دعوت به «اتحاد در عمل» برای دفاع از جنبش‌های مردمی
https://t.me/left_forum/221
خیزشی انقلابی در ایران شکل گرفته است. مردم که از وضعیت فاجعه‌بار اقتصادی و سیاسی به‌ستوه آمده‌اند، بار دیگر به خیابان‌ها ‏ریخته‌اند؛ خشم خود را علیه جنایت، فساد، بی‌کفایتی و سرکوب رژیم نشان داده‌اند؛ و خواستار سرنگونی آن شده‌اند. جمهوری ‏اسلامی هم‌چون گذشته با خشونتی بی‌سابقه به سرکوب معترضان پرداخته است: از جمله کشتار با سلاح‌های سنگین، تیراندازی ‏مستقیم به مردم، حمله به بیمارستان‌ها، و برقراری حکومت نظامی و ...‏

آمار دقیق قربانیان هنوز روشن نیست، اما منابع مستقل از هزاران کشته و ده‌ها هزار بازداشتی خبر می‌دهند. حتی رهبران رژیم ناچار ‏شده‌اند به گستردگی تلفات اعتراف کنند. ‏

سرکوب‌ وحشیانه‌ی کنونی ادامه‌ی روندی است که طی دهه‌های گذشته همواره جاری بوده است. اعتراض‌های مردمی که پس از ‏سال ۱۳۸۸ به‌تدریج رادیکال‌تر و گسترده‌تر شده‌اند، دیگر محدود به چارچوب جمهوری اسلامی نمانده‌اند. خیزش‌های سال‌های ‌‏۱۳۹۶، ۱۳۹۸، ۱۳۹۹ و به‌ویژه خیزش «زن، زندگی، آزادی» نمونه‌هایی از این روند بوده‌اند. حرکت انقلابی سال ۱۴۰۴ هم ‏گسترده‌ترین حرکت مردمی سال‌های اخیر محسوب می‌شود‎.‎

در این میان جریان‌های «رژیم چنج»، به‌‌ویژه سلطنت‌طلبان و مجاهدین خلق، و جریان‌های دیگر نیز در تلاش برای مطرح‌کردن ‏بدیل‌های ارتجاعی در مقابل رژیم هستند. سلطنت‌طلبان به رهبری رضا پهلوی، آشکارا از الگوهای سرکوب‌گرانه سخن می‌گویند، و ‏می‌کوشند با حمایت نظامی دولت‌های خارجی و رسانه‌های وابسته‌شان قدرت را در دست بگیرند. مجاهدین خلق هم در ارتباط با ‏نیروهای به‌شدت راست‌ در غرب مسیری مشابه را دنبال می‌کنند‎.‌‏ ‏

با وجود این، در شرایطی که خطر حمله‌ی نظامی و جنگ هم از سوی دیگر خیزش انقلابی را هر روز بیشتر تهدید می‌کند، نیروهای ‏چپ و مترقی هنوز نتوانسته‌اند بدیلی سازمان‌یافته و مؤثر پی‌ریزی کنند. هدف از این بیانیه شرح دوباره‌ی جنایت‌های رژیم نیست، ‏بلکه تلاش برای یافتن راهی برای دخالت مؤثر نیروهای چپ و مترقی در حمایت از جنبش مردم، و ارائه‌ی فراخوانی برای «اتحاد در ‏عمل» و اقدام هماهنگ این نیروها در حمایت از مردم، مقابله با سرکوب رژیم و بدیل‌های ارتجاعی است.‏

ارزیابی ما در جمع هم‌اندیشی چپ، که چند گرایش را دربر می‌گیرد، این است که بسیاری از کنش‌گران و گروه‌های چپ و پیشرو ‏می‌توانند با «اتحاد در عمل» از نیروی عظیم این خانواده‌ی بزرگ در راه پشتیبانی از مبارزات کارگران و تهی‌دستان و همه‌ی مردم ‏کشورمان، همراهی با آن‌ها در راه کسب آزادی استفاده‌ی بهینه ببرند. آزادی به‌دست مردم ایران در داخل کشور و بدون دخالت ‏دولت‌های خارجی به‌دست خواهد آمد. این همکاری‌ را می‌توان در گفت‌وگوهای مشترک از تبادل اطلاعات، هم‌فکری و هم‌اندیشی ‏آغاز کرد و ‏به همکاری‌ها و اقدام‌های مشترک‎ ‎در سطح عملی دست یافت.‏

بنابراین، تمامی نیروهای مترقی دل‌سوز را به برداشتن گام‌های مشترک برای پیشبرد این وظیفه‌ی راهبردی فرا می‌خوانیم.‏

نه سلطنت، نه رهبری؛ آزادی و برابری!‏

هم‌اندیشی چپ
دی‌ماه ۱۴۰۴ ــ ژانویه ۲۰۲۶‏

‏نشانی تماس:
hamandishichap22@gmail.com ‌‏ و hamandishichap2025@gmail.com
⬅️ یوتیوب هم‌اندیشی چپ ‏
⬅️تلگرام هم‌اندیشی چپ ‏

🟣 حاکمیت جمهوری اسلامی، بزرگترین کشتار دسته‌جمعی و جنایت علیه بشریت در تاریخ ۴۷ سال حکومتش را رقم زد. هزاران معترض ظرف ۶ روز با شلیک مستقیم گلوله‌ی جنگی، ضربات قمه، باتوم و ضرب‌وشتم ماموران یگان ویژه، سپاه، بسیج، لباس شخصی، ناجا و … کشته شدند. تن‌های بی‌جان بی‌شماری به شیوه‌ی #خاوران در گورهای دسته‌جمعی دفن شدند. پیکرهای بی‌جان عزیزانمان را با وانت و خاور به سردخانه‌ها منتقل کردند. در ازای تحویل پیکرها، ارقامی (از ۴۰۰ میلیون تا ۱ میلیارد و ۳۰۰ میلیون تومان) دریافت کردند. تحویل پیکر را به شرط امضا و پذیرش نام «شهید بسیجی» به خانواده‌ها تحویل دادند. به تن نیمه‌جان و بازداشتی معترضان، تیر خلاص زدند. مردم رشت را در #بازار_رشت در آتش‌سوزی عامدانه، سوزاندند و مابقی را به رگبار بستند. ۳۱ شهر ایران را‌ به خون کشیدند و وقیحانه، چونان #کشتار _۶۷ به کشته‌شدگان، منافق و معاند می‌گویند، با این تفاوت که امروز جوانان و مردم به گلوله‌ی بسته ما را، تروریست نیز نام نهادند.

⚪️ این ویدیوی ۱۲ دقیقه‌ای، ذره‌ای ناچیز از جنایت علیه بشریت این حکومت طاعونی است. سرگردانی مردمی جان به لب رسیده در پی پیدا کردن کالبدهایی کشته شده که با کامیون و وانت در فضای باز سردخانه پزشکی قانونی کهریزک تهران، رها شده‌اند.

♦️هشدار:

می‌دانیم که دیدن ویدیوهای کشته و سلاخی شده‌ی عزیزانمان تا چه حد کشنده است. در شرایطی که حکومت، با قطعی ۱۵ روزه‌ی اینترنت بین‌الملل خارجی و شبکه‌ی داخلی، به کشتار و کتمان جنایات پرداخت، ابتدایی‌ترین کارکرد هر رسانه‌ای، بازتاب و پژواک صدای خفه‌ی شده‌ی مردم و انعکاس این جنایت است.

#ژن_ژیان_آزادی
#اعتراضات_سراسری
#قسم_به_خون_یاران_ایستاده‌ایم_تا_پایان

@bidarzani

☝️🏿☝️🏿
هشدار:
این ویدئو ☝️🏿☝️🏿حاوی صحنه‌های دلخراش است،
که در موقعیت کنونی، به‌خاطر تجمیع اخبار و رویدادهای هولناک و تصاویر تراماتیک، ممکن است فراتر از ظرفیت‌ روانی برخی از مخاطبان باشد. در این صورت، لطفا ویدئو را باز نکنید.

ادامه اجرای احکام سلب حیات و اعدام‌های گسترده در ایران

در دو روز گذشته دست‌کم ۲۰ نفر در زندان‌های مختلف کشور اعدام شده‌اند.

https://www.radiozamaneh.com/875898/

@RadioZamaneh | رادیو زمانه

«گوهر اعتماد اجتماعی» در میان قتل عام!

وقتی جامعه در میانه‌ی قتل‌عام دست‌وپا می‌زند، دیگر نمی‌توان از فردا گفت بی‌آنکه پاسخی برای زنده ماندن امروز داشت. این متن، از دل خشم، سوگ و ناامیدیِ مردمی نوشته شده که میان گلوله‌ی داخلی و گلوله‌ی خارجی به انتخابی دروغین رانده شده‌اند. الهام هومین‌فر می‌پرسد: وقتی «گوهر اعتماد اجتماعی» پیشاپیش در مسلخ سر بریده شده، وقتی عاملیت جامعه یکی‌یکی حذف شده، در جوی از خون و سرکوب، اصلاً چگونه می‌توان از سازمان‌یابی، کنش جمعی و رهایی سخن گفت؟

https://www.radiozamaneh.com/875944/

@RadioZamaneh | رادیو زمانه

فرازی از متن:

«ایرانِ امروز، حال‌وهوای صبحِ نیشابور پس از هجوم مغول را دارد.» ...

در برابر شقاوتِ جمهوری اسلامی، آگاهی رنگ باخته. فقط خشم مانده، خشم، و هر آنچه یک ملت را به انتخابی دروغین هل می‌دهد:
یا قتل‌عام مردم به دست جمهوری اسلامی
یا جنگ برای نابودی جمهوری اسلامی؛
میان گلوله‌ی داخلی و گلوله‌ی خارجی، ملتی مجبور به «انتخاب» شده است. ...

ما از یک طرف درون یک قتل عام و از طرف دیگر در آستانه جنگی تمام‌عیار هستیم با سناریویی که پیشاپیش به مردم فروخته شده، «تمیز می‌زنند و سریع، مثل زدن هنیه، و ما رها می‌شویم.» کسی کاری به بعدش ندارد چون جامعه‌ای در حال مرگ به بعدش فکر نمی‌کند. به الان و زنده ماندن فکر می‌کند. چیزی فرای عاملیت همه ما در حال شکل‌گیری است. 

هشدار آهراز: کشتار توسط جمهوری اسلامی متوقف نشده؛ برعکس، وارد مرحله‌ای تازه شده است

پس از کشتار بی‌سابقه معترضان، شواهد فزاینده نشان می‌دهد سرکوب جمهوری اسلامی وارد مرحله‌ای پنهان‌تر و مرگ‌بارتر شده است. گزارش‌ها از تیرباران بازداشت‌شدگان، ربایش و قتل مجروحان در مراکز درمانی و جرم‌انگاری امدادرسانی پزشکی حکایت دارند؛ الگویی که می‌تواند مصداق روشن «جنایت علیه بشریت» باشد. در حالی‌ که سکوت جامعه جهانی ادامه دارد، هر ساعت تعلل، خطر حذف سیستماتیک قربانیان و شاهدان را افزایش می‌دهد.

https://www.radiozamaneh.com/875970/

@RadioZamaneh | رادیو زمانه

فرازی از متن:

گزارش‌های نگران‌کننده‌تری در حال انتشار است که از احتمال تیرباران بازداشت‌شدگان و مجروحان حکایت دارد. شماری از شهروندان داخل کشور اعلام کرده‌اند خانواده‌هایی را می‌شناسند که فرزندشان پس از وقایع ۱۸ و ۱۹ دی ـ در جریان کشتار گسترده ـ مجروح و توسط مردم به بیمارستان منتقل شده، اما چند روز بعد نهادهای امنیتی برای «تحویل جسد» و در ازای مبالغ هنگفت با خانواده تماس گرفته‌اند. افزون بر این، شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه برخی بازداشت‌شدگان که هنگام دستگیری مورد اصابت گلوله قرار نگرفته بودند و دوستانشان شاهد سلامت جسمانی آنان بوده‌اند، پس از مدتی به‌عنوان «کشته‌شده» به خانواده‌ها معرفی شده‌اند. این الگوها نشان‌دهنده انتقال خشونت از خیابان به بازداشتگاه‌ها و مراکز درمانی و تلاش برای حذف سیستماتیک شاهدان زنده است.

یادداشتی از حسن مرتضوی:

و کشتگان روایت می‌کنند ....

اینجا شهر آرام است. مثل همیشه. آدم‌ها سرکار می‌روند. از سرما به خود می‌لرزند و در ترافیکی سرسام‌آور به خانه می‌رسند. تهران مثل همیشه کثیف و دودالود است. پر همهمه، اشفته و شلوغ. اگر ناظری خارجی باشی و به تهران بیایی ظاهرا چیزی نمی‌بینی. چیزی هم نیست که در ظاهر ببینی اما کافیست بروی یک محله‌ی کوچک گمنام در جنوب شهر. کاغذی بر سر در هر مغازه هست با عکس مرد جوان و رشید و ان جمله همیشگی جوان ناکام... یا اگر بروی به یکی از خیابان‌های قدیمی شهر مثل نظام‌اباد، انجا که می‌گویند جهنم بود، اعلان‌های وفات با عکس‌های نیمه‌پاره و ریز ریزشده در کف خیابان‌ها با چهره جوانانی که معصومانه به تو زل زده‌اند.... شهر ساکت و مغموم است اما پا به محل کار که می‌گذاری، صدای هق‌هق خفه‌ی همکارت، چشمان پف‌کرده دوستت، ناله‌های ریز کسی به گوش می‌رسد. اگر از بخت و اقبالت اینترنت موبایلت باز باشد و فیلترشکن خوبی داشته باشی، رژه‌ی عکس‌ها بی‌امان ادامه دارد: حسین، کاظم مریم، علی، رامتین، ماندانا و ... و یک عالم و... و انبوهی جوان که در حالت‌های مختلف برای رفیقی دوست دختری دوست پسری مادر پدری فرزندی کسی ژست گرفته‌اند. عکس پدر و مادری را می‌بینی که از غم کشته شدن دو فرزند برومند خود خویشتن را حلق‌اویز کرده‌اند. ... بعد در خیابان‌ها اسفالت ذوب شده، لکه‌ای خون، تابلوی از جا کنده شده‌ی راهنمایی و رانندگی، ساختمان سوخته و آتش گرفته و دود شده باهات حرف می‌زنند. به نجوا، و زیر لب حکایت می‌کنند که
برای من مگری و مگو دریغ دریغ
به دام دیو درافتی دریغ ان باشد.

حسن مرتضوی

تاملی کوتاه بر چند درد-خبر:

جمهوری اسلامی در کمتر از سه روز (دست‌کم) بیش از ۲۰ هزار نفر از شهروندانش را سلاخی کرده است ...

و همچنان این سلاخی را در بازداشتگاه‌های مخوف‌اش ادامه می‌دهد.

دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی در برخی شهرها شماری از پزشکان و کادر درمانی، که طی اعتراضات به مجروحان کمک کرده‌اند، را دستگیر کرده است.

----------------

هرگونه شباهت این رویدادها با جنایت‌های سیستماتیک اسرائیل و نسل‌کشی در غزه یحتمل تصادفی‌ست. و یحتمل این «واقعیت‌های جداگانه» با یکدیگر قابل مقایسه نیستند!

کسانی که چندین سال - با شور و حرارت - راهبرد ژئوپولتیکی جمهوری اسلامی را مستقل از سیاست داخلی آن قلمداد کرده و از آن (به‌سان راهبردی مترقی یا ضروری) دفاع کردند و‌ تضعیف جمهوری اسلامی را تقویت اسراییل قلمداد می‌کردند، دیر یا زود باید به وجدان عمومیِ جامعه پاسخ بدهند که چگونه یک نظام سیاسیْ همزمان می‌تواند دو ماهیت تماما مجزا و متفاوت داشته باشد؛ و چرا در تقابل ژئوپولتیکیِ دو‌ نظام سیاسیِ منحط باید در جستجوی امکانی رهایی‌بخش بود؛ و چرا دولت‌های دو سر این تقابلِ پرهیاهو نتوانند سرشت مشترکی داشته باشند.

عجالتا آنها، دست‌کم برای اینکه با داعیه‌های ضدستم خودشان به‌ تناقض نرسند، قاعدتا باید در کنش‌های امروزشان نشان دهند که جان انسان‌ها فی‌نفسه برای‌شان اهمیت دارد، نه صرفا با گذر از فیلتر ایدئولوژی. ...

در عمل اما شماری از همان «ضدصهیونیست‌های انقلابی» تلویحا یا تصریحا فحوای گفتار خامنه‌ای و لاریجانی و قالیباف، و‌ اژه‌ای و پزشکیان و عراقچی و نخبگان سپاه‌ پاسداران، و خاتمی، و شمس‌الواعظین و جلایی‌پور و‌ صداوسیمای جمهوری اسلامی و خبرگزاری فارس و تسنیم و غیره را تکرار می‌کنند؛ اینکه «این اعتراضات تهاجم دوم اسرائیل به ایران بوده است.».
حاملان چنین گفتاری دشوار بتوانند از کشته‌شدن «چندهزار» عامل یا فریب‌خورده‌ی موصاد ابراز انزجار کنند، چه رسد که در برابر آن بایستند. اگر خلاف این است، این‌ گوی و‌ این‌ میدان!

و‌‌‌ سرانجام اینکه، ادغام در تباهی یک‌شبه حادث نمی‌شود، بلکه محصول پی‌گیریِ هویتی و خودشیفته‌ی یک بینش متناقض تا سرحدات منطقیِ آن است.


پی‌نوشت:
نظام بین‌المللی‌ای که اینک کشتار جمعی معترضان در جغرافیای ایران را در سکوت و‌ بی‌تفاوتی نظاره می‌کند و منتظر «بازگشت دوباره‌ی ثبات» به ایران است، همان نظامی‌ست که در برابر نسل‌کشی در غزه سکوت کرد. اگر در این‌ موقعیت هولناک اساسا اقدام موثری برای مهار ماشین کشتار جمهوری اسلامی ممکن باشد، تنها از طریق همبستگی انسان‌هایی که به اصل «حق زندگی برای همگان» باور و‌ تعهد دارند قابل تصور است.

تحریریه‌ی کارگاه دیالکتیک
۶ بهمن ۱۴۰۴


--------------------
#اعتراضات_سراسری
#روایت_کشتار
#کشتار_بس
#علیه_عادی‌سازی_کشتار
--------------------
@kdialectic