاشت... .
ديگر نه‌ بارش‌ چندان‌ سنگين‌ بود و نه‌ راهها چندان‌ دور.
سنگ‌پشت‌ به‌ راه‌ افتاد و رفت، حتي‌ اگر اندكي؛ و پاره‌اي‌ از «او» را با عشق‌ بر دوش‌ می كشيد...

عرفان نظرآهاري

چند پنهان کنم افسانه هجران از تو؟
حال من بر همه پیداست، چه پنهان از تو؟

شمع جمعی و همه سوخته وصل تواند
گنج حسنی و جهانی همه ویران از تو

باری، ای کافر بی رحم، چه در دل داری؟
که نیاسود دل هیچ مسلمان از تو

جیب گل پیرهنان چاک شد از دست غمت
ورنه بودی همه را سر بگریبان از تو

نیست این غنچه خندان که شکفتست بباغ
دل خونین جگرانست پریشان از تو

غنچه در باغ ز باد سحر آشفته نبود
بلکه صد پاره دلی داشت پریشان از تو

طالب وصل ترا محنت هجران شرطست
تا میسر نشود کام دل آسان از تو

آن پری بزم بیاراست، هلالی، برخیز
جام جم گیر، که شد ملک سلیمان از تو


#هلالی_جغتایی