▫️ خیزش ۱۴۰۴: ضرورت نگاه از درون

2 فوریه 2026

کمال خسروی


🔸 نقطه‌ی عزیمتِ واکاوی و ارزیابی خیزش دی‌ماه 1404 باید شیوه‌ی هستی اجتماعی خودِ این جنبش باشد، همانا شرایط عینی و ذهنی‌اش، پویایی یا دینامیسم درونی‌اش و تاریخ و تاریخیتش، تنیده در شرایط اجتماعی و تاریخیِ داخلی و بین‌المللی. فقط با عزیمت از این نقطه است که می‌توان از سرگردانی در واد‌ی شعبده‌بازان تئوری‌های توطئه و سناریوهای پنهانی که مبنای‌شان این یا آن منبع مجهول‌الهویه یا ویدیویی مشکوک است، پرهیز کرد؛ و فقط بر پایه‌ی این شالوده است که اساساً می‌توان به پرسش نهایی «چه باید کرد»، پاسخ داد.

🔸 هیچ‌کس، هیچ‌کس، حتی طرارانِ چشم‌بند، جاعلان عکس‌ها و فیلم‌ها و شعارها، و سینه‌چاکان حقوق بشر و دمکراسی نیز منکر فقر و فلاکت مردم به ‌جانْ آمده نیستند و نمی‌توانند فشارِ خفقانی را که به مردم تحمیل می‌شود انکار کنند. این واقعیت‌ها، منشاء و انگیزه‌ی خیزش‌هاست. نگاه انتقادی به این جنبش و نگاه از درون، چگونه می‌تواند این شالوده‌ی جنبش و قدرت انقلابی را رها کند و برای تبیین جنبشی که در برابر چشمانش روی می‌دهد، و نهایتاً هزاران هزار کشته برجای می‌گذارد، به این یا آن سیاست پنهان ــ که فقط محرمان درگاه این و آن، یا یگانه هوشیاران «نابغه» از آن خبر دارند ــ متوسل شود؟

🔸 بدیهی است که بر متن مبارزه‌ی طبقاتی، چه در گستره‌ی ملی و چه در پهنه‌ی بین‌المللی، منافع طبقاتی و منافع قشرهای گوناگون اجتماعی وجود دارند و بدیهی است که دولت‌ها و قدرت‌های جهانی و منطقه‌ای می‌کوشند اهداف خود را دنبال کنند و به آن‌ها تحقق بخشند. بنابراین پرسش ابداً این نیست که آیا این‌گونه طرح‌ها و نقشه‌ها وجود دارند، بدیهی است که وجود دارند ــ و در زمانه‌ی ترامپ، حتی نیازی به رمزگشایی از آن‌ها نیست و با وقاحت آشکار و چشم‌دریدگی در برابر همه‌ی دوربین‌های هرزه‌تر از خودِ آن‌ها ابراز می‌شوند ــ مسئله ابداً این نیست که آیا بی‌کاره‌ای چون پسر شاه سابق و دارودسته‌ی اوباش و مفت‌خوران و فرصت‌طلبان دور و بر او سودای بازگشت به قدرت دارند، و مسئله به هیچ‌روی این نیست که آیا در خلاء یک گفتمان آزادی‌خواه و رهایی‌بخش یا به‌دلیل نفوذ مرده‌ریگ ایدئولوژی شاهنشاهی و ایران‌شهری، این آرزوی سرکوب‌شده پیروانی دارد، مسئله ابداً این نیست که هر نیرویی در کشاکش‌های اجتماعی درصدد حاکم و هژمونْ کردن سیاست و گفتمان خود باشد؛ همه‌ی این‌ها بدیهی و غیرقابل انکار است. مسئله این است که از منظر قشر و طبقه‌ای که بار این فشار فقر و خفقان را تحمل می‌کند و کارد چنان به استخوانش رسیده است که با دست خالی در برابر گلوله می‌ایستد، واقعیت و حقیقت این خیزش چیست؟...

🔹متن کامل این نوشته را در لینک زیر بخوانید:


https://wp.me/p9vUft-5mM



#خیزش_۱۴۰۴ #کمال_خسروی #هستی_اجتماعی #تاریخیت #مبارزه_طبقاتی #مبارزه_با_دیکتاتوری

👇🏽

🖋@naghd_com

⭕️ تداوم کارزار «سه‌شنبه‌‌های نه به اعدام» در ۵۶ زندان مختلف در هفته صدوششم

با گذشت بیش از سه هفته از کشتار وحشیانه مردم در کوی و برزن و خیابان‌های ایران و بازداشت ده‌ها هزار شهروند بی‌پناه، همچنان اقشار وسیعی از مردم ایران در بی‌خبری کامل از سرنوشت و وضعیت عزیزانشان بسر می‌برند. این اقدامات حکومت سرکوب‌گر، مصداق قتل حکومتی و ناپدیدسازی قهری و مسئول اصلی آن ولی وفقیه است.

بسیاری از بازداشتی‌ها، بدون حق دادرسی منصفانه مخفیانه محاکمه و در خطر احکام سنگین و اعدام قرار دارند. نهاد‌های امنیتی بسیاری از وکلای مستقل را تهدید کرده‌اند که حق ندارند وکالت بازداشتی‌های قیام دی ماه را به عهده بگیرند.

ما اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» از تمام خانواده بازداشتی‌‌ها و جانباختگان می‌خواهیم که صدایشان را بلند کرده و اسامی عزیزانشان را رسانه‌ای و منتشر کنند و از تمامی مردم شراف‌تمند و فعالان حقوق بشر، صنفی، مدنی و سیاسی میخواهیم بیش از همیشه صدای زندانیان و بازداشتی‌های اخیر باشند.

حکومت مستبد بی‌پروا و بطور هستریک در حال اعدام است به طوری که در بهمن ماه تاکنون ۱۲۳ تن و از ابتدای سال ۱۴۰۴ تا امروز نیز بیش از ۲۳۵۰ تن را به دار آویخته‌است.

اعتراض به حق مردم ایران و هزاران گُل پرپر‌شده از دختران و پسران و کودکانی که با تیر و تبر سرکوب‌گران فاشیست مذهبی حاکم خونشان به ناحق ریخته شده، در نهایت باعث شد که عامل اصلی این جنایت یعنی سپاه پاسداران توسط اتحادیه اروپا در لیست تروریستی قرار بگیرد که یک قدم بزرگ در مبارزات مردم ایران است. امری که نه تنها خواسته اعضای این کارزار و همه زندانیان سیاسی بلکه از سال‌ها پیش خواسته تمام مردم آزادی‌خواه و برابری‌طلب ایران نیز بوده است.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» روز سه‌شنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۴ در هفته صدوششم در ۵۶ زندان زیر در اعتصاب غذا می‌باشند:

زندان اوین (بند زنان و مردان)، زندان قزلحصار (واحد ۲و۳و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بند زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بند زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بند زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان وکیل‌آباد مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران و زندان ایلام.

هفته صدوششم
۱۴ بهمن ۱۴۰۴
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام


@no_to_execution_tuesdays
https://t.me/No_To_Execution_Tuesdays
https://x.com/n_t_e_t

#بازنشر
برگرفته از کلکتیو ۹۸

#بازنشر
برگرفته از کلکتیو ۹۸

چرا بخشی از چپ به هم‌پیمانی با دیکتاتورها می‌رسد؟

از انترناسیونالیسم تا ضد‌امپریالیسم:
کمپیسم از کجا سربرآورد؟


نویسنده: دن لا بوتز
ژانویه‌ی ۲۰۲۲ | مجله‌ی نیوپولتیک

ترجمه: متین شریفی

کارگاه دیالکتیک | بهمن ۱۴۰۴


مقدمه: 
این مقاله به بررسی دیدگاه‌های کسانی می‌پردازد که از دل چپ بیرون آمده‌اند و خود را «ضد‌امپریالیست» می‌نامند، اما در عمل به مدافعان دولت‌های دیکتاتوری بدل شده‌اند؛ دولت‌هایی که برخی از آن‌ها خود را کمونیست یا سوسیالیست می‌خوانند، اما اقلیت‌های ملی را سرکوب می‌کنند، جنبش‌های دموکراتیک را درهم می‌شکنند و مبارزات کارگران برای زندگی بهتر را خفه می‌سازند. حامیان این دولت‌های اقتدارگرا «تانکی» (Tankie) نامیده شده‌اند؛ اصطلاحی که به کمونیست‌هایی اشاره دارد که از سرکوب انقلاب مجارستان در سال ۱۹۵۶ توسط اتحاد شوروی حمایت کردند. همچنین از این طیف با عنوان «کمپیست»‌ها (اردوگاه‌گرایان) یاد می‌شود؛ مفهومی که به این تصور ارجاع دارد که جهان اساساً به دو اردوگاه تقسیم شده است: یکی امپریالیستی و دیگری ضد‌امپریالیستی. در سال‌های اخیر، این قبیل افراد و جریانات «چپ‌های اقتدارگرا» نیز نام گرفته‌اند، چرا که با وجود ادعای تعلق به چپ، به پشتیبانان رژیم‌های اقتدارگرا بدل شده‌اند. این افراد اغلب خود را «ضد‌امپریالیست» می‌خوانند، هرچند من اصطلاح «شبه‌ضد‌امپریالیست» را ترجیح می‌دهم، زیرا این متفکران و سازمان‌ها در عمل با همه‌ی اشکال امپریالیسم به‌طور منسجم مخالفت نمی‌کنند. با این حال، در این مقاله از اصطلاح «کمپیست» صرفاً به این دلیل استفاده کرده‌ام که کوتاه‌تر و کارآمدتر است.

در این‌جا می‌کوشم توضیح دهم که «کمپیسم» چگونه پدید آمد و چرا ما سوسیالیست‌ها باید آن را رد کنیم. ما سوسیالیست‌ها انسان‌گرا هستیم. ما به مبارزه برای ارزش‌های انسان‌گرایانه باور داریم و از آن حمایت می‌کنیم؛ یعنی از ارتقای کیفیت زندگی برای همه‌ی انسان‌ها. ما خواهان جهانی عاری از ستم و استثماریم؛ جهانی که در آن همه‌ی انسان‌ها بتوانند درباره‌ی آینده‌ی خود صدا و رأی داشته باشند. ما حقوق مدنی و آزادی‌های مدنی – از جمله آزادی دین، تجمع، بیان و مطبوعات، و نیز رهایی از ستم نژادی و جنسیتی– را اجزایی اساسی از مبارزه برای سوسیالیسم و شرط‌های بنیادین شکل‌گیری یک جامعه‌ی سوسیالیستیِ واقعی می‌دانیم.


لینک مقاله در وبسایت کارگاه:

https://kaargaah.net/?p=1603

----------------------
#کمپیسم
#شبه_آنتی_امپریالیسم
#چپ_اردوگاهی
#انترناسیونالیسم_از_پایین
#انترناسیونالیسم_ستمدیدگان
----------------------
@kdialectic

فایل پی‌دی‌اف: ☝️🏿

چرا بخشی از چپ به هم‌پیمانی با دیکتاتورها می‌رسد؟

از انترناسیونالیسم تا ضد‌امپریالیسم:
کمپیسم از کجا سربرآورد؟


نویسنده: دن لا بوتز
ژانویه‌ی ۲۰۲۲ | مجله‌ی نیوپولتیک

ترجمه: متین شریفی

کارگاه دیالکتیک | بهمن ۱۴۰۴


لینک مقاله در وبسایت کارگاه:

https://kaargaah.net/?p=1603

----------------------
#کمپیسم
#شبه_آنتی_امپریالیسم
#چپ_اردوگاهی
#انترناسیونالیسم_از_پایین
#انترناسیونالیسم_ستمدیدگان
----------------------
@kdialectic

دانشگاه، سنگر مقاومت

به‌گزارش رسانه‌های خبری:
اعتراضات و تحصن دانشجویان در برخی دانشگاه‌های ایران، برای چندمین روز متوالی ادامه دارد. دانشجویان معترض تاکید دارند که با کشته و زندانی شدن تعدادی از همکلاسی‌هایشان «به زندگی عادی برنمی‌گردند».

در روز ۱۴ بهمن تصاویری از دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه آزاد مشهد منتشر شده است که در آن دانشجویان با در دست داشتن عکس فائزه حسینی، دانشجوی رشته مامایی که بر اساس گزارش‌ها در اعتراضات کشته شده، شعار می‌دهند: «دانشجو می‌میرد، ذلت نمی‌پذیرد»

----------------------------

دانشجویان‌ در معرض خطر سرکوب خشونت‌بار قرار دارند. همراه با دانشجویانْ کشتار جمعی دی‌ماه را روایت کنیم و خواست آزادی دستگیرشدگان را فریاد بزنیم.

--------------------------
#دانشگاه_سنگر_مقاومت
#روایت_کشتار
#اعتراضات_سراسری
#کشتار_جمعی_دیماه
-------------------------
@roudcollective

چکیده‌ی بخش سوم (پایانی)
👇🏾👇🏾

از مقاله‌ی «آیا دیاسپورا می‌تواند صدای مردم ایران باشد» تاکنون دو بخش‌ِ نخست در قالب عکس‌نوشته منتشر شده‌اند. در پست بعدی چکیده‌ی بخش سوم و پایانیِ این مقاله را منتشر می‌کنیم. در روزهای آتی کل مقاله را در فرمت پی‌دی‌اف منتشر خواهیم کرد.
هدف از تهیه و انتشار این مطلب آن بوده است که به‌سهم خود در بحث‌های جاری حول چگونگی مواجهه‌ی نیروهای مترقی دیاسپورا با وضعیت خطیر کنونی در ایران مشارکت کنیم. چنین بحثی البته تازگی ندارد، ولی بنا به شرایط هولناک حاضر، گویا این‌بار با عزم جدی‌تر و اقبال وسیع‌تری همراه است. در هرحال، اگرچه بحث فراگیر حول چنین اقدامی آشکارا دیرهنگام درگرفته است، اما به‌سرانجام‌رسیدنِ آن از همیشه ضروری‌تر است.

تحریریه‌ی رود
۱۵ بهمن ۱۴۰۴

-------------------------
@roudcollective

تاملی درباره‌ی «همبستگی انقلابی» با عاملان کشتار جمعی

با نگاهی به زمینه‌ها و تجلی‌های کمپیسم در پهنه‌ی ایران


لینک نسخه‌ی آلمانی مقاله:

Über die „revolutionäre Solidarität“ mit den Tätern eines Massakers -

Kontexte und Manifestationen des Campismus am Fallbeispiel Iran

https://www.xn--untergrund-blttle-2qb.ch/politik/ausland/kontexte-und-manifestationen-des-campismus-am-fallbeispiel-iran-009510.html