Forwarded from کارزار سهشنبههای نه به اعدام
⭕️ تداوم کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در هفته صدونهم در پنجاه و شش زندان
مراسم چهلم جانباختگان خیزش دیماه ۱۴۰۴ که در نقاط مختلف کشور برگزار شد، به نمادی از تداوم قیام و همبستگی عمومی تبدیل گردید. این گردهماییها که با شعارهای ضدحکومتی و نفی دیکتاتوری همراه بود، نشان داد که یاد و نام قربانیان سرکوب، به نیرویی الهامبخش برای تحقق سرنگونی و بر کرسی نشستن عدالت، آزادی و برابری تبدیل شدهاست.
ما اعضای کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در همراهی با مردم ایران و خانوادههای کشتهشدگان با آنان اعلام همبستگی میکنیم و به دانشجویان از دانشگاه شریف، تهران، امیرکبیر، هنر و ملی تا دانشگاه مشهد درود میفرستیم. آنان که شجاعانه در مقابل سرکوبگران در دانشگاهها ایستادگی میکنند و از عموم مردم میخواهیم با همراهی و حمایت از دانشجویان مبارز و انقلابی همچنان دانشگاه را به عنوان سنگر ایستادگی و مقاومت با هر نوع دیکتاتوری و بنیادگرایی حفظ نمایند و نسبت به سرکوب دانشجویان هشدار میدهیم.
حکومت اعدامی در روزهای اخیر اقدام به برگزاری دادگاههای شتابزده و پروندهسازیهای مجعول برای بازداشتشدگان جنبش اخیر کرده است و در حالی که آنان از حق تعیین وکیل انتخابی و دفاع از خود محروم بوده و زیر شکنجه های فوق طاقت انسانی قرار دارند، شماری از آنان با اتهام واهی "محاربه" در معرض حکم اعدام قرار داده است؛ از جمله میتوان به محمدامین بیگلری ۱۹ ساله که توسط قاضی صلواتی در شعبه ۱۵ بیدادگاه رژیم در تهران و محمد عباسی ۵۵ ساله توسط همین شعبه به اعدام محکوم شدهاند، اشاره نمود. علاوه بر این عبدالله پرکی که چند روز پیش توسط اطلاعات شهرستان مهرستان بازداشت شده بود در بازداشتگاه به طور مشکوکی جان باخت.
در ادامه این سرکوبها حکم اعدام مهراب عبداللهزاده از بازداشتشدگان خیزش ۱۴۰۱ در زندان ارومیه تایید شده و جانش در خطر است.
حکومت مستبد «ولایت فقیه» در بهمن ماه بیش از ۳۵۰ تن را اعدام کرده که در مقایسه با بهمن ماه سال گذشته آمار اعدامها رشد پنج برابری را نشان می دهد. در روزهای آغازین اسفندماه تا کنون نیز ۳۳ زندانی اعدام شده اند.
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» از جوامع بینالمللی و حقوق بشری و وجدانهای بیدار انسانی میخواهد تا صدای اسیران در بند و مردم ایران باشند و اجازه ندهند که جان فرزندان این آبوخاک به دست ستمگران جنایتکار گرفته شود. ما عموم خانوادههای بازداشتشدگان را به اطلاعرسانی گسترده در مورد وضعیت فرزندان زندانیشان فرا میخوانیم. صدایتان را بلند کنید این تنها راه مقابله با فشارهای این حاکمیت دیکتاتور است.
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» روز سهشنبه ۵ اسفند ۱۴۰۴ در هفته صدونهم در ۵۶ زندان زیر در اعتصاب غذا میباشد:
زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان قزلحصار (واحدهای ۲، ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادلآباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بند زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان وکیلآباد مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزلآباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران و زندان ایلام.
هفته صدونهم
سهشنبه ۵ اسفند ۱۴۰۴
#کارزار_سهشنبههای_نه_به_اعدام
#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام
@no_to_execution_tuesdays
https://t.me/No_To_Execution_Tuesdays
https://x.com/n_t_e_t
مراسم چهلم جانباختگان خیزش دیماه ۱۴۰۴ که در نقاط مختلف کشور برگزار شد، به نمادی از تداوم قیام و همبستگی عمومی تبدیل گردید. این گردهماییها که با شعارهای ضدحکومتی و نفی دیکتاتوری همراه بود، نشان داد که یاد و نام قربانیان سرکوب، به نیرویی الهامبخش برای تحقق سرنگونی و بر کرسی نشستن عدالت، آزادی و برابری تبدیل شدهاست.
ما اعضای کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در همراهی با مردم ایران و خانوادههای کشتهشدگان با آنان اعلام همبستگی میکنیم و به دانشجویان از دانشگاه شریف، تهران، امیرکبیر، هنر و ملی تا دانشگاه مشهد درود میفرستیم. آنان که شجاعانه در مقابل سرکوبگران در دانشگاهها ایستادگی میکنند و از عموم مردم میخواهیم با همراهی و حمایت از دانشجویان مبارز و انقلابی همچنان دانشگاه را به عنوان سنگر ایستادگی و مقاومت با هر نوع دیکتاتوری و بنیادگرایی حفظ نمایند و نسبت به سرکوب دانشجویان هشدار میدهیم.
حکومت اعدامی در روزهای اخیر اقدام به برگزاری دادگاههای شتابزده و پروندهسازیهای مجعول برای بازداشتشدگان جنبش اخیر کرده است و در حالی که آنان از حق تعیین وکیل انتخابی و دفاع از خود محروم بوده و زیر شکنجه های فوق طاقت انسانی قرار دارند، شماری از آنان با اتهام واهی "محاربه" در معرض حکم اعدام قرار داده است؛ از جمله میتوان به محمدامین بیگلری ۱۹ ساله که توسط قاضی صلواتی در شعبه ۱۵ بیدادگاه رژیم در تهران و محمد عباسی ۵۵ ساله توسط همین شعبه به اعدام محکوم شدهاند، اشاره نمود. علاوه بر این عبدالله پرکی که چند روز پیش توسط اطلاعات شهرستان مهرستان بازداشت شده بود در بازداشتگاه به طور مشکوکی جان باخت.
در ادامه این سرکوبها حکم اعدام مهراب عبداللهزاده از بازداشتشدگان خیزش ۱۴۰۱ در زندان ارومیه تایید شده و جانش در خطر است.
حکومت مستبد «ولایت فقیه» در بهمن ماه بیش از ۳۵۰ تن را اعدام کرده که در مقایسه با بهمن ماه سال گذشته آمار اعدامها رشد پنج برابری را نشان می دهد. در روزهای آغازین اسفندماه تا کنون نیز ۳۳ زندانی اعدام شده اند.
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» از جوامع بینالمللی و حقوق بشری و وجدانهای بیدار انسانی میخواهد تا صدای اسیران در بند و مردم ایران باشند و اجازه ندهند که جان فرزندان این آبوخاک به دست ستمگران جنایتکار گرفته شود. ما عموم خانوادههای بازداشتشدگان را به اطلاعرسانی گسترده در مورد وضعیت فرزندان زندانیشان فرا میخوانیم. صدایتان را بلند کنید این تنها راه مقابله با فشارهای این حاکمیت دیکتاتور است.
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» روز سهشنبه ۵ اسفند ۱۴۰۴ در هفته صدونهم در ۵۶ زندان زیر در اعتصاب غذا میباشد:
زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان قزلحصار (واحدهای ۲، ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادلآباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بند زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان وکیلآباد مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزلآباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران و زندان ایلام.
هفته صدونهم
سهشنبه ۵ اسفند ۱۴۰۴
#کارزار_سهشنبههای_نه_به_اعدام
#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام
@no_to_execution_tuesdays
https://t.me/No_To_Execution_Tuesdays
https://x.com/n_t_e_t
Telegram
کارزار سهشنبههای نه به اعدام
کارزار سهشنبههای نه به اعدام
No to Execution Tuesdays Campaign
تماس با ادمین در تلگرام:
@no_to_execution_admin
تماس با ادمین در جیمیل:
ntetc1402@gmail.com
No to Execution Tuesdays Campaign
تماس با ادمین در تلگرام:
@no_to_execution_admin
تماس با ادمین در جیمیل:
ntetc1402@gmail.com
Forwarded from دانشگاه تهران - دانشجو
daftarche_ehzar_vc.pdf
849.2 KB
🛑دفترچه جامع راهنمای دفاع در برابر احضارهای کمیته انضباطی دانشجویان
📌این دفترچه توسط جمعی از دانشجویان حقوق دانشگاههای سراسر کشور تهیه شده است. این دانشجویان سابقهی دفاع از دانشجویان در برابر هجمههای کمیتههای انضباطی در سالهای پیشین را داشتهاند. بناست در ادامه نیز با ادامهی این روند و در جهت احقاق حق، به دفاع از دانشجویان بپردازند.
📌در بخشی از این دفترچه آمده: «ممکن است شما از ورود به دانشگاه منع شوید. در این مورد توجه کنید که مأموران حراست رأساً اختیار و حق ممانعت از ورود دانشجو را ندارند. طبق مادهی ۱۱۷ شیوهنامهی اجرایی، دستور جلوگیری از ورود دانشجو به دانشگاه منحصراً در صلاحیت شخص «رئیس دانشگاه» است. این دستور تنها درصورتی اعتبار دارد که دارای سه شرط اساسی باشد: مکتوب باشد، دارای بازهی زمانی مشخص (با قید زمان شروع و پایان ممنوعیت) باشد و بهصورت رسمی به دانشجو ابلاغ شود. برایناساس، دستورات شفاهی حراست در گیتهای ورودی فاقد هرگونه وجاهت قانونی است.»
🔹تقدیم به کشتهشدهگان دیماه ۱۴۰۴
منتشر شده توسط ائتلاف رسانهای فعالین دانشجویی مستقل
🆔@daneshjo_ut
📌این دفترچه توسط جمعی از دانشجویان حقوق دانشگاههای سراسر کشور تهیه شده است. این دانشجویان سابقهی دفاع از دانشجویان در برابر هجمههای کمیتههای انضباطی در سالهای پیشین را داشتهاند. بناست در ادامه نیز با ادامهی این روند و در جهت احقاق حق، به دفاع از دانشجویان بپردازند.
📌در بخشی از این دفترچه آمده: «ممکن است شما از ورود به دانشگاه منع شوید. در این مورد توجه کنید که مأموران حراست رأساً اختیار و حق ممانعت از ورود دانشجو را ندارند. طبق مادهی ۱۱۷ شیوهنامهی اجرایی، دستور جلوگیری از ورود دانشجو به دانشگاه منحصراً در صلاحیت شخص «رئیس دانشگاه» است. این دستور تنها درصورتی اعتبار دارد که دارای سه شرط اساسی باشد: مکتوب باشد، دارای بازهی زمانی مشخص (با قید زمان شروع و پایان ممنوعیت) باشد و بهصورت رسمی به دانشجو ابلاغ شود. برایناساس، دستورات شفاهی حراست در گیتهای ورودی فاقد هرگونه وجاهت قانونی است.»
🔹تقدیم به کشتهشدهگان دیماه ۱۴۰۴
منتشر شده توسط ائتلاف رسانهای فعالین دانشجویی مستقل
🆔@daneshjo_ut
Forwarded from Radio Zamaneh
دانشجویان معترض خیال توقف ندارند؛ چهارمین روز اعتراضات دانشجویی در ایران
دانشجویان در چندین دانشگاه کشور با صدای بلند علیه سرکوب و حکومت، فریاد آزادی سر دادند؛ آنها با گرایشهای مختلف در این اعتراضات حضور داشتند.
https://www.radiozamaneh.com/879940/
@RadioZamaneh | رادیو زمانه
دانشجویان در چندین دانشگاه کشور با صدای بلند علیه سرکوب و حکومت، فریاد آزادی سر دادند؛ آنها با گرایشهای مختلف در این اعتراضات حضور داشتند.
https://www.radiozamaneh.com/879940/
@RadioZamaneh | رادیو زمانه
t.me
دانشجویان معترض خیال توقف ندارند؛ چهارمین روز اعتراضات دانشجویی در ایران
دانشجویان در چندین دانشگاه کشور با صدای بلند علیه سرکوب و حکومت، فریاد آزادی سر دادند؛ آنها با گرایشهای مختلف در این اعتراضات حضور داشتند.
کلکتیو ۹۸
🚩 #زن_زندگی_آزادی امروز ۴ اسفند در مراسم زندهیاد رها بهلولی امروز ۴ اسفند، دانشکده زبانهای دانشگاه تهران #اعتراضات_سراسری_۱۴۰۴ @collective98
دفاع از دانشگاه دفاع از همگان است
تحریریهی کارگاه دیالکتیک
۵ اسفند ۱۴۰۴
در جامعهی خفقانزدهی ما دانشگاه از دیرباز سنگر آزادی بوده است؛ چون طنین اعتراضات و پیوندگاه جنبشها و مطالباتی بوده که صدایشان بیوقفه با زور تفنگ و زندان خفه شده است. از همینرو، پهنهی تحرکات دانشگاه همواره نبض تحولات سیاسی ایران بوده است؛ و بههمینسان، آماج کینه و سرکوب ویژهی حاکمانِ قدیم و جدید.
اینک دانشجویان - با هر باور و چشمانداز سیاسی - خشم و امید خیزش اعتراضی دیماه را امتداد میدهند و با شهامتی مثالزدنی (در تاریکی مرگآورِ فضای پسا-کشتار) کشتار جمعیِ هولناک دیماه ۱۴۰۴ را روایت میکنند. ولی، بنا بر سرشت جمهوری اسلامی و شواهد موجود، در پی تداوم چندروزهی اعتراضات جاری در دانشگاهها، دانشجویان اینک هرچه بیشتر در معرض سرکوبهای عریان دولتی قرار گرفتهاند؛ خصوصا که با کشتار جمعی دیماه دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی از همیشه هارتر شده است.
در سوی دیگر، رسانههای سلطه نیز بار دیگر مجالی برای تعقیب کارویژههای خود یافتهاند: درحالی که رسانههای دولتی تصویری وارونه از خشونتها ارائه میدهند و خشونتها را به دانشجویان غیربسیجی (که آنها را «طرفداران پهلوی» و نظایر این مینامند) نسبت میدهند، تلویزیونها و رسانههای معلومالحال فارسیزبان هم ترفند آشنای بازنمایی کژدیسهی رویدادها را (همچون «خط تولید» یک برند معین ) تکرار میکنند تا اعتراضات جاری دانشجویی را نیز بهنفع جریان سیاسی پهلوی مصادره کنند.
تعارضاتی که در دانشگاه میان شعارهای دانشجویانِ مخالفِ دولت میبینیم نشانهی روشنی از این واقعیت است که هر خیزش اعتراضی، فارغ از آماج بیرونیاش (دولت مستقر)، در ساحت درونی خود نیز محرک مبارزهی میان رویکردها و افقهای سیاسیِ متفاوت است، که درمجموع پویش درونی آن اعتراضات را میسازند؛ بماند که خاستگاهها و وزن نسبیِ این نیروهای متعارضْ متاثر از شرایط سیال انضمامی-تاریخیست.
اما رویکرد فرادستانهی رسانههای سلطه و اصحاب قدرت در بازنمایی یکسویهی این تعارضات، بار دیگر - بهنوبهی خود - نشان میدهد که صاحبان قدرت هیچگاه نمیتوانند به نتایج خودبنیادِ پویشهای درونی اعتراضات مردمی اعتماد کنند. چون یحتمل توازن قوای نهاییْ به زیان آنها خواهد بود. از این رو، فعالانه دست به «اختلال» از بیرون میزنند تا نتیجهی نهایی را بهنفع خود رقم بزنند.
اعتراضات جاری در دانشگاههای ایران نیز همان الگوی کلیای را نمایان میکنند که از دی ۹۶ تا کنون تکرار شده است: اینکه هر خیزش اعتراضیِ خودانگیخته از جانب مردمان تحتستمْ توامان در معرض سرکوبهای دولتی و تلاشهای قدرتمدارانه (و امپریالیستی) برای دستکاری از بیرون قرار دارد. نکته اینجاست که در زمانهی ما - و بعد از این - هیچ خیزش اعتراضیِ نابی قابلتصور نیست که از این فشارهای دوگانه، که هر کدام بهنوعی مرگ پیشرس خیزش را تدارک میبینند (اولی با کشتار و سرکوب معترضان، و دومی با کشتن پویش درونیِ خیزش)، برکنار باشد.
اگر بناست سرانجام بر این چرخهی مرگِ پیشرسِ خیزشهای اعتراضی غلبه کنیم باید به این چالش/مساله پاسخ بدهیم که چگونه میتوان بهرغم حضور اجتنابناپذیر این دو فاکتور کُشنده، از جان معترضان و حیات درونی خیزش (پویشهای درونیاش) محافظت کرد. نقطهی عزیمت این پرسش این واقعیتِ تاریخی مشهود و مکرر است که خیزشهای اعتراضی ستمدیدگان در فضای ایران در اَشکال تاکنونیشان بهشدت - در برابر این دو اهرمِ مرگ و بازدارندگی - بیدفاع و آسیبپذیر بودهاند.
در حال حاضر، با توجه به اینکه هشیاری در برابر تهاجمات دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی ایجاب میکند که «چشمها را از دانشگاهها برنداریم»، ترجمان مشخصِ چالش ذکرشده این پرسش است که چه نوع کنش همبستگیای میتواند خطرات سرکوب دولتی در دانشگاهها را کاهش دهد. چون اگر اعتراضات دانشجویان با اَشکال متناسبی از مقاومت و همبستگی جمعی همراه نشود، جمهوری اسلامی با محاصرهی دانشگاه ایزولهشده، دستان بازی برای سرکوبهای گسترده خواهد یافت. نگذاریم این اتفاق رخ بدهد.
از حق اعتراض دانشجویان و جان و کرامت دانشجویان محافظت کنیم.
-------------
#اعتراضات_سراسری
#اعتراضات_دانشجویی
#همبستگی_با_دانشجویان
#Touch_One_Touch_All
#زن_زندگی_آزادی
-----------------
@kdialectic
تحریریهی کارگاه دیالکتیک
۵ اسفند ۱۴۰۴
در جامعهی خفقانزدهی ما دانشگاه از دیرباز سنگر آزادی بوده است؛ چون طنین اعتراضات و پیوندگاه جنبشها و مطالباتی بوده که صدایشان بیوقفه با زور تفنگ و زندان خفه شده است. از همینرو، پهنهی تحرکات دانشگاه همواره نبض تحولات سیاسی ایران بوده است؛ و بههمینسان، آماج کینه و سرکوب ویژهی حاکمانِ قدیم و جدید.
اینک دانشجویان - با هر باور و چشمانداز سیاسی - خشم و امید خیزش اعتراضی دیماه را امتداد میدهند و با شهامتی مثالزدنی (در تاریکی مرگآورِ فضای پسا-کشتار) کشتار جمعیِ هولناک دیماه ۱۴۰۴ را روایت میکنند. ولی، بنا بر سرشت جمهوری اسلامی و شواهد موجود، در پی تداوم چندروزهی اعتراضات جاری در دانشگاهها، دانشجویان اینک هرچه بیشتر در معرض سرکوبهای عریان دولتی قرار گرفتهاند؛ خصوصا که با کشتار جمعی دیماه دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی از همیشه هارتر شده است.
در سوی دیگر، رسانههای سلطه نیز بار دیگر مجالی برای تعقیب کارویژههای خود یافتهاند: درحالی که رسانههای دولتی تصویری وارونه از خشونتها ارائه میدهند و خشونتها را به دانشجویان غیربسیجی (که آنها را «طرفداران پهلوی» و نظایر این مینامند) نسبت میدهند، تلویزیونها و رسانههای معلومالحال فارسیزبان هم ترفند آشنای بازنمایی کژدیسهی رویدادها را (همچون «خط تولید» یک برند معین ) تکرار میکنند تا اعتراضات جاری دانشجویی را نیز بهنفع جریان سیاسی پهلوی مصادره کنند.
تعارضاتی که در دانشگاه میان شعارهای دانشجویانِ مخالفِ دولت میبینیم نشانهی روشنی از این واقعیت است که هر خیزش اعتراضی، فارغ از آماج بیرونیاش (دولت مستقر)، در ساحت درونی خود نیز محرک مبارزهی میان رویکردها و افقهای سیاسیِ متفاوت است، که درمجموع پویش درونی آن اعتراضات را میسازند؛ بماند که خاستگاهها و وزن نسبیِ این نیروهای متعارضْ متاثر از شرایط سیال انضمامی-تاریخیست.
اما رویکرد فرادستانهی رسانههای سلطه و اصحاب قدرت در بازنمایی یکسویهی این تعارضات، بار دیگر - بهنوبهی خود - نشان میدهد که صاحبان قدرت هیچگاه نمیتوانند به نتایج خودبنیادِ پویشهای درونی اعتراضات مردمی اعتماد کنند. چون یحتمل توازن قوای نهاییْ به زیان آنها خواهد بود. از این رو، فعالانه دست به «اختلال» از بیرون میزنند تا نتیجهی نهایی را بهنفع خود رقم بزنند.
اعتراضات جاری در دانشگاههای ایران نیز همان الگوی کلیای را نمایان میکنند که از دی ۹۶ تا کنون تکرار شده است: اینکه هر خیزش اعتراضیِ خودانگیخته از جانب مردمان تحتستمْ توامان در معرض سرکوبهای دولتی و تلاشهای قدرتمدارانه (و امپریالیستی) برای دستکاری از بیرون قرار دارد. نکته اینجاست که در زمانهی ما - و بعد از این - هیچ خیزش اعتراضیِ نابی قابلتصور نیست که از این فشارهای دوگانه، که هر کدام بهنوعی مرگ پیشرس خیزش را تدارک میبینند (اولی با کشتار و سرکوب معترضان، و دومی با کشتن پویش درونیِ خیزش)، برکنار باشد.
اگر بناست سرانجام بر این چرخهی مرگِ پیشرسِ خیزشهای اعتراضی غلبه کنیم باید به این چالش/مساله پاسخ بدهیم که چگونه میتوان بهرغم حضور اجتنابناپذیر این دو فاکتور کُشنده، از جان معترضان و حیات درونی خیزش (پویشهای درونیاش) محافظت کرد. نقطهی عزیمت این پرسش این واقعیتِ تاریخی مشهود و مکرر است که خیزشهای اعتراضی ستمدیدگان در فضای ایران در اَشکال تاکنونیشان بهشدت - در برابر این دو اهرمِ مرگ و بازدارندگی - بیدفاع و آسیبپذیر بودهاند.
در حال حاضر، با توجه به اینکه هشیاری در برابر تهاجمات دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی ایجاب میکند که «چشمها را از دانشگاهها برنداریم»، ترجمان مشخصِ چالش ذکرشده این پرسش است که چه نوع کنش همبستگیای میتواند خطرات سرکوب دولتی در دانشگاهها را کاهش دهد. چون اگر اعتراضات دانشجویان با اَشکال متناسبی از مقاومت و همبستگی جمعی همراه نشود، جمهوری اسلامی با محاصرهی دانشگاه ایزولهشده، دستان بازی برای سرکوبهای گسترده خواهد یافت. نگذاریم این اتفاق رخ بدهد.
از حق اعتراض دانشجویان و جان و کرامت دانشجویان محافظت کنیم.
-------------
#اعتراضات_سراسری
#اعتراضات_دانشجویی
#همبستگی_با_دانشجویان
#Touch_One_Touch_All
#زن_زندگی_آزادی
-----------------
@kdialectic
کارگاه دیالکتیک
دفاع از دانشگاه دفاع از همگان است تحریریهی کارگاه دیالکتیک ۵ اسفند ۱۴۰۴ در جامعهی خفقانزدهی ما دانشگاه از دیرباز سنگر آزادی بوده است؛ چون طنین اعتراضات و پیوندگاه جنبشها و مطالباتی بوده که صدایشان بیوقفه با زور تفنگ و زندان خفه شده است. از همینرو،…
«دفاع از دانشگاه دفاع از همگان است»
پیوست تصویری ۱
پیوست تصویری ۱
کارگاه دیالکتیک
دفاع از دانشگاه دفاع از همگان است تحریریهی کارگاه دیالکتیک ۵ اسفند ۱۴۰۴ در جامعهی خفقانزدهی ما دانشگاه از دیرباز سنگر آزادی بوده است؛ چون طنین اعتراضات و پیوندگاه جنبشها و مطالباتی بوده که صدایشان بیوقفه با زور تفنگ و زندان خفه شده است. از همینرو،…
«دفاع از دانشگاه دفاع از همگان است»
پیوست تصویری ۲
پیوست تصویری ۲