#گزارش
#یادداشت‌هایی_درباره‌ی_چالش‌های_فضای_جنگ (۴)

https://tinyurl.com/38z7zs7s


«شما به ما دست نخواهید یافت!»

سخنرانی ضدجنگ - گزارشی فشرده از کمپ اعتراضیِ «راین‌متال را خلع‌سلاح کنید!»


ترجمه و‌ مقدمه: تحریریه‌ی کارگاه دیالکتیک

۱۱ شهریور ۱۴۰۴


مقدمه:

طی روزهای گذشته اکسیون اعتراضی کمپ «راین‌متال را خلع‌سلاح کنید!» (Reihen-Metall Entwaffnen) - در شهر کُلن آلمان - به‌دلیل سرکوب پلیسی خبرساز شد. اما مهم‌تر از آن، این کمپ اعتراضی - که در سال‌های اخیر هرساله به‌مدت یک هفته در یکی از شهرهای آلمان برگزار شده - امسال حال و هوای پرشورتر و رادیکال‌تری داشت. از مهم‌ترین دلایل این گامِ رو به پیش، یکی گسترش چشم‌گیر مشی نظامی‌گری در سیاست آلمان در پی شدت‌یابی تنازعات امپریالیستی و آرایش جنگیِ ناتو است؛ و دیگری، تبعات هولناک جنگ و نسل‌کشی اسرائیل در غزه، که دولت آلمان - در کنار ایالات متحده - بی‌گمان از مهم‌ترین پشتیبان‌های سیاسی-گفتاری و نظامیِ آن بوده است و‌ لذا به‌طور فزآینده در کانون انتقادات نیروهای مترقی قرار گرفته است. متنی که در پایین می‌خوانید ترجمه‌ی سخنرانی و‌ گزارش یکی از فعالان و‌ سازمان‌دهندگان کمپ یادشده است. این سخنرانی در تظاهرات ضدجنگی‌ ایراد شد که اول سپتامبر در یکی دیگر از شهرهای آلمان برگزار شد. با این توضیح که در تقویم سیاسی آلمان و‌ برخی کشورهای اروپایی روز اول سپتامبر، به‌مناسبت سالگرد حمله‌ی نظامی آلمانِ نازی به لهستان (۱۹۳۹)، یا آغاز رسمی جنگ دوم جهانی، به‌عنوان روز ضدجنگ نام‌گذاری شده است.

و یک نکته‌ی پایانی اما نه جانبی:

با اینکه اکتیویسم ضدجنگ پدیده‌ی جدیدی در جوامع غربی نیست، درهم‌تنیدگی فاز جدید مناسبات سلطه‌ی جهانی با گسترش نظام‌مند جنگ و نظامی‌گری، جایگاه و کارکرد تازه‌ای به آن داده است. در این معنا که تنگنای تاریخی سرمایه‌داریِ متاخر در عبور از بحران‌های ساختاری‌ِ مزمن و تجمیع‌یافته‌اش موجب شده است‌ که «رژیم جهانی جنگ» هرچه بیشتر به‌سان مسیری «بدیل» برای تضمین انباشت سرمایه گسترش و استقرار بیابد: «انباشت به‌مدد نظامی‌گری»؛ مسیری که‌ به‌دلیل پیوند ذاتیِ آن با اقتدارگراییِ سیاسیْ همزمان امکانات بیشتری برای سرکوبِ وسیع‌تر و موثرترِ مقاومت ستمدیدگان (پرولتاریای جدید) عرضه می‌کند. و از آنجا که فاز جدید تشدید جنگ و نظامی‌گری علاوه‌بر خدمت به بازتولید سرمایه‌داری لاجرم مستقیما با تضعیف و نابودسازی شالوده‌های زیستی و مبارزاتیِ پرولتاریا همراه است، پیکار ضدجنگ (در هر شکل ممکن) می‌باید بخشی از استراتژی مبارزات طبقاتی پرولتاریا باشد.

روشن است که به‌دلیل محدودیت‌های حاد برآمده از فضای خفقان و سرکوب در ایرانْ اعتراضات مستقیم ضدجنگ، نظیر هر اکسیون اعتراضی دیگر، در معرض سرکوب‌ها و پیگردهای وحشیانه‌‌ی دولتی قرار خواهند گرفت؛ دست‌کم‌ در مقطع کنونیِ موازنه‌ی قوا. ولی راههای ابتکاری تقویت گفتار ضدجنگ در فضای ایران، به‌سان ضدگفتاری در برابر گفتار جنگ‌طلبانه‌ و کردار نظامی‌گریِ حاکمیت، و مفصل‌بندی محکم‌تر آن با آگاهی/مطالبات طبقاتی پرولتاریا لزوما به‌تمامی بسته نیست (۱).

درعین حال، تصور می‌کنیم در حال حاضر فعالین و گروه‌های چپ دیاسپورا می‌توانند و می‌باید مخالفت عملی با جنگ و نظامی‌گری را به‌سان مولفه‌ای استراتژیکْ در فعالیت‌ها و جهت‌گیری‌های سیاسیِ خود بگنجانند: خواه با نظر به روند کلی اوضاع جهانی؛ خواه به‌دلیل وضعیت آشوب‌ناک ایران و خاورمیانه - منطقه‌ای که به‌سان یکی از اصلی‌ترین میدان‌های جنگ‌های بالفعل و بالقوه، میزبان تبعات تباهی‌آور فضای جنگی بوده و خواهد بود -؛ و خواه به‌منظور گسترش و‌ تحکیم پیوندها و سازمان‌یابی‌های انترناسیونالیستی. هرچند در اینجا آنها بی‌گمان با زمین لغزنده‌ای روبرو هستند (خواهند بود)، که مهم‌ترین وجه آن اِشغالِ نسبی پهنه‌ی انترناسیونالیسمِ ضدجنگ با گفتارها و رویه‌های شبه‌آنتی‌امپریالیستی‌ است (جدا از سرکوب‌های پلیسی و حربه‌هایِ دولتی مجرم‌انگاری‌ِ فعالان).

در این باره بیشتر خواهیم نوشت.


تحریریه‌ی کارگاه دیالکتیک

۱۱ شهریور ۱۴۰۴

(۱) در واقع مانند بسیاری از موارد مشابه، ردپای آگاهی ضدجنگ و ضدنظامی‌گری در شهود طبقاتی پرولتاریا قابل شناسایی‌ست. چون آنها مستقیم‌تر و شدیدتر از سایر طبقات جامعه اثرات مصیبت‌بار جنگ و سیاست‌های جنگ‌طلبانه را لمس می‌کنند. به باور ما، بارزترین گواه این مدعا - در سپهر ایران - را می‌توان با مرور شعارهایی که طی دو دهه‌ی اخیر در بسیاری از تجمعات اعتراضی (در خیابان یا محل کار) تکرار شده‌اند استخراج کرد: تقریبا یک پایه‌ی ثابت شعارهایی که حول هر مطالبه‌ی معین شکل گرفته‌اند، استفاده از ترجیع‌بند « ... حق مسلم ماست!» بوده است. ...

فایل پی‌دی‌اف: 👇🏾

«شما به ما دست نخواهید یافت!»

سخنرانی ضدجنگ - گزارشی فشرده از کمپ اعتراضیِ «راین‌متال را خلع‌سلاح کنید!»


ترجمه و‌ مقدمه:
تحریریه‌ی کارگاه دیالکتیک

۱۱ شهریور ۱۴۰۴

------------------
@kdialectic

در حالی که اندکی پیش از تهاجم نظامی روسیه به اوکراین (فوریه‌ی ۲۰۲۲) قیمت سهام کنسرن اسلحه‌سازی راین‌متال € ۱۱۴ بود، تداوم و گسترش ابعاد این جنگ و سپس شروع جنگ/نسل‌کشیِ اسرائیل در غزه (از اکتبر ۲۰۲۳) موجب شدند تا قیمت سهام این کنسرن طی سه سال و نیم اخیر رشدی سرسام‌آور بیابد؛ طوری‌که اکنون قیمت هر واحد سهام راین‌متال بیش از € ۱۷۶۰ است. یعنی از اوایل ژانویه‌ی ۲۰۲۲ تا اوایل سپتامبر ۲۰۲۵ سهام این شرکت رشدی حدوداً ۱۵۰۰ درصدی داشته است.

🔴 گزارش اکسیون سه‌شنبه‌های «نه به اعدام» – ۲ سپتامبر ۲۰۲۵ / ۱۱ شهریور ۱۴۰۴

✊ این هفته، هشتادوچهارمین سه‌شنبه‌ی کارزار «نه به اعدام» در حالی برگزار شد که:

🔸 بیانیه‌ی رسمی کارزار
بر اساس گزارش‌های رسمی، تنها در هفته‌ی گذشته ۳۹ زندانی – از جمله دو زن – اعدام شدند و آمار اعدام‌ها در سال جاری به ۷۰۴ نفر رسیده است.
خانواده‌های جانباختگان همچنان در بی‌خبری و درد مضاعف، حتی از محل دفن عزیزانشان، رنج می‌برند. این بخشی از سیاست ناپدیدسازی قهری و شکنجه‌ی سیستماتیک حکومت اعدامی است.
با این وجود، مقاومت ادامه دارد: در هفته‌ی جاری، زندان لنگرود قم نیز به کارزار پیوست و شمار زندان‌های همبسته به ۵۱ زندان رسید.

🔸اطلاع‌رسانی مهم: تغییر محل آکسیون‌ها
پس از ۹ ماه حضور مستمر در پلاس دو لا مونه، از این هفته آکسیون‌های ما به سنترال (ایستگاه مرکزی بروکسل) منتقل شد.
این تغییر مکان نشانه‌ی گسترش و تثبیت دستاوردهای جمعی ماست. اکنون، هر سه‌شنبه، ساعت ۱۸ تا ۱۹ در سنترال، صدای «نه به اعدام» و «نه به جنگ» را رساتر از پیش فریاد خواهیم زد.

🔸دستاورد سیاسی: همبستگی بی‌سابقه با رفقای اسرائیلی ضدصهیونیست
نقطه‌ی عطف این هفته، همراهی یک گروه از شهروندان اسرائیلی مترقی و ضدصهیونیست با ما بود.
این رفقا که پیش‌تر در بروکسل حرکت اعتراضی «راهپیمایی به‌سوی غزه» را سازماندهی کرده بودند، روز سه‌شنبه کنار ما ایستادند. آنان با کوبیدن بر ظرف‌های خالی، صدای گرسنگی و محاصره‌ی غزه را به خیابان آوردند و شعارهایی چون:
ـ «من یک اسرائیلی‌ام؛ اسرائیل را همین حالا متوقف کنید!»
ـ «من یک اسرائیلی‌ام؛ اما باعث افتخار نیست!»
ـ «مسلح‌کردن اسرائیل را متوقف کنید!»
ـ «از رودخانه تا دریا، فلسطین آزاد باید گردد!»
را طنین‌انداز کردند.
این همگرایی کم‌سابقه، لحظه‌ای تاریخی در پیوند جنبش‌های مترقی ایران و اسرائیل بود: ضد جمهوری اسلامی، ضد صهیونیسم، ضد جنگ و ضد هرگونه سرکوب.

🔸 واکنش‌ها و گفت‌وگوهای مردم
بسیاری با شنیدن سرودهای انترناسیونالیستی ضدجنگ، مثل سرود سوئدی «ویوا فلسطینا»، به ما پیوستند.
رهگذران با کنجکاوی درباره‌ی وضعیت زندانیان سیاسی ایران پرسیدند؛ وقتی دیدند زنان و جوانان در خطر اعدام‌اند، شوکه شدند.
برخی گفتند باید ضدیت با اسرائیل در آکسیون‌هایمان پررنگ‌تر شود؛ ما توضیح دادیم که با وجود کمبود امکانات، این کمبود را در هفته‌های آینده جبران خواهیم کرد.
بحث‌های جدی در گرفت: چرا نیروهای ایرانی ضد جمهوری اسلامی هستند؟ پاسخ ما روشن بود: هیچ حکومت سرکوبگر و جنگ‌طلبی – از جمله جمهوری اسلامی – نمی‌تواند مدافع واقعی مردم فلسطین باشد.

✅ سه‌شنبه‌ی این هفته، نه فقط یک تجمع، که نقطه‌عطفی در همبستگی بین‌المللی بود؛ همبستگی‌ای علیه اعدام، علیه جنگ امپریالیستی اسرائیل، علیه نسل‌کشی، علیه جمهوری اسلامی و همه نظام‌های سرکوبگر.
این دستاورد جمعی، امید ما را برای گسترش جبهه مقاومت مردمی در خیابان‌های جهان، بیش از پیش تقویت کرد.

#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام
#woman_life_freedom_from_iran_to_palestain

@revcollectivewlfbe

https://t.me/revcollectivewlfbe/262?single

🔹نوشته‌های دریافتی 🔹

▫️ هِرمی در آتش!
تاملی بر همایش مقاومت و شورش‌گری: بخش‌هایی از یک کل

▫️ ۲ تا ۱۷ اوت ۲۰۲۵، بذرگاه فرمانده رامونا،
▫️چیاپاس، مکزیک

بهرام قدیمی

یکم سپتامبر 2025

🔸 زاپاتیست‌ها یک سال و نیم پیش، در سی‌امین سالگرد قیام ارتش زاپاتیستی آزادی‌بخش ملی علیه فراموشی و به طبع آن دولت مکزیک، اعلام کردند که هزاران هکتار اراضی بازپس گرفته شده طی قیامْ دیگر نه به آنان تعلق دارد و نه به هیچ مرجع دیگری از قبیل مشاع و غیره. این اراضی را آنان سرزمین هیچ‌کس نامیدند.

🔸 زاپاتیست‌ها طی یک سال و نیم گذشته عملاً تمام ساختار اجتماعی اداری و مدنی خود را تغییر دادند. ‌ارتش زاپاتیستی آزادی‌بخش ملی از ۲ تا ۱۷ اوت ۲۰۲۵ میزبان یک همایش سراسری بود. مضمون این همایش شریک شدن در تجربیات عملی جمع‌ها، گروه‌ها و سازمان‌های گوناگون در کشورها و مناطق مختلف بود که در آن گروه‌های مختلف، به‌خصوص هواداران جنبش زاپاتیستی از سراسر جهان و پایه‌های کمک‌رسانی زاپاتیستی شرکت داشتند (۸۰۰ نفر از بیرون از مناطق آنان و ۲۷۴۸ نفر از پایه‌های زاپاتیست). همه می‌توانستند در این همایش فعالیت‌های خود را برای دیگر شرکت‌کنندگان تعریف کنند. در هیچ موردی، هیچ محدودیتی در نوع ارائه و محتوای سخنان اعمال نشد.

🔸 بررسی تجربیات عملی گروه‌هایی که بیانیه‌ی «برای زندگی» را امضا کرده بودند، بی‌شک در جای خود ارزش‌مند و چه بسا ضروری استُ، اما در این نوشته موضوع دیگری را مد نظر داریم. در روز ۳ اوت، نیروهای میلیشای زاپاتیست، هر یک مزین به یک پرچم فلسطین، هم‌بستگی تمام‌عیار خود را با خلق فلسطین به نمایش گذاشتند و برای آن‌که جای هیچ ابهامی باقی نماند، در سخنان کوتاه خود، معاون فرمانده شورشی مویسس فریاد برآورد: «ما همه فلسطینی هستیم!» از فردای آن روز زاپاتیست‌ها در سه نوبت با نمایش یک تئاتر به انتقاد از انحراف‌ها و ضعف‌های اعضای شوراهای «دولت خوب» پرداخته، دست آخر با به آتش کشیدن هرم قدرتْ آغاز مرحله‌ای ناشناخته در تاریخ‌شان را به شکلی نمادین آشکار ساختند.

🔸 اما ما با عمل انتقاد از خود به شکل علنی، از سوی برخی سازمان‌ها در خاورمیانه آشنا هستیم. پس چه چیزی در این همایش و انتقاد از خود بی‌محابای زاپاتیست‌ها نظرمان را به خود جلب کرد؟ انتقادات زاپاتیست‌ها را می‌توان در دو محور بررسی کرد:

۱. ساختار قدرت، شوراها و آن‌چیزی که زاپاتیست‌ها هرم می‌نامند.
۲. کوشش برای تقسیم عادلانه‌تر ثروت و پیش‌گیری از بازتولید یک طبقه‌ی مرفه جدید...


🔹 متن کامل را در لینک زیر بخوانید:

https://wp.me/p9vUft-4Z7


#بهرام_قدیمی #چیاپاس #زاپاتیست‌ها

👇🏽

🖋@naghd_com

هم‌اندیشی چپ
بازاندیشی اخلاق، همبستگی و سازمان‌دهی و گفتمان چپ

گفت‌وگو با: همایون ایوانی
گفت‌وگوگردان: ميترا محمودی
شرکت کنندگان در بحث: شهاب شکوهی، محسن شهمنش، جمشيد مهر

۱۰ شهریور ۱۴۰۴ (۱ سپتامبر ۲۰۲۵)

روایت تصویری:

https://youtu.be/To88ICwo-A4?feature=shared

برخی از محورهای گفت‌وگو:
🔷 نقد فردگرایی و خودمحوری در #جنبش‌ـ‌چپ
🔷 #ازخودبیگانگی در سرمایه‌داری و پیامدهای آن برای جنبش‌ها
🔷 وجوه چهارگانه‌ی ازخودبیگانگی نزد مارکس
🔷 ضرورت #سازمان‌دهی چابک و اخلاق‌محور برای تحقق رهایی
🔷 بازاندیشی مسیر رهایی: ترکیب نظریه، #اخلاق و عمل
🔷 ضرورت بازسازی و گسترش برتری‌های #گفتمان‌ـ‌چپ در زمینه‌ی فرهنگ، اخلاق و منش فردی و اجتماعی
🔷 پاسخ به «چگونه‌بودن»: ریشه در تجربه‌ی عملی
🔷 پایه‌ی اخلاقی‌-‌انسان‌گرایانه‌ی نقد #سرمایه‌داری
🔷 مسئله‌ی شئ‌وارگی
🔷 برخورداری چپ انقلابی از چشم‌انداز رهایی‌بخش و بازگرداندن انسان به کانون توجه روابط انسانی.
‏* * * * * * *‏
گفت‌وگوهای قبلی در: کانال یوتیوب ‌‏و کانال تلگرام #هم‌اندیشی‌ـ‌چپ.‏

لینک به منابع مورد اشاره در بحث:
👈🏼 در ستایشِ اخلاق، نقد اقتصاد سیاسی، ۲ خرداد ۱۴۰۴

👈🏼 در ستایشِ قهرمانی، نقد اقتصاد سیاسی، ۱۹ خرداد ۱۴۰۴

👈🏼 سازماندهی؛ سرِ زبان‌هاست، نه در میدان!، ۲۳ اوت ۲۰۲۵

به‌گزارش اتحادیه آزاد کارگران ایران، کارگران شرکت آلومینیوم اراک از صبح روز سه‌شنبه ۱۸ شهریور در اعتراض به عدم رسیدگی به خواسته‌هایشان علاوه بر اعتصاب غذا دست به تجمع و تحصن در محوطه کارخانه زده و شماری از آن‌ها از نوشیدن آب نیز خودداری کرده‌اند.

چهار هزار کارگر آلومینیوم اراک از ۴۴ روز پیش دست به اعتصاب غذا زده‌اند.

این گزارش حاکی از آن است که از صبح چهارشنبه ۱۹ شهریور تعدادی از کارگرانی که از نوشیدن آب خودداری کرده‌اند به‌دلیل مشکلات جسمانی به بیمارستان منتقل شده‌اند.

کارگران آلومینیوم‌سازی اراک به شرایط شغلی و وضعیت این شرکت اعتراض دارند. آن‌ها خواهان بازنگری در طرح طبقه‌بندی مشاغل، پرداخت منظم دستمزدها، بازسازی و نوسازی تجهیزات فرسوده تولید برای جلوگیری از تعطیلی شرکت، و خلع ید از سهامدار عمده که به‌گفته کارگران قصد ورشکستگی شرکت را دارد و رعایت استانداردهای ایمنی کار هستند.

@RadioZamaneh | رادیو زمانه

🚩 سرود ژینا
کاری از "پروژه روجا" از مازندران

منبع : ما آن راه سوم هستیم.

"ژینا هنوز زنده است...
دستان ما را می‌گیرد و به میدان فرانسه می‌خواند
کردستان تا مازندران لبریز است از نغمه های تو
ستاره صبح طلوع خواهد کرد
و خواهد شکست گردن شب را..."

@collective98

تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هفته هشتادوششم در ۵۲ زندان مختلف

با فرا رسیدن سالگرد اعتراضات سراسری ۱۴۰۱، روزی که ارکان حکومت ولایت فقیه را به لرزه درآورد، یاد ژینا امینی و تمامی جانباختگان آن جنبش بزرگ و دوران‌ساز را گرامی می‌داریم.

قیامی که حکومت استبدادی تنها با گشودن گلوله به روی جوانان و زنان و شلیک به چشمان معترضان به ظاهر توانست آن را سرکوب کند اما مقاومت در کوچه ها و خیابان ها همچنان ادامه دارد.
حکومت چنان از قیام به وحشت افتاد که چاره ای جز نشان دادن ماهیت غیرانسانی خود نداشت. به طوری که بعد از خیزش مردمی ۱۴۰۱ بطور دهشتناکی احکام اعدام را شدت بخشید و از آن زمان تاکنون در این سه سال، بیش از ۳۱۷۵ تن را تنها با چوبه دار به قتل رسانده که ۴۹ تن از آنها زندانیان سیاسی - عقیدتی بوده و ۹۵ تن نیز از زنان بوده اند؛ همچنین در هفته گذشته دست‌کم ۳۴ زندانی اعدام شده‌اند و از ابتدای شهریور تا کنون بیش از ۱۲۶ تن به دار آویخته شده‌اند؛ آماری که هر روز فاجعه انسانی و نقض حقوق بشر در ایران را بیشتر نمایان می‌سازد و مسئولیت جامعه جهانی و همه آزادی‌خواهان را در حمایت از مبارزه علیه اعدام‌های بی‌رحمانه سنگین‌تر می‌کند.

همچنین جا دارد یادی کنیم از پهلوان نوید افکاری که روز ۲۲ شهریور ۱۳۹۹ به دار آویخته شد و جان خود را فدای راه آزادی و عدالت کرد. این همه جانفشانی در اعتراضات دی۹۶ ، آبان ۹۸ و ۴۰۱ نشان داد که مردم ایران هرگز تسلیم سرکوب و ستم نخواهند شد.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» صدور حکم اعدام برای پژمان توبره ریزی به اتهام ساختگی «افساد فی‌الارض» و ناصر بکر زاده زندانی کُرد به اتهام‌ امنیتی را شدیداً محکوم می‌کند و همه فعالان حقوق بشری و جامعه را برای مقابله با این حکم غیرقانونی و ناعادلانه فرا می‌خواند.

ما به عنوان اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» ضمن همدردی با مردم شریف و معدن کاران ستم‌دیده شهرستان سقز و خانواده محمد رشیدی که شب گذشته توسط نیروهای سرکوبگر حکومت به قتل رسید، اعلام می‌کنیم که تا لغو کامل مجازات اعدام و برقراری عدالت واقعی در ایران از پا نخواهیم نشست و این صدای رسای عدالت‌خواهی و دفاع از حقوق و کرامت انسانی را هر هفته با قدرت بیشتری فریاد خواهیم زد.

کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام سه‌شنبه ۲۵ شهریور۱۴۰۴ در هفته هشتادوششم در ۵۲ زندان زیر در اعتصاب غذا خواهند بود:

زندان اوین، زندان قزلحصار (واحد ۳و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین ،زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز ، زندان سپیدار اهواز (بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل آباد شیراز (بند زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بند زنان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مشهد، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج و زندان کامیاران.

هفته هشتادوششم
۲۵ شهریور ۱۴۰۴
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام

@no_to_execution_tuesdays
https://t.me/No_To_Execution_Tuesdays
https://x.com/n_t_e_t

https://tinyurl.com/mhj2hx4c


به تمام‌ کسانی که «ژن ژیان ئازادی» را با تپش قلب‌شان می‌خوانند!

نامه‌ی وریشه مرادی، از زندان قرچک

شهریور ۱۴۰۴

(بازنشر از کانال «ادبیات دیگر»)

سومین سالگرد فروغی‌ست که جنبش «ژن، ژیان، ئازادی» در جان‌ها افروخت. این جنبش، با کاراکتری پیچیده و چندبعدی، نه صرفاً انفجار خشم خیابانی است و نه تنها مطالبهٔ جزئی یک قشر. طیفِ مطالباتش از آزادی‌های فردی و کلکتیو تا حقِ تعیینِ سرنوشتِ جمعی، از مطالبات اقتصادیِ پایه تا عدالتِ فرهنگی و حقوقِ قومی و زبانی، و از مقابله با سرکوب جنسیتی تا خواستِ یک جامعهٔ دموکراتیکِ واقعی گسترده است.

هرکدام از این مطالبات حلقه‌ای‌ست در زنجیره‌ای که هدفش بازآفرینیِ ساختارِ قدرت و رابطه‌هاست؛ رابطه‌هایی که امروز بر پایهٔ سلطه، خشونت و بازتولیدِ نابرابری استوارند.

ژن ژیان ئازادی مبارزه‌ای‌ست برای متفاوت اندیشیدن و متفاوت زیستن. ژن، ژیان ئازادی، جنبش بازپس‌گیری بدن، روح و اراده‌ی به انقیاد درآورده‌ی زنان‌ست که حکومت ایران طی سال‌ها قوانین و محدودیت‌های فراوان از آنان سلب کرده بود و پایه‌های اقتدار خود را بر روی بندگیِ سوژه ژِن، تحقیر و امحای آنان بنا نموده است.

ژن ژیان ئازادی سوژه زن را به عنوان عنصر اصلی انقلاب، فرموله کرد و به عبارتی این واقعیت را به همگان نشان داد که بدون سوژگی زنان هیچ انقلابی شانس تغییر دموکراتیک جامعه را نخواهد داشت و احکام اعدام و سرکوب و هر چیز دیگر نمی‌تواند مانع این حقیقتِ روشن باشد.

اندیشه‌ای که بر آن تکیه داریم پارادیم جامعه دموکراتیک، اکولوژیک و آزادی‌خواه است؛ نه ساده‌اندیشانه و نه صرفاً احساسی. تحولاتِ ایجادشده توسط این جنبش، سطحی و تصادفی نیست؛ عمقی و بنیادین است.
تغییراتی که می‌بینیم تنها جابه‌جایی فضاهای عمومی یا تغییرِ شعارها نیست، بلکه تحولِ بنیانیِ فهم ما از نظمِ اجتماعی‌ست: چه کسی حق تصمیم‌گیری دارد، و چه معنایی برای «حیاتِ جمعیِ دموکراتیک» قائلیم.

در همین بستر است که ایدهٔ «زندگی مشترک آزاد» به‌مثابه بازتعریف روابط انسانی و اجتماعی، از مناسبات خانوادگی تا عرصهٔ عمومی، معنی می‌یابد. این حرکت نشان داده که اگر ساختارها اصلاح نشوند، هیچ اصلاحی پایدار نخواهد بود. بنابراین مبارزهٔ ما معطوف به بازسازیِ نهادها، فرهنگ و ذهنیت‌هاست، نه فقط تصاحبِ صحنهٔ سیاسی.
هر شعاری روح، زمان و مکانی دارد که دارای یک ایدئولوژی‌ست که از آن تغذیه می‌کند و هر پارادایمی کە بر آن بناست، یک بستر تاریخی و اجتماعی دارد. بیان حافظهٔ جمعی، اندیشه در قالب کلمه و پذیرش سخن، هزینه‌ها و مبارزات بسیاری می‌طلبد.

شعارهایی که واقعیت‌ها و تجربه‌های طبقه، نژاد، زنان، خلق‌ها و فرهنگ‌های تحت ستم را بیان می‌کنند، نماد مقاومت، امید و طلب زندگی آزاد‌اند. ...

------------------------

@adabyatedigar

کدام رویکردها در تبیین آنچه «مقاومت و مبارزه‌ی روزمره» می‌گوییم معتبر است؟ چطور هنجارهای فرهنگی تغییر می‌کند و این شکل از هنجارشکنی‌های روزمره چه نقشی در تغییرات طولانی‌مدت دارد؟ آیا می‌توان چنین کنش‌هایی را مقاومت یا مبارزه‌ی روزمره نامید؟ نسبت تغییرات شکل حجاب طی سال‌های حکمرانی جمهوری اسلامی با چنین کنش‌هایی چیست؟ آیا مقاومت روزمره باید الزاماً با آگاهی همراه باشد؟ آیا بازتولید کلیشه‌های جنسی و جنسیتی در کنش‌های هنجارشکن روزمره، آنها را از مقاومت و مبارزه بودن ساقط می‌کند؟ ویژگی‌های این دال اخیراً پرتکرار «مقاومت روزمره» چیست و آیا این مقاومت‌های خرد روزمره الزاماً به لحظه‌ی رهایی‌بخشی مثل خیزش ژینا منتهی می‌شود یا خیر؟
____________
👈متن کامل