نسخه‌ی پی دی اف
محورهای پیشنهادی برای اتحاد در عمل نیروهای مترقی در راه صلح و علیه جنگ و نظامی‌گری

نشانی تماس:
hamandishichap22@gmail.com
‌‏ و
hamandishichap2025@gmail.com

فرسته‌ی متن را اینحا بخوانید

#بازنشر

رضا پهلوی بار دیگر زمین کشتار را برای جمهوری اسلامی هموار می‌کند 👇🏿👇🏿

------------------------------------------

🔻شاهزاده رضا پهلوی از نیروهایی که آن‌ها را «گارد جاویدان» می‌نامد خواست از شرایط موجود استفاده کنند و نیروهای جمهوری اسلامی را «بیش از پیش فرسوده و تضعیف کنند تا زمینه فروپاشی نهایی آن‌ها فراهم شود.»

آقای پهلوی در این بیانیه ویدئویی خطاب به «گارد جاویدان» گفت: «به شما گفته بودم که کمک در راه است. اکنون آن کمک رسیده است.»

رضا پهلوی خطاب به «گارد جاویدان» گفت: «حفظ جان خود را در اولویت قرار دهید چرا که حضور شما در نبرد نهایی برای حفاظت از سیل میلیونی جمعیت، لازم و ضروری است.»

📸 AFP via Getty Images
https://bbc.in/41avGaN
@BBCPersian

دونالد ترامپ:
شاید برای تفریح یکی دو بار دیگر هم آن‌جا [خارک] را بزنیم.

ویدئو: منطقه‌ی جوادیه - تهران، ۲۳ اسفند

مصیبت جنگ‌ بیش از همه بر سر محروم‌ترین لایه‌های جامعه آوار می‌شود. همان‌ها که به قول فروغ فرخراد:

... مردم محله‌ی کشتارگاه/ که خاک باغچه‌هاشان هم خونی‌ست/ و آب حوض‌شان هم خونی‌ست/ و تخت کفش‌هاشان هم خونی‌ست ...

با این‌ همه، و‌ به‌رغم بمب‌هایی که اینک مرگ‌شان را هم با خون قاب می‌گیرند، آنها «شهید» نیستند. چون آنها نه این جنگ لعنتی را انتخاب کردند و نه کشته‌شدن را. شهیدنامیدن آنها ترفند ایدئولوژیک حقیری‌ست برای سهیم‌کردن ستمدیدگان در انتخابی‌ که هرگز نکرده‌اند؛ برای پوشاندن اینکه سهم واقعی مردمان‌ِ صدها جوادیه از جنگی که قدرت‌های امپریالیستی و حاکمان ایران بر آنها تحمیل کرده‌اند همین بمب‌ها و‌ آوارهاست، و وحشت دایمی و دیو‌ گرسنگی.
حاتم‌بخشی برای شهیدنامیدن کشته‌شدگانِ بمباران‌های جنگ از جنس همان فشار حکومت به خانواده‌های کشته‌شدگان در اعتراضات خیابانی دی‌ماه است، درجهت قبول و اعلام اینکه عزیزشان از نیروهای مدافع حکومت بوده‌اند و به‌دست دشمنان کشته شده‌اند.
نه! دشمن یکی دوتا نیست: همه‌ی شما جنگ‌طلبان دشمنان مردمان ستمدیده‌اید، با هر مسلک و ملیت و پرچمی!

-
@kdialectic

پیوست به پست قبلی:

تصویر بالا در جریان ملاقات شماری از حامیان پهلوی، ازجمله دانیل ایلخانی‌پور (نماینده‌ی حزب SPD از هامبورگ)، با مسئولان سفارت اسرائیل در برلین گرفته شده است. آنها ضمن ابراز تشکر از تهاجم نظامی اسرائیل به ایران، خواستار ادامه‌ی این جنگ تا سرنگونی «رژیم ملاها» شده‌اند.

در سوی دیگر، تاکنون - طی ۱۴ روز گذشته - دست‌کم بیش از ۱۲۰۰ نفر در ایران در اثر بمباران‌های اسرائیلی-آمریکایی جان خود را از دست داده‌اند: در خانه‌های مسکونی، خیابان‌ها، کارخانه‌ها، مدارس، بیمارستان‌ها و ... و زندگی مادی مردم و ساختارهای حیات اجتماعی در حال ویرانی و نابودی‌اند.

این‌ حد از تباهی جایی برای نقد و استدلال باقی نمی‌گذارد ... وقتی این جنگ مصیبت‌بار کماکان همچون «راه نجاتْ» توجیه و تبلیغ می‌شود، تنها می‌توان سخنی از فرانتس فانون را بازگو کرد: بیچاره استعمارزده‌ای که‌ در منطق استعمارگر ادغام شود.
-----------------
@kdialectic

سرکوب مزدی کارگران زیر سایه جنگ

دولت در میانه جنگ و بی‌خبری دستمزد کارگران را بار دیگر کمتر از نصف سبد معیشت تعیین کرد.

https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/880033/&rhash=0ceb6994783a68

@RadioZamaneh | رادیو زمانه

جنگ ما را زخمی‌تر کرد و کمکی به مبارزه‌ علیه ج.ا نبود!

این روایت، صدای زنی از دل تهرانِ زیر بمباران است؛ از شهری که در آن نه آژیر هست، نه پناه، نه اینترنت و نه حتی امکان فهمیدن اینکه انفجار بعدی کجا رخ خواهد داد. او از ترس، آوارگی، ایست‌وبازرسی‌های مسلح، فروپاشی معیشت و شکاف عمیق میان واقعیت جنگ و تصویر رسانه‌ای آن می‌گوید. روایتی از زندگی روزمره در میان بمب، سرکوب و بی‌خبری؛ جایی که مردم عادی بیش از هر کس دیگر هزینه جنگ را می‌پردازند.

https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/882648/&rhash=0ceb6994783a68

https://www.radiozamaneh.com/882648/

@RadioZamaneh | رادیو زمانه

#بازنشر از شبنامه

میان دو تاریکی؛ مردم ایران در دو هفته پس از جنگ

یادداشتی از فرخ قهرمانی

دو هفته از آغاز حملهٔ نظامی گذشته و مردم ایران در وضعیتی قرار دارند که هیچ‌کس برای آن آماده نبود همزمان که این جنگ را مردم انتخاب نکرده بودند ترس از صلحی را هم دارند که شاید پس از آن، سرکوبی سنگین‌تر بر سرشان آوار شود. مردم در این روزها میان دو ترس گرفتار شده‌اند ، ترس از جنگ، و ترس از صلحی که می‌تواند بهانه‌ای برای انتقام‌گیری داخلی باشد. از یک سو، بسیاری می‌ترسند که اگر آتش‌بس اعلام شود و دولت‌ها پشت میز مذاکره بنشینند حکومت ایران با احساس امنیت دوباره تمامی نیروهای خود را برای سرکوب داخلی بکار گیرد ، ترس از این‌که زندانیان سیاسی اولین قربانیان این «بازگشت به وضعیت عادی» باشند ترسی واقعی است ، ترسی که از دل تجربه‌های گذشته می‌آید، نه از خیال. اما از سوی دیگر، ادامهٔ جنگ نیز چشم ‌اندازی روشن برای مردم ندارد جنگ، اگر ادامه پیدا کند، تنها به معنای بمباران و درگیری نیست ، جنگ یعنی فروریختن زیرساخت‌هایی که سال‌هاست فرسوده‌اند، یعنی بیمارستان‌هایی که دیگر توان پاسخ‌گویی ندارند ، یعنی قطع برق، کمبود دارو، گرانی افسارگسیخته ، یعنی صف‌های طولانی برای نان ، یعنی کودکانی که با صدای آژیر بزرگ می‌شوند ، یعنی خانواده‌هایی که هر شب با ترس از دست دادن عزیزانشان می‌خوابند ، ادامه جنگ یعنی فروریختن پل‌ها ، ساختمانها ، کارخانه ها و در یک کلام زیر ساخت های کشور که ساختن دوباره ا‌شان سال‌ها طول خواهد کشید و در نهایت فروریختن امیدهایی که شاید هیچ‌وقت بازنگردند. جنگ، حتی اگر محدود بماند زندگی مردم را نامحدود و بی‌پایان ویران می‌کند، هیچ جنگی، حتی اگر به نام امنیت آغاز شود برای مردم امنیت نمی‌آورد. در این میان، مردم ایران با حقیقتی تلخ رو به‌ رو می شوند: هیچ‌ یک از طرفین این درگیری، نمایندهٔ خواست و منافع آنان نیست ، مردم نه آغازکنندهٔ جنگ‌اند و نه تصمیم‌گیرندهٔ پایان آن ، اما هزینه‌اش را با جان، با زندگی، با آیندهٔ خود می ‌پردازند. با این حال، در دل این تاریکی، چیزی هست که خاموش نشده ، مبارزهٔ مردم برای آزادی این مبارزه، نه با جنگ متوقف می‌شود و نه با آتش‌بس ، نه با تهدید خارجی خاموش می‌شود و نه با سرکوب داخلی ، این مبارزه، ریشه در خواست عمیق مردم برای زندگی دارد ، این باور که آیندهٔ ایران نه در میدان جنگ رقم می‌خورد و نه در اتاق‌های مذاکرهٔ دولت‌ها ، بلکه در ارادهٔ مردمی که هنوز می‌خواهند آزاد زندگی کنند. و در نهایت، حقیقتی کوتاه و روشن باقی می‌ ماند، این جنگ‌ها نه جنگ مردم ‌اند و نه برای منافع مردم ، این جنگ ها رویارویی دولت‌ها و ساختارهای قدرت ‌اند و سودشان تنها به منافع سرمایه و نظام‌های سرمایه‌داری می‌رسد نه به زندگی انسان‌هایی که هزینه ‌اش را می‌ پردازند.