⭕️ تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هفته صدونهم در پنجاه و شش زندان

مراسم چهلم جان‌باختگان خیزش دی‌ماه ۱۴۰۴ که در نقاط مختلف کشور برگزار شد، به نمادی از تداوم قیام و همبستگی عمومی تبدیل گردید. این گردهمایی‌ها که با شعار‌های ضدحکومتی و نفی دیکتاتوری همراه بود، نشان داد که یاد و نام قربانیان سرکوب، به نیرویی الهام‌بخش برای تحقق سرنگونی و بر کرسی نشستن عدالت، آزادی و برابری تبدیل شده‌است.

ما اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در همراهی با مردم ایران و خانواده‌های کشته‌شدگان با آنان اعلام هم‌بستگی می‌کنیم و به دانش‌جویان از دانشگاه‌ شریف، تهران، امیرکبیر، هنر و ملی تا دانشگاه مشهد درود می‌فرستیم. آنان که شجاعانه در مقابل سرکوب‌گران در دانشگاه‌ها ایستادگی می‌کنند و از عموم مردم می‌خواهیم با همراهی و حمایت از دانش‌جویان مبارز و انقلابی همچنان دانشگاه را به عنوان سنگر ایستادگی و مقاومت با هر نوع دیکتاتوری و بنیادگرایی حفظ نمایند و نسبت به سرکوب دانش‌جویان هشدار می‌دهیم.

حکومت اعدامی در روزهای اخیر اقدام به برگزاری دادگاه‌های شتاب‌زده و پرونده‌سازی‌های مجعول برای بازداشت‌شدگان جنبش اخیر کرده است و در حالی که آنان از حق تعیین وکیل انتخابی و دفاع از خود محروم بوده و زیر شکنجه های فوق طاقت انسانی قرار دارند، شماری از آنان با اتهام واهی "محاربه" در معرض حکم اعدام قرار داده است؛ از جمله می‌توان به محمدامین بیگلری ۱۹ ساله که توسط قاضی صلواتی در شعبه ۱۵ بیدادگاه رژیم در تهران و محمد عباسی ۵۵ ساله توسط همین شعبه به اعدام محکوم شده‌اند، اشاره نمود. علاوه بر این عبدالله پرکی که چند روز پیش توسط اطلاعات شهرستان مهرستان بازداشت شده بود در بازداشت‌گاه به طور مشکوکی جان باخت.

در ادامه این سرکو‌ب‌ها حکم اعدام مهراب عبدالله‌زاده از بازداشت‌شدگان خیزش ۱۴۰۱ در زندان ارومیه تایید شده و جانش در خطر است.
حکومت مستبد «ولایت فقیه» در بهمن ماه‌ بیش از ۳۵۰ تن را اعدام کرده که در مقایسه با بهمن ماه سال گذشته آمار اعدام‌ها رشد پنج برابری را نشان می دهد. در روزهای آغازین اسفندماه تا کنون نیز ۳۳ زندانی اعدام شده اند.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» از جوامع بین‌المللی و حقوق بشری و وجدان‌های بیدار انسانی می‌خواهد تا صدای اسیران در بند و مردم ایران باشند و اجازه ند‌هند که جان فرزندان این آب‌وخاک به دست ستم‌گران جنایت‌کار گرفته شود. ما عموم خانواده‌های بازداشت‌شدگان را به اطلاع‌رسانی گسترده‌ در مورد وضعیت فرزندان زندانیشان فرا می‌خوانیم. صدایتان را بلند کنید این تنها راه مقابله با فشارهای این حاکمیت دیکتاتور است.
کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» روز سه‌شنبه ۵ اسفند ۱۴۰۴ در هفته صدونهم در ۵۶ زندان زیر در اعتصاب غذا می‌باشد:
زندان اوین (بند‌های زنان و مردان)، زندان قزلحصار (واحدهای ۲، ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بند زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان وکیل‌آباد مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائم‌شهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران و زندان ایلام.

هفته صدونهم
سه‌شنبه ۵ اسفند ۱۴۰۴
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام


#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام

@no_to_execution_tuesdays
https://t.me/No_To_Execution_Tuesdays
https://x.com/n_t_e_t

🛑دفترچه جامع راهنمای دفاع در برابر احضارهای کمیته انضباطی دانشجویان

📌این دفترچه توسط جمعی از دانشجویان حقوق دانشگاه‌های سراسر کشور تهیه شده است. این دانشجویان سابقه‌ی دفاع از دانشجویان در برابر هجمه‌های کمیته‌های انضباطی در سال‌های پیشین را داشته‌‌اند. بناست در ادامه نیز با ادامه‌ی این روند و در جهت احقاق حق، به دفاع از دانشجویان بپردازند.

📌در بخشی از این دفترچه آمده: «ممکن است شما از ورود به دانشگاه منع شوید. در این مورد توجه کنید که مأموران حراست رأساً اختیار و حق ممانعت از ورود دانشجو را ندارند. طبق ماده‌ی ۱۱۷ شیوه‌نامه‌ی اجرایی، دستور جلوگیری از ورود دانشجو به دانشگاه منحصراً در صلاحیت شخص «رئیس دانشگاه» است. این دستور تنها در‌صورتی اعتبار دارد که دارای سه شرط اساسی باشد: مکتوب باشد، دارای بازه‌ی زمانی مشخص (با قید زمان شروع و پایان ممنوعیت) باشد و به‌صورت رسمی به دانشجو ابلاغ شود. بر‌این‌اساس، دستورات شفاهی حراست در گیت‌های ورودی فاقد هرگونه وجاهت قانونی است.»

🔹تقدیم به کشته‌شده‌گان دی‌ماه ۱۴۰۴

منتشر شده توسط ائتلاف رسانه‌ای فعالین دانشجویی مستقل

🆔@daneshjo_ut

دانشجویان معترض خیال توقف ندارند؛ چهارمین روز اعتراضات دانشجویی در ایران

دانشجویان در چندین دانشگاه کشور با صدای بلند علیه سرکوب و حکومت، فریاد آزادی سر دادند؛ آن‌ها با گرایش‌های مختلف در این اعتراضات حضور داشتند.
https://www.radiozamaneh.com/879940/

@RadioZamaneh | رادیو زمانه

دفاع از دانشگاه دفاع از همگان است

تحریریه‌ی کارگاه دیالکتیک
۵ اسفند ۱۴۰۴

در جامعه‌ی خفقان‌زده‌ی ما دانشگاه از دیرباز سنگر آزادی بوده است؛ چون طنین اعتراضات و پیوندگاه جنبش‌ها و مطالباتی بوده که صدای‌شان بی‌وقفه با زور تفنگ و زندان خفه شده است. از همین‌رو، پهنه‌ی تحرکات دانشگاه همواره نبض تحولات سیاسی ایران بوده است؛ و به‌همین‌سان، آماج کینه و سرکوب ویژه‌ی حاکمانِ قدیم و‌ جدید.

اینک دانشجویان - با هر باور و چشم‌انداز سیاسی - خشم و امید خیزش اعتراضی دی‌ماه را امتداد می‌دهند و با شهامتی مثال‌زدنی (در تاریکی مرگ‌آورِ فضای پسا-کشتار) کشتار جمعیِ هولناک دی‌ماه ۱۴۰۴ را روایت می‌کنند. ولی، بنا بر سرشت جمهوری اسلامی و شواهد موجود، در پی تداوم چندروزه‌ی اعتراضات جاری در دانشگاه‌ها، دانشجویان اینک هرچه بیشتر در معرض سرکوب‌های عریان دولتی قرار گرفته‌اند؛ خصوصا که با کشتار جمعی دی‌ماه دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی از همیشه هارتر شده است.

در سوی دیگر، رسانه‌های سلطه نیز بار دیگر مجالی برای تعقیب کارویژه‌های خود یافته‌اند: درحالی که رسانه‌های دولتی تصویری وارونه از خشونت‌ها ارائه می‌دهند و خشونت‌ها را به دانشجویان غیربسیجی (که آنها را «طرفداران پهلوی» و نظایر این می‌نامند) نسبت می‌دهند، تلویزیون‌ها و‌ رسانه‌های معلوم‌الحال فارسی‌زبان هم ترفند آشنای بازنمایی کژدیسه‌ی رویدادها را (همچون «خط‌ تولید» یک برند معین ) تکرار می‌کنند تا اعتراضات جاری دانشجویی را نیز به‌نفع جریان سیاسی پهلوی مصادره کنند.

تعارضاتی که در دانشگاه میان شعارهای دانشجویانِ مخالفِ دولت می‌بینیم نشانه‌ی روشنی از این واقعیت‌ است که هر خیزش اعتراضی، فارغ از آماج بیرونی‌اش (دولت مستقر)، در ساحت درونی خود نیز محرک مبارزه‌ی میان رویکردها و افق‌های سیاسیِ متفاوت است، که درمجموع پویش درونی آن اعتراضات را می‌سازند؛ بماند که خاستگاه‌ها و وزن نسبیِ این نیروهای متعارضْ متاثر از شرایط سیال انضمامی-تاریخی‌ست.

اما رویکرد فرادستانه‌ی رسانه‌های سلطه و اصحاب قدرت در بازنمایی یک‌سویه‌ی این تعارضات، بار دیگر - به‌نوبه‌ی خود - نشان می‌دهد که صاحبان قدرت هیچ‌گاه نمی‌توانند به نتایج خودبنیادِ پویش‌های درونی اعتراضات مردمی اعتماد کنند. چون یحتمل توازن قوای نهاییْ به زیان آنها خواهد بود. از این رو، فعالانه دست به «اختلال» از بیرون می‌زنند تا نتیجه‌ی نهایی را به‌نفع خود رقم بزنند.

اعتراضات جاری در دانشگاه‌های ایران نیز همان الگوی کلی‌ای را نمایان می‌کنند که از دی ۹۶ تا کنون تکرار شده است: اینکه هر خیزش اعتراضیِ خودانگیخته‌ از جانب مردمان تحت‌ستمْ توامان در معرض سرکوب‌های دولتی و تلاش‌های قدرت‌مدارانه (و امپریالیستی) برای دستکاری از بیرون قرار دارد. نکته اینجاست که در زمانه‌ی ما - و بعد از این - هیچ خیزش اعتراضیِ نابی قابل‌تصور نیست که از این فشارهای دوگانه، که هر کدام به‌نوعی مرگ پیش‌رس خیزش را تدارک می‌بینند (اولی با کشتار و سرکوب معترضان، و دومی با کشتن پویش درونیِ خیزش)، برکنار باشد.

اگر بناست سرانجام بر این چرخه‌ی مرگ‌ِ پیش‌رسِ خیزش‌های اعتراضی غلبه کنیم باید به این چالش/مساله پاسخ بدهیم که چگونه می‌توان به‌رغم حضور اجتناب‌ناپذیر این دو فاکتور کُشنده، از جان معترضان و حیات درونی خیزش (پویش‌های درونی‌اش) محافظت کرد. نقطه‌ی عزیمت این پرسش این واقعیتِ تاریخی مشهود و مکرر است که خیزش‌های اعتراضی ستمدیدگان در فضای ایران در اَشکال تاکنونی‌شان به‌شدت - در برابر این دو‌ اهرمِ مرگ و‌ بازدارندگی - بی‌دفاع و آسیب‌پذیر بوده‌اند.

در حال حاضر، با توجه به اینکه هشیاری در برابر تهاجمات دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی ایجاب می‌کند که «چشم‌ها را از دانشگاه‌ها برنداریم»، ترجمان مشخصِ چالش ذکرشده این پرسش است که چه نوع کنش همبستگی‌ای می‌تواند خطرات سرکوب دولتی در دانشگاه‌ها را کاهش دهد. چون اگر اعتراضات دانشجویان با اَشکال متناسبی از مقاومت و‌ همبستگی جمعی همراه نشود، جمهوری اسلامی با محاصره‌ی دانشگاه ایزوله‌شده، دستان بازی برای سرکوب‌های گسترده خواهد یافت. نگذاریم این اتفاق رخ بدهد.

از حق اعتراض دانشجویان و جان و کرامت دانشجویان محافظت کنیم.

-------------
#اعتراضات_سراسری
#اعتراضات_دانشجویی
#همبستگی_با_دانشجویان
#Touch_One_Touch_All
#زن_زندگی_آزادی
-----------------
@kdialectic

«دفاع از دانشگاه دفاع از همگان است»

پیوست تصویری ۱

«دفاع از دانشگاه دفاع از همگان است»

پیوست تصویری ۲

فروکاست تمام تحولات اقتصادی، سیاسی و ایدئولوژیکی – که زمین را برای سربرآوردن این یا آن پدیده مهیا می‌کند- به تبلیغات رسانه‌ای ساده‌سازی خطرناکی است؛ امکان فهم پدیده‌ها را ناممکن و در نتیجه مداخله‌گری مؤثر در واقعیت را ممتنع می‌کند... قدرت، دستاوردها و فتوحات مبارزات توده‌ای را پیشرفته‌تر بودن ابزارهایشان تعیین نکرده، قدرت توده‌ها را اتحاد و سازمان‌دهی‌شان حول خط سیاسی صحیح شکل می‌دهد.
_________
👈متن کامل

#بازنشر
از نقد اقتصاد سیاسی

رسانه، «سیاستِ» قساوت و
(نا)ممکن‌های مقاومت

محمد حاجی‌نیا

۶ اسفند ۱۴۰۴


فرازی از جمع‌بندی مطلب:

در این لحظه‌ی تاریخی، یعنی در میانه‌ی کشتار این دو شب و نسل‌کشی آن دو سال، چپ اگر بدون مقاومت و مبارزه‌ی مؤثر با تمسک به هر توجیهی، برای خلاصی از هر یک از ارتجاع‌های ابزارمند، پشت دیگری پناه بگیرد، یا با سکوت، همراهی منفعلانه‌اش را با یکی از این دو قطب اعلام کند، غلبه‌ی هر یک از آن دو، نسل‌ها را از زبان مبارزه و کلام مقاومت محروم خواهد کرد. زبان و کلامی که با تمام کاستی‌هایش و به‌رغم تمامی تحریف و تصرف‌ها، قواعد و گرامرش به خط خون بیش از یک قرن مبارزه نوشته و اصلاح شده‌اند- در کوران مبارزات تاریخی- جهانی، از مشروطه، تا ۵۷ و تا همین لحظه. این زبان و کلام تنها امکان‌های مقاومت ما را شکل‌ می‌دهند.

در نبرد کنونی، نه شکست مقدر است و نه فتح تضمین شده؛ اما مبارزه و مقاومت اجتناب‌ناپذیر است، «به‌رغم همه چیز».

-------------------
@kdialectic

جزوه فعالیت امن
صنف مستقل دانشجویان بهشتی


(در شرایط فعلی مطالعه این جزوه بسیار ضروری و مهم است. لطفا بخش امنیت دیجیتال را به طور خاص جدی بگیرید.)


@Our_Archive

پهلوی ائتلاف پنج حزب کردستان و بیانیه آنها را اقدامی تجزیه‌طلبانه تلقی کرده و با لحنی تند آنها را تهدید به پاسخ کرده است.
وقتی تحلیلگران غربی میگویند این رضا پهلوی بطور خودبخودی شخصیتی تفرقه‌برانگیز است، احتمالا اشاره‌شان به چنین نمودهایی است.
تجزیه‌طلبی یک برچسب بسیار امنیتی و خطرناک است که در نظم گفتمانی ج. ا ساخته شد و تاریخ معاصر ثابت کرده که این برچسب میتواند به آسانی خونِ جریانهای مخالف را حلال کند.
دفاع از خود در برابر برچسب تجزیه‌طلبی کاری ابلهانه است. اما این تهدید پهلوی در شرایطی اتفاق می افتد که در بیانیه این ائتلاف نه تنها ایده‌ یا نشانه‌ای برای تجزیه وجود ندارد بلکه بطور مکرر کل جغرافیای ایران را به عنوان عرصه مقاومت سیاسیِ خود اعلام کرده‌اند و بر همکاری با جریانهای دیگر در مسیر ساخت یک ایران دمکرات تاکید کرده‌اند.
عجیب است که این اواخر واژه دموکراسی به عنوان نوعی تهدید برای پهلوی‌گرایان تلقی میشود و اثر منفی بر جا میگذارد.
اما گره کار پهلوی اساساً این موضوع نیست. او از جریانهای رقیب میترسد و میخواهد یگانه میدان‌دار باشد. هر ائتلافی او را به وحشت می اندازد و ناچار است برای تنزل رقبایش مدام برچسبهای جدید ابداع کند.
وحشت از دیگری پاشنه آشیل اوست و سرانجام همین وحشت او را از پا می اندازد. چون تضادهای بنیادی در ساخت اجتماعی ایران را نادیده گرفته است و سیاستهای تهاجمی و حذفیِ ج.ا در ابتدای ظهورش را دنبال میکند.

چرا با جنگ مخالفیم ؟

مداخله‌ی نظامی خارجی، تهاجم به زندگی و سرنوشت مردم است.

کلکتیو رود
۹ اسفند ۱۴۰۴

متن پیوست طی دو هفته‌ی گذشته به‌عنوان بیانیه‌ی جمعی کلکتیو رود در رابطه‌ با عینی‌ترشدن خطر تهاجم نظامی خارجی در دست تهیه بود. این متن در حالی منتشر می‌شود که خطری که متن در واکنش به آن تهیه شده بود متأسفانه به وقوع پیوسته و زنجیره‌ی شومی از رخدادها در انتظار ماست. از آنجا که مضمون بیانیه بر پایه‌ی وقوع محتمل این فاجعه‌ تنظیم شده بود، و به‌دلیل شتاب سرسام‌آور رویدادها، تصمیم گرفتیم این بیانیه را بدون هیچ تغییری منتشر کنیم. اکنون که خطر جنگ به واقعیت عینیِ مصیبت‌باری که در سرشت آن است تبدیل شده است، روشن است که تهاجم نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران را - فارغ از هر داعیه‌ و زمینه‌ای - باید قویاً محکوم کرد (مضمون بیانیه چرایی آن را توضیح می‌دهد). اما این بیانیه می‌کوشد از کنش‌ِ صوری محکوم‌کردن به‌سمت ملزومات بنیادیِ آن فراتر برود و دلالت‌های ژرف‌تر و وسیع‌تر وضعیت حاضر را بکاود، تا به‌سهم خود چشم‌انداز مقاومت جمعیِ ستمدیدگان در تلاطمات تاریخیِ پیشِ رو را برجسته کند.

#نه_به_جنگ
#به_نام_زندگی

@roudcollective

Warum wir gegen den Krieg sind?
Der Angriff auf den Iran ist ein Übergriff auf das Leben und das Schicksal der Menschen

Roud Collective
28. Feb. 2026

Why are we against the war?
The attack on Iran is an assault on the life and the fate of the people

Roud Collective, Feb. 28, 2026