فایل پی‌دی‌اف☝️🏿

عروج‌ مقاومت‌پذیر «هخا-پهلوی» با معجزات رسانه

کلکتیو رود
۲۶ دی ۱۴۰۴

سرفصل‌ها:

۱. بافتار تاریخی ظهور هخا

۲. دلایل هخاپروریِ جمهوری اسلامی

۳. هخا-پهلوی: از مبعوث‌شدن تا دعوت عمومی

۴. چرایی هم‌نوایی بخشی از معترضان با هخا-پهلوی

۵. چالش نیروهای چپ در مواجهه با معجزه‌ی هخا-پهلوی

-------------------------------
نشانی‌های تماس با «رود»:
https://t.me/roudcollective
roudcollective@proton.me

نشانی صفحه‌ی اینستاگرام رود:
https://www.instagram.com/roudcollective

------------------------
#اعتراضات_سراسری_۱۴۰۴
#هخا_پهلوی
#رسانه‌ی_بدیل
#ژن_ژیان_ئازادی
------------------------
@roudcollecte

تظاهرات گسترده در همبستگی با مبارزات مردم ایران در پاریس

در ادامه‌ی موج همبستگی‌های بین‌المللی با مبارزات مردمی در ایران، روز گذشته - شنبه ۲۷ دی ماه - پاریس شاهد تظاهراتی گسترده با حضور نیروهای چپ، رادیکال و مترقی بود؛ تجمعی که با هدف حمایت از خیزش‌های اجتماعی، افشای تحریف‌های رسانه‌ای و مرزبندی روشن با تمامی اشکال ارتجاع، امپریالیسم و جنگ‌طلبی برگزار شد.

این تظاهرات با حضور فعالان سیاسی، دانشجویان، کنشگران اجتماعی و نیروهای تبعیدی ایرانی و غیرایرانی شکل گرفت و تلاش داشت صدای واقعی اعتراضات مردم ایران را ـ آن‌گونه که در خیابان‌ها، محل کار، دانشگاه‌ها و مناطق حاشیه‌ای جریان دارد ـ بازتاب دهد؛ صدایی که هم‌زمان زیر فشار سرکوب جمهوری اسلامی و مصادره‌ی سیاسی نیروهای راست، فاشیست‌های سلطنت‌طلب و مداخله‌گر خارجی قرار دارد.

در جریان این تجمع، لیلا حسین‌زاده در سخنرانی خود با تأکید بر مشروعیت و رادیکالیسم مبارزات مردم ایران، از مقاومت اجتماعی علیه فقر، سرکوب، تبعیض و خشونت دولتی دفاع کرد. او در عین حال، با صراحت و قاطعیت، طیفی از نیروها و دولت‌ها را مورد نقد و محکومیت قرار داد:
از حکومت‌های امپریالیستی و سیاست‌های مداخله‌جویانه‌ی آنان گرفته تا پروژه‌های موسوم به «محور مقاومت»، حامیان اسرائیل و آمریکا، و همچنین جریان‌های سلطنت‌طلب. حسین‌زاده با برجسته‌کردن همسویی عینی سیاست‌های این نیروها با جمهوری اسلامی، نشان داد چگونه هر یک از این بلوک‌ها ـ با وجود تضادهای ظاهری ـ در عمل به بازتولید سرکوب، جنگ، و حذف صدای مستقل مردم یاری می‌رسانند.

سخنرانی او با استقبال گسترده‌ی حاضران روبه‌رو شد، چرا که به‌روشنی بر یک مرزبندی اساسی تأکید داشت: جداسازی صف زحمتکشان، فرودستان و نیروهای معترض اجتماعی از تمامی اشکال ارتجاع، چه در قالب دولت‌های استبدادی داخلی و چه در شکل آلترناتیوهای دست‌ساز خارجی.

برگزارکنندگان و شرکت‌کنندگان این تظاهرات تأکید کردند که آنچه امروز در شهرهای مختلف جهان در جریان است، بخشی از یک تلاش آگاهانه و سازمان‌یافته برای مقابله با تحریف مبارزات مردم ایران در رسانه‌های جریان اصلی و جلوگیری از مصادره‌ی سیاسی این مبارزات است. آنان تاکید کرند که همبستگی بین‌المللی زمانی معنا دارد که نه به ابزار فشار ژئوپلیتیک، بلکه به پشتیبان مبارزات واقعی از پایین تبدیل شود.
تجمع پاریس در امتداد گردهم‌آیی‌ها و کنش‌های مشابهی است که طی هفته‌های اخیر در شهرهای مختلف اروپا و جهان برگزار شده‌اند؛ کنش‌هایی که هدف مشترک آن‌ها دفاع از استقلال مبارزات مردمی، مخالفت هم‌زمان با استبداد، امپریالیسم و جنگ، و تقویت پیوند میان نیروهای مترقی در سطح منطقه‌ای و جهانی است
#همبستگی_بین‌المللی
#پاریس
#ایران
#اعتراضات_ایران
#مبارزات_مردمی
#نه_به_جنگ
#نه_به_امپریالیسم
#نه_به_استبداد
#علیه_سرکوب
#چپ_رادیکال
#نیروهای_مترقی
#صدای_خیابان
#نه_شاه_نه_شیخ
#نه_به_مصادره_اعتراضات
#همبستگی_با_مردم_ایران

https://t.me/JonbeshTV

🚩 برگرفته از صفحه‌ی روژا.پاریس

📍 ۶۰۰۰ نفر در #پاریس علیه شیخ و شاه
یک دقیقه سکوت
و نمایی فراگیر از همبستگی با مبارزات #ایران

عصر شنبه ۲۷ دی‌ماه، در یک راهپیمایی‌ای کم‌سابقه، با به سازماندهی «کلکتیو روژا»، «انجمن عدالت ایران» و «آزادی برای ایران» و پشتیبانی گروه‌های سیاسی مختلف، جمعیتی حدود ۵۰۰۰ تا ۷۰۰۰ نفر در شهر پاریس در فرانسه گرد هم آمدند تا با محکوم‌کردن کشتارها و خشونت‌های رژیم علیه معترضان در ایران، همبستگی خو درا با مردم اعلام کنند.

این تظاهرات با حضور گستردهٔ کلکتیوهای ایرانی، کُرد، فمینیستی-کوئیر و چپ، همچنین سندیکاها و طیفی از نهادها و تشکل‌های حقوق‌بشری، سندیکالیستی و سیاسی از ایران و فرانسه برگزار شد. تمام احزاب چپ فرانسه از فراخوان تظاهرات پشتیبانی کردند و در آن حضور داشتند. محور اصلی این تجمع محکومیت کشتارها، خشونت‌ها و جنایت‌های جمهوری اسلامی بود.
شعارهای مکمل راهپیمایی، «ژن ژیان ئازادی»، «نه سلطنت، نه رهبری»، و «نه به مداخلهٔ خارجی» و «حق تعیین‌شرنوشت» بود.

از آنجا که چنین تجمع گسترده‌ای در پاریس از زمان خیزش «زن، زندگی، آزادی» بی‌سابقه بوده است، می‌توان آن را یک اعلام حضور مهم از سوی بلوک اپوزیسیون چپ دیاسپورا تلقی کرد که قادر است نه تنها بی‌لکنت و با صراحت و قاطعیت در برابر خشونت‌های رژیم اسلامی ایران موضع‌گیری کند، بلکه توانایی جمع‌آوری تعداد زیادی از مخالفان سلطنت‌طلبی را نیز حول شعار «نه سلطنت، نه رهبری، آزادی و برابری» دارد. این شعار، که بارها از قیام ژینا تا خیزش اخیر در خیابان‌های ایران شنیده شده، نمایانگر مخالفت گسترده مردم با هر دو نظام سلطنتی و دینی است.

این راهپیمایی نشان داد که نیروهایی که مخالف سلطنت هستند، نیازی به تبدیل شدن به پیاده‌نظام تظاهرات‌های سلطنت‌طلبان ندارند تا از حضور این قشر خاکستری یا مخالف پهلوی به نفع برنامه‌های سیاسی ارتجاعی آن‌ها استفاده کنند؛ بالعکس، با ساختن بلوک متحد و مترقی از نیروهای اپوزیسیون چپ و سوسیال‌دموکرات ضدسلطنت‌طلب، می‌توان فضایی فراهم کرد که بسیاری از کسانی که تمایلی به پیوستن به تظاهرات طرفداران پسر دیکتاتور شاهی ندارند، جایی برای حضور خود بیابند.

به نظر می‌رسد این چشم‌انداز، افقی است که نیروهای مخالف جمهوری اسلامی و سلطنت‌طلبی می‌توانند در افق سیاسی فعالیت‌های خود ترسیم کنند. این راهپیمایی نشان داد که چنین افقی نه یک رویا، بلکه یک واقعیت دست‌یافتنی و حتی ضروری است.

#ژن_ژیان_ئازادی
#اعتراضات_سراسری_۱۴۰۴
#ایران

https://www.instagram.com/reel/DTqIvkXDGbC/?igsh=MWRudmQydXA5dGcweA==

این ماجرای "پهلوی برمیگرده" به نوعی یادآور "یا حسین میر حسین" است.  هر دوی آنها بیشتر از آنکه نماینده حضور یک نظم گفتمانی باشند، غیاب ایده‌ای را نمایندگی میکنند که ناشی از تحلیل و تحمل تناقضات و اضداد است. هر دو محصول لحظه‌ای هستند که در آن برخی از گروهبندیهای اجتماعی برای رسیدن به چشم اندازی روشن به یک "توافق" نیاز دارند. این توافق مبنایی باورمندانه و عقیدتی ندارد بلکه مستقیما متاثر از حس ناامنی و آشفتگی است. گروهبندیهای خسته و مستاصل که زیر فشار استبداد مستقر فلج شده‌اند یک تغییر بزرگ و ناگهانی میخواهند. یا به زبانی روشنتر آنها "یک تغییر" میخواهند حتی اگر "هر تغییری" و به هر مقصدی باشد. پس پر بیراه نیست که اگر  با خودشان بگویند:  ما باید بر سر چیزی یا کسی به توافق برسیم که تمام پیچیدگیهای وضعیت را خنثی و ساده کند.  لاجرم به سمت چیزی میروند که شمایل امکان را دارد اما در واقع به خودی خود یک امکان نیست.
میر حسین موسوی در زمان ظهورش آن سوژه‌ی محبوب و مورد توافق نبود که توان ایجاد یک وفاق را داشته باشد اما استیصال جمعی در برابر استبداد مستقر، گروهبندیهای خسته را به حمایت از او تا والاترین سرحدات واداشت. او ناخواسته و نادانسته غیابی را نمایندگی میکرد که بدون یک پیروزیِ قطعی و سریع به شکستی مفتضحانه بدل میگشت. پیروزی قطعی حاصل نشد و موسوی بالکل از ادبیات سیاسی معترضان بیرون رفت. چرا که اساسا نمایندگیِ غیاب به چیزی جز غیابِ مطلق منتج نمیشود.
در وضعیت و فضایی بسیار متفاوت‌تر، اکنون نمایندگی این غیاب به شاهزاده سپرده شده. با این تفاوت که خود شاهزاده تمایلی دو چندان افزونتر به این مسئولیتِ پیچیده و ناممکن دارد. او بایستی بسیار زودتر و فوری تر میدانست که نمایندگی کردنِ غیاب در ساختِ مجمع الجزایریِ جامعه‌ی ایران آن هم به صورت فردی و در دوره کنونی امری مطلقا ناممکن است و وضعیت را وارد مرحله خطرناکی از گلاویز شدنِ اضداد میکند. تجربه شکوهمند انقلاب ریزومیِ ژینا نشان داد که جامعه‌ی ناراضیان در ایران چه اندازه شبکه‌ای و متکثر است و ایجاد یک توافق بازنمایی شده با نادیده گرفتن این تکثر چگونه میتواند شکل و ماهیت یک جریان سیاسی را وحشی و استبدادی کند. با این همه شاهزاده و جریانهای حول او  چنان سرمست این دستآورد شده اند که بالکل فراموش کرده‌اند نه دورنِ اسب چوبیِ تروا که دقیقاً روی آن نشسته‌اند.

فکر نمیکنم تا پیش از این در هیچ دوره‌ی دیگری فضای اعتراضی تا این حد چیپ و سبُک شده باشد. لمپن بازی به امر طبیعی تبدیل شده و خطوط گریز خودشان مستقیما به سیاه چاله منتهی میشوند. جمهوری کشتار و اعدام هزار هزار جسد روی دستمان گذاشته اما آنطرف سرورِ انتقام از تاریخ، گوشها را کر کرده است. بازار هویت یابیِ ملی آن هم  در یک ناهمزمانی بسیار گسترده با تاریخ منطقه حسابی داغ است و  انگار یک سوژه ایرانی هیچ نیست غیر از یک ایرانی. این سوژه چنان در این یگانه هویت ادغام شده که دیگر نمی‌تواند یک زن، یا یک دگر جنس گرا، یا یک دگر اندیش یا مثلا یک دیگری باشد. و بدتر آنکه این نوع عجیب از نئو ناسیونالیسم ایرانی،( یا همان پهلوی گرایی از سر ناچاری) پیش از در دست گرفتن قدرت، چنان در نقش حکمرانی غرق شده است که حتی جهت شعارها و تمرکز مبارزه‌اش را از حاکمیت اهریمنی جمهوری اعدام برداشته و مستقیما مخالفان احتماالی اش را نشانه گرفته است. زن، زندگی، آزادی را نشانه گرفته است، وحشت از اتنیکها و کمینه ها و ... را نشانه گرفته است.   سیل این هزاران خون نوعی سرمستی جنون آمیز قدرت را بیدار کرده است و همچنان مشتاق خون بیشترند. صدا به صدا نمیرسد و این جماعت همچنان در تمنای "کمکی" هستند که قرار بود به موقع از راه برسد اما نرسید. در این هیاهو امر سیاسی بالکل مرده است و چهره هایی این وضعیت کابوس وار را مهندسی و بازتولید میکنند که در این ۴۷ سال حتی یکبار آنها را ندیده ایم.
با آنها که از سر استیصال و فقدان رهبری متمرکز در این جریان ذوب شده‌اند نمیشود حرفی زد یا اساسا چیزی پرسید. چون آنها صرفا واکنشگر هستند و واکنششان نتیجه منطقی انکار و کشتار جمهوری اعدام است. اما از آنهایی که زمانی سودای یک تجربه دمکراتیک را در سر داشته اند و کم و بیش برایش هزینه ای داده اند،  میتوان پرسید: آیا با این جریان آشفته و نامتعین و تک هویتی میتوان به مقابله با این حکومت قاتل و اهریمنی رفت؟ اصلا  آیا این سرمستی و ذوق زده گی میتواند دو ماه دیگر پایدار باشد و به یک جریان سیاسی تبدیل شود؟